Марка 10 разьдзел

 

 

І, выходзячы адтуль, Ісус прыходзіць у межы Юдэі за Ярданам, і зноў сабралася да Яго многа людзей, і Ён, як звычайна, навучаў іх зноў.

 

I, выйшаўшы адтуль, прыходзіць у ваколіцы Юдэйскія за Ярданам; ізноу зьбіраецца да Яго народ, і ізноу звычаем сваім Ён навучаў іх.

І, падышоўшы, фарысеі пыталіся ў Яго, выпрабоўваючы: «Ці дазваляецца мужу пакідаць жонку?»

 

I, прыступіўшыся фарысеі спакусьліва пыталіся ў Яго: «Ці можна мужу пакідаць жонку сваю.

Ісус, адказваючы, сказаў ім: «А што вам загадаў Майсей?»

 

Ён-жа ў адказ сказаў ім: «Што запавядаў вам Майсей?»

Яны сказалі: «Майсей дазволіў напісаць разводны ліст і пакінуць яе».

 

Яны-ж сказалі: «Майсей дазволіў пісаць разводны ліст і разлучацца».

Ісус жа гаворыць ім: «Дзеля закамянеласці сэрца вашага даў ён вам такі загад.

 

Ісус, адказваючы, сказаў ім: «Дзеля жорсткасьці сэрца вашага ён напісаў вам гэты запавет.

Але на пачатку стварэння мужчынай і жанчынай стварыў іх Бог.

 

Але на пачатку тварэньня Бог стварыў іх мужам і жонкаю.

Таму пакіне чалавек бацьку свайго і маці, ды злучыцца з жонкаю сваёю,

 

Дзеля таго пакіне чалавек бацьку свайго й маці.

ды будуць двое адным целам; значыць іх ужо не двое, але адно цела.

 

Ды прыстане да жонкі свае, і стануцца двое ў адно цела; дык іх ужо ня два, але адно цела.

Што вось Бог злучыў, хай чалавек не разлучае».

 

От-жа, што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае».

І дома зноў пра тое самае пыталіся ў Яго вучні.

 

А дома вучні Ягоныя ізноў спыталіся ў Яго пра тое самае.

І кажа ім: «Хто пакіне жонку сваю і возьме іншую, той чужаложыць супроць яе.

 

І сказаў ім: «Хто пакіне жонку сваю, той блудадзейнічае прад ёю.

І, калі жонка пакіне мужа свайго ды пойдзе за іншага, — чужаложыць».

 

I калі жонка пакіне мужа свайго ды выйдзе за другога — блудадзейнічае».

І прыносілі дзяцей да Яго, каб да іх дакрануўся. А вучні забаранялі ім.

 

I прыносілі да Яго дзяцей, каб дакранаўся да іх; вучні-ж забаранялі прыносячым.

Бачачы гэта, Ісус абурыўся і кажа ім: «Дазвольце дзецям прыходзіць да Мяне ды не забараняйце ім, бо такіх ёсць Валадарства Божае.

 

Убачыўшы гэта, Ісус абурыўся й сказаў ім: «Пусьцеце дзяцей прыходзіць да Мяне й не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Уладарства Божае.

Сапраўды кажу вам: калі хто не прыме Валадарства Божага, як дзіця, не ўвойдзе ў яго».

 

Папраўдзе кажу вам: хто ня прыйме Уладарства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго».

І, прытуліўшы іх да Сябе, усклаў на іх рукі і дабраславіў іх.

 

I, абняўшы іх, усклаў на іх рукі й дабраславіў іх.

Калі Ён выходзіў у дарогу, прыбегшы, нехта ўпаў перад Ім на калені і пытаўся ў Яго: «Настаўнік добры, што маю рабіць, каб наследаваць жыццё вечнае?»

 

І калі выходзіў Ён у дарогу, падбег нехта і, упаўшы прад Ім на калены, спытаўся ў Яго: «Вучыцель добры! Што мне рабіць, каб насьлядаваць жыцьцё вечнае?»

Ісус жа сказаў яму: «Чаму Мяне называеш добрым? Ніхто не добры, толькі адзін Бог.

 

Ісус сказаў яму: «Чаму завеш Мяне добрым? Ніхто-ж ня добры, толькі адзін Бог.

Прыказанні ведаеш: не забівай, не чужалож, не крадзі, не гавары фальшывага сведчання, не рабі крыўды, паважай бацьку свайго і маці».

 

Ведаеш прыказаньні: не блудадзейнічай, не забівай, не крадзі, ня сьветчы фальшыва, ня крыўдзі, шануй бацьку твайго й маці».

А ён сказаў Яму: «Настаўнік, я гэта ўсё захоўваў ад маленства свайго».

 

Той-жа ў адказ сказаў Яму: «Вучыцель! Усё гэта я захаваў ад юнацтва майго».

Ісус жа, глянуўшы на яго, узлюбіў яго ды сказаў яму: «Аднаго табе не хапае: ідзі, прадай усё, што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб на небе, а тады прыходзь, узяўшы крыж, і ідзі за Мною».

 

Ісус, узглянуўшы на яго, упадабаў яго й сказаў яму: «Аднаго табе нестае: пайдзі, прадай усё што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб у небе; і прыходзь ды йдзі сьледам за Мною, узяўшы крыж».

Той, засмучаны гэтым словам, адышоўся сумны, бо меў вялікую маёмасць.

 

Той-жа засмуціўся ад гэтага слова й адыйшоў з жалем, бо меў вялікую маемасьць.

І Ісус, паглядзеўшы вакол, гаворыць Сваім вучням: «Як цяжка тым, што маюць багацце, увайсці ў Валадарства Божае».

 

Ісус-жа глянуўшы навокал, кажа вучням Сваім: «Як цяжка маючым багацьце ўвайсьці ў Уладарства Божае».

Вучні ж дзівіліся са слоў Яго. Але Ісус зноў, адказваючы, гаворыць ім: «Сынове, як цяжка тым, хто ўскладае надзею на багацце, увайсці ў Валадарства Божае.

 

Вучні жахнуліся ад слоў Яго; але Ісус ізноў зьвярнуўся да іх, кажучы: «Дзеці! Як цяжка надзейным на багацьце ўвайсьці ў Уладарства Божае.

Лягчэй вярблюду праціснуцца праз вушка іголкі, чым багацею ўвайсці ў Валадарства Божае».

 

Лягчэй вярблюду прайсьці праз ігольчына вушка, як багатаму ўвайсьці ў Уладарства Божае».

А яны тым болей дзівіліся, гаворачы між сабою: «Дык хто можа быць збаўлены?»

 

Яны-ж яшчэ больш зьдзівіліся ды гаварылі між сабою: «Хто-ж можа быць збаўлёны?»

Ісус, паглядзеўшы на іх, гаворыць: «У людзей гэта немагчыма, але не ў Бога: у Бога ўсё магчыма».

 

Ісус, узглянуўшы на іх, прамовіў: «Чалавекам гэта немагчыма, але ня Богу, бо ў Бога ўсё магчыма».

Дык Пётра пачаў казаць Яму: «Вось жа, мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табой».

 

I пачаў Пётра гаварыць Яму: «Вось мы пакінулі ўсё й пайшлі ўсьлед за Табою».

Гаворыць Ісус у адказ: «Сапраўды кажу вам: няма нікога, хто б пакінуў дом, або братоў, або сясцёр, або бацьку, або маці, або жонку, або дзяцей, або поле дзеля Мяне і дзеля Евангелля,

 

Ісус у адказ прамовіў: «Папраўдзе кажу вам: няма нікога, хто пакінуў-бы дом, або братоў ці сёстраў, ці бацьку, ці маці, ці жонку, ці дзяцей, ці землі дзеля Мяне й Евангельля,

каб ён не атрымаў цяпер, у гэты час, сярод пераследаванняў, у сто разоў больш дамоў, і братоў, і сясцёр, і мацярок, і сыноў, і палёў, а ў будучым веку — жыццё вечнае.

 

і не дастаў-бы цяпер, у гэты час перасьледу, у стакроць болей, — і дамоў, і братоў, і сёстраў, і бацькоў, і матак, і дзяцей, і грунтаў, а ў веку будучым жыцьця вечнага.

І многія першыя будуць апошнімі, і апошнія — першымі».

 

Бо многія зь першых стануцца апошнімі, апошнія-ж — першымі.»

І былі ў дарозе, узыходзячы ў Ерузалім, і Ісус ішоў перад імі, а яны, за Ім ідучы, дзівіліся і баяліся. І паклікаў зноў дванаццаць ды пачаў казаць, што адбудзецца з Ім:

 

Былі-ж яны ў дарозе, узыходзячы да Ерусаліму; Ісус ішоў наперадзе іх, а яны затрывожаныя йшлі за Ім, пранятыя страхам. I, узяўшы ізноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць, што зь Ім мае стацца.

«Вось жа, уваходзім у Ерузалім; і Сын Чалавечы будзе выдадзены першасвятарам і кніжнікам, і асудзяць Яго на смерць, і выдадуць паганам,

 

«Вось мы уваходзім да Ерусаліму, і Сын Чалавечы выданы будзе архісьвятаром і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмерць, і выдадуць Яго нявернікам.

і будуць з Яго здзекавацца і пляваць на Яго, будуць бічаваць Яго ды заб’юць Яго, але на трэці дзень Ён уваскрэсне».

 

I назьдзекуюцца зь Яго, і будуць біць Яго, і аплююць Яго, і заб'юць Яго, і на трэйці дзень уваскросьне».

І падышлі да Ісуса Якуб і Ян, сыны Зебядзеевы, кажучы: «Настаўнік, хочам, каб зрабіў нам, пра што будзем прасіць Цябе».

 

Тады падыйшлі да Яго Якуб і Ян, сыны Завадэевы, і сказалі: «Вучыцель! Мы хочам, каб Ты зрабіў нам, чаго папросім».

Ён жа спытаўся ў іх: «Што хочаце, каб Я вам зрабіў?»

 

Ён-жа сказаў ім: «Што хочаце, каб Я зрабіў вам?»

Яны ж сказалі Яму: «Дай нам, каб сядзець ад Цябе аднаму праваруч, а другому — леваруч у славе Тваёй».

 

I яны сказалі Яму: «Дазволь нам сесьці аднаму з правага боку Цябе, а другому зь левага, у славе Тваёй».

Ісус жа гаворыць ім: «Не ведаеце, пра што просіце. Ці ж можаце піць келіх, які Я п’ю, або хрысціцца хростам, якім Я хрышчуся?»

 

Але Ісус сказаў ім: «Ня ведаеце, чаго просіце: ці можаце піць чару, якую Я п'ю, і хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся?»

Яны сказалі Яму: «Можам». Ісус гаворыць ім: «З келіха, з якога Я п’ю, будзеце піць, ды хростам, якім Я хрышчуся, будзеце ахрышчаны.

 

Яны кажуць Яму: «Можам»; Ісус-жа сказаў ім: «Чару якую Я п'ю, вы піць будзеце, і хрышчэньне, якім Я хрышчуся, хрысьціцца будзеце.

Але сядзець праваруч ад Мяне або леваруч не Мне даваць вам, але Кім прыгатавана».

 

Але, каб сесьці з правага ці зь левага боку ў Мяне, — ня Мне даваць, але каму прызначана».

Чуючы ж гэта, дзесяць пачалі абурацца на Якуба і Яна.

 

Іншыя дзесяць, пачуўшы гэтае, пачалі злаваць на Якуба й Яна.

І, паклікаўшы іх, Ісус кажа: «Ведаеце, што тыя, якія ўважаюцца за валадароў народаў, пануюць над імі, ды князі іх маюць уладу над імі.

 

Ісус, падклікаўшы іх сказаў ім: «Вы ведаеце, што тыя, якія становяцца ўладарамі народаў, пануюць над імі, і вяльможы іхныя камандуюць імі.

Не так будзе паміж вамі, але хто хацеў бы быць сярод вас большым, хай будзе вашым паслугачом.

 

Але між вамі няхай ня будзе гэтак: а хто хоча стацца большым між вамі, няхай будзе вам слугою.

І хто хацеў бы ў вас быць першым, хай будзе паслугачом усіх.

 

I хто хоча стацца першым між вамі, няхай будзе слугою ўсім.

Бо і Сын Чалавечы не прыйшоў, каб Яму паслугавалі, але каб паслугаваць і даць душу Сваю на адкупленне многіх».

 

Бо й Сын Чалавечы не па тое прыйшоў, каб Яму служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю за выбаўленьне многіх».

І прыходзяць у Ерыхон. І калі Ён выходзіў з Ерыхона разам з вучнямі Сваімі і вялікім натоўпам, сляпы Бартымей, сын Тымея, сядзеў пры дарозе і жабраваў.

 

I прыходзяць у Ерыхон; а калі выходзіў зь Ерыхону з вучнямі Сваімі і з мноствам народу, пры дарозе сядзеў сьляпы Бартымей, сын Тымея, просячы падаяньня.

Пачуўшы, што гэта Ісус Назарэй, пачаў крычаць і прасіць: «Ісус, Сын Давіда, злітуйся нада мной!»

 

I пачуўшы, што гэта Ісус Назаранін, пачаў голасна усклікаць, вымаўляючы: «Ісус, Сын Давідаў, зьмілуйся нада мною».

І сварыліся многія на яго, каб маўчаў. Але ён тым мацней крычаў: «Сын Давіда, злітуйся нада мной!»

 

Шмат хто змушаў яго маўчаць, але ён яшчэ мацней галасіў: «Сын Давідаў, зьлітуйся нада мною».

І Ісус, спыніўшыся, сказаў яго паклікаць. Дык паклікалі сляпога і сказалі яму: «Адважней, уставай, кліча цябе!»

 

Ісус, спыніўшыся, сказаў паклікаць яго; і паклікалі сьляпога, кажучы яму. «Ня бойся, уставай, кліча цябе».

Ён, скінуўшы плашч свой, падняўся і прыйшоў да Ісуса.

 

І ён, сккінуўшы зь сябе верхнюю вопратку, устаў і прыйшоў да Ісуса.

І, звяртаючыся да яго, Ісус сказаў: «Што хочаш, каб Я табе ўчыніў?» Сляпы адказаў Яму: «Рабоні, каб мне бачыць».

 

I, зьвярнуўшыся да яго, Ісус прамовіў: «Што хочаш, каб учыніў табе?» Сьляпы-ж сказаў Яму: «Вучыцелю! Каб я мог бачыць».

І Ісус гаворыць яму: «Ідзі, вера твая ўратавала цябе». І зараз жа стаў бачыць і пайшоў за Ісусам па дарозе.

 

Ісус сказаў яму: «Ідзі! Вера твая ацаліла цябе», і ўраз стаў бачыць, і ён пайшоў па дарозе за Ісусам.