Марка 10 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Міхася Міцкевіча
І, выходзячы адтуль, Ісус прыходзіць у межы Юдэі за Ярданам, і зноў сабралася да Яго многа людзей, і Ён, як звычайна, навучаў іх зноў.
I выйшаўшы адтуль, прыходзіць у ваколіцы Юдэйскія за Йарданам; і зноў грамады народу зыйшліся да Яго, і зноў звычаем сваім Ён навучаў іх.
І, падышоўшы, фарысеі пыталіся ў Яго, выпрабоўваючы: «Ці дазваляецца мужу пакідаць жонку?»
I прыступілі фарысеі, і здрадліва пыталіся ў Яго: — ці можна пакідаць жану сваю.
Ісус, адказваючы, сказаў ім: «А што вам загадаў Майсей?»
Ён-жа ў адказ ім сказаў: — што запавядаў вам Майсей?
Яны сказалі: «Майсей дазволіў напісаць разводны ліст і пакінуць яе».
Яны сказалі: — Майсей дазволіў пісаць разводны ліст і разлучацца.
Ісус жа гаворыць ім: «Дзеля закамянеласці сэрца вашага даў ён вам такі загад.
Ісус сказаў ім у адказ: — дзеля жорсткасьці сэрца вашага напісаў ён вам гэты запавет.
Але на пачатку стварэння мужчынай і жанчынай стварыў іх Бог.
Але на пачатку тварэньня Бог стварыў іх мужам і жаной.
Таму пакіне чалавек бацьку свайго і маці, ды злучыцца з жонкаю сваёю,
Дзеля таго, пакіне чалавек айца свайго і маці.
ды будуць двое адным целам; значыць іх ужо не двое, але адно цела.
Ды прыстане да жаны свае, і стануцца двое ў адно цела; дык іх ужо ня два, але адно цела.
Што вось Бог злучыў, хай чалавек не разлучае».
От-жа, што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае.
І дома зноў пра тое самае пыталіся ў Яго вучні.
А дома вучні Ягоныя зноў спыталіся ў Яго пра тое самае.
І кажа ім: «Хто пакіне жонку сваю і возьме іншую, той чужаложыць супроць яе.
І Ён сказаў ім: — хто пакіне жану сваю і ажэніцца з іншай, той творыць блудадзейньне з ёю.
І, калі жонка пакіне мужа свайго ды пойдзе за іншага, — чужаложыць».
I калі жана пакіне мужа свайго ды выйдзе за другога, — блудадзейнічае.
І прыносілі дзяцей да Яго, каб да іх дакрануўся. А вучні забаранялі ім.
I прыносілі да Яго дзяцей, каб дакранаўся да іх; вучні-ж пярэчылі тым, хто прыносіў.
Бачачы гэта, Ісус абурыўся і кажа ім: «Дазвольце дзецям прыходзіць да Мяне ды не забараняйце ім, бо такіх ёсць Валадарства Божае.
Убачыўшы тое, Ісус угнявіўся і сказаў ім: — пусьцеце дзяцей прыйходзіць да Мяне і не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Уладарства Божае.
Сапраўды кажу вам: калі хто не прыме Валадарства Божага, як дзіця, не ўвойдзе ў яго».
Папраўдзе кажу вам: хто ня прыйме Ўладарства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго.
І, прытуліўшы іх да Сябе, усклаў на іх рукі і дабраславіў іх.
I абняўшы іх, усклаў на іх рукі і дабраславіў іх.
Калі Ён выходзіў у дарогу, прыбегшы, нехта ўпаў перад Ім на калені і пытаўся ў Яго: «Настаўнік добры, што маю рабіць, каб наследаваць жыццё вечнае?»
Калі выходзіў Ён у дарогу, чалавек некі, падбегшы, упаў прад Ім на калені і пытаўся ў Яго: — Вучыцель добры, што мне рабіць, каб насьлядаваць жыцьцё вечнае?
Ісус жа сказаў яму: «Чаму Мяне называеш добрым? Ніхто не добры, толькі адзін Бог.
Ісус сказаў яму: — чаму ты завеш Мяне добрым? ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
Прыказанні ведаеш: не забівай, не чужалож, не крадзі, не гавары фальшывага сведчання, не рабі крыўды, паважай бацьку свайго і маці».
Ведаеш запаветы: не блудадзейнічай, не забівай, ня крадзі, ня сьветчы фальшыва, ня крыўдзі, наважай айца твайго і маці.
А ён сказаў Яму: «Настаўнік, я гэта ўсё захоўваў ад маленства свайго».
Той-жа ў адказ сказаў Яму: — Вучыцель, усяго гэтага я трымаўся з дзяцінства.
Ісус жа, глянуўшы на яго, узлюбіў яго ды сказаў яму: «Аднаго табе не хапае: ідзі, прадай усё, што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб на небе, а тады прыходзь, узяўшы крыж, і ідзі за Мною».
Ісус, узглянуўшы на яго, упадабаў яго і сказаў яму: — аднаго табе нестае: ідзі, прадай усё, што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб у небе; і прыходь ды йдзі сьледам за Мною, узяўшы крыж.
Той, засмучаны гэтым словам, адышоўся сумны, бо меў вялікую маёмасць.
Той-жа засмуціўся ад гэтага слова, і адыйшоў з жалем, бо меў вялікую маемасьць.
І Ісус, паглядзеўшы вакол, гаворыць Сваім вучням: «Як цяжка тым, што маюць багацце, увайсці ў Валадарства Божае».
Ісус-жа, глянуўшы навокал, кажа вучням Сваім: — як цяжка маючым багацьце ўвайсьці у Ўладарства Божае!
Вучні ж дзівіліся са слоў Яго. Але Ісус зноў, адказваючы, гаворыць ім: «Сынове, як цяжка тым, хто ўскладае надзею на багацце, увайсці ў Валадарства Божае.
Вучні моцна зьдзівіліся з гэтых слоў; але Ісус зноў зьвярнуўся да іх, кажучы: — дзеці! як цяжка надзейным на багацьце ўвайсьці у Ўладарства Божае.
Лягчэй вярблюду праціснуцца праз вушка іголкі, чым багацею ўвайсці ў Валадарства Божае».
Лягчэй вярблюду прайсьці праз ігольчына вушы, як багатаму ўвайсьці у Ўладарства Божае.
А яны тым болей дзівіліся, гаворачы між сабою: «Дык хто можа быць збаўлены?»
Яны-ж яшчэ больш зьдзівіліся ды гаварылі між сабою: — хто-ж тады можа быць збавены?
Ісус, паглядзеўшы на іх, гаворыць: «У людзей гэта немагчыма, але не ў Бога: у Бога ўсё магчыма».
Ісус, узглянуўшы на іх, прамовіў: — для людзей гэта немагчыма, але не для Бога, бо ўсё магчыма ў Бога.
Дык Пётра пачаў казаць Яму: «Вось жа, мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табой».
I пачаў Пётра гаварыць Яму: — вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою.
Гаворыць Ісус у адказ: «Сапраўды кажу вам: няма нікога, хто б пакінуў дом, або братоў, або сясцёр, або бацьку, або маці, або жонку, або дзяцей, або поле дзеля Мяне і дзеля Евангелля,
Ісус у адказ яму прамовіў: — папраўдзе кажу вам: няма нікога, хто пакінуў-бы дом, або братоў, ці сёстраў, ці айца, ці маці, ці жану, ці дзяцей, ці землі дзеля Мяне і Евангельля,
каб ён не атрымаў цяпер, у гэты час, сярод пераследаванняў, у сто разоў больш дамоў, і братоў, і сясцёр, і мацярок, і сыноў, і палёў, а ў будучым веку — жыццё вечнае.
і не дастаў-бы цяпер, у гэты час уціску ў стакроць больш — і дамоў, і братоў, і сёстраў, і бацькоў, і матак, і дзяцей, і грунтаў, а ў веку прышлым — жыцьця вечнага.
І многія першыя будуць апошнімі, і апошнія — першымі».
Бо шмат хто з першых стануцца апошнімі, і шмат хто з апошніх стануцца першымі.
І былі ў дарозе, узыходзячы ў Ерузалім, і Ісус ішоў перад імі, а яны, за Ім ідучы, дзівіліся і баяліся. І паклікаў зноў дванаццаць ды пачаў казаць, што адбудзецца з Ім:
Былі-ж яны ў дарозе да Ерусаліму; Ісус ішоў наперадзе, а яны, пранятыя страхам, ішлі сьледам за Ім. I ўзяўшы зноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць, што з Ім мае стацца.
«Вось жа, уваходзім у Ерузалім; і Сын Чалавечы будзе выдадзены першасвятарам і кніжнікам, і асудзяць Яго на смерць, і выдадуць паганам,
— Вось мы ўваходзім у Ерусалім, і Сын Чалавечы выданы будзе архісьвятаром і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмерць, і выдадуць Яго паганам.
і будуць з Яго здзекавацца і пляваць на Яго, будуць бічаваць Яго ды заб’юць Яго, але на трэці дзень Ён уваскрэсне».
I назьдзекуюцца з Яго, і аплююць Яго, і будуць біць Яго, і заб'юць Яго, і на трэйці дзень уваскросьне.
І падышлі да Ісуса Якуб і Ян, сыны Зебядзеевы, кажучы: «Настаўнік, хочам, каб зрабіў нам, пра што будзем прасіць Цябе».
Тады падыйшлі да Яго Якуб і Ян, сыны Завадэевы, і сказалі: — Вучыцель, мы хочам, каб Ты зрабіў для нас, чаго папросім.
Ён жа спытаўся ў іх: «Што хочаце, каб Я вам зрабіў?»
Ён-жа сказау: — што хочаце, каб Я зрабіў вам?
Яны ж сказалі Яму: «Дай нам, каб сядзець ад Цябе аднаму праваруч, а другому — леваруч у славе Тваёй».
Яны-ж сказалі: — дазволь нам сесьці пры Табе, аднаму з правай руцэ, а другому па левай, у славе Тваёй.
Ісус жа гаворыць ім: «Не ведаеце, пра што просіце. Ці ж можаце піць келіх, які Я п’ю, або хрысціцца хростам, якім Я хрышчуся?»
Але Ісус сказаў ім: — ня ведаеце, чаго просіце: ці можаце піць чару, якую Я п'ю, і хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся?
Яны сказалі Яму: «Можам». Ісус гаворыць ім: «З келіха, з якога Я п’ю, будзеце піць, ды хростам, якім Я хрышчуся, будзеце ахрышчаны.
Яны-ж кажуць Яму: — можам; Ісус-жа сказаў ім: — чару якую Я п'ю, вы піць будзеце, і хрышчэньне, якім Я хрышчуся, хрышчаны будзеце.
Але сядзець праваруч ад Мяне або леваруч не Мне даваць вам, але Кім прыгатавана».
Але даць сесьці па правай ці левай руцэ ў Мяне ня Мне даваць, але каму прызначана.
Чуючы ж гэта, дзесяць пачалі абурацца на Якуба і Яна.
Іншыя дзесяць, пачуўшы гэтае, пачалі злавацца на Якуба і Яна.
І, паклікаўшы іх, Ісус кажа: «Ведаеце, што тыя, якія ўважаюцца за валадароў народаў, пануюць над імі, ды князі іх маюць уладу над імі.
Ісус-жа, падклікаўшы іх, сказаў ім: — вы ведаеце, што тыя, хто становяцца правіцелямі народаў, пануюць над імі, і вяльможы іхныя камандуюць імі.
Не так будзе паміж вамі, але хто хацеў бы быць сярод вас большым, хай будзе вашым паслугачом.
Але між вамі ня гэтак: а хто хоча стацца большым між вамі, няхай будзе вам слугою.
І хто хацеў бы ў вас быць першым, хай будзе паслугачом усіх.
I хто хоча стацца першым між вамі, няхай будзе слугою ўсім.
Бо і Сын Чалавечы не прыйшоў, каб Яму паслугавалі, але каб паслугаваць і даць душу Сваю на адкупленне многіх».
Бо і Сын Чалавечы не па тое прыйшоў, каб Яму служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю за выбаўленьне многіх.
І прыходзяць у Ерыхон. І калі Ён выходзіў з Ерыхона разам з вучнямі Сваімі і вялікім натоўпам, сляпы Бартымей, сын Тымея, сядзеў пры дарозе і жабраваў.
I прыходзяць у Ерыхон; а калі Ён выйходзіў з Ерыхону з вучнямі Сваімі і з мноствам народу, пры дарозе сядзеў сьляпы Варцімей, сын Цімея, просячы падаяньня.
Пачуўшы, што гэта Ісус Назарэй, пачаў крычаць і прасіць: «Ісус, Сын Давіда, злітуйся нада мной!»
I пачуўшы, што ёсць Ісус Назаранін, пачаў усклікаць, вымаўляючы: — Ісусе, Сыне Давыдаў, зьмілуйся нада мною.
І сварыліся многія на яго, каб маўчаў. Але ён тым мацней крычаў: «Сын Давіда, злітуйся нада мной!»
Многія прыгражалі яму, каб маўчаў, але ён яшчэ мацней галасіў: — Ісусе, Сыне Давыдаў, зьлітуйся нада мною.
І Ісус, спыніўшыся, сказаў яго паклікаць. Дык паклікалі сляпога і сказалі яму: «Адважней, уставай, кліча цябе!»
Ісус, запыніўшыся, сказаў паклікаць яго; і паклікалі сьляпога, кажучы яму: — падбадзёрся, уставай, Ён кліча цябе.
Ён, скінуўшы плашч свой, падняўся і прыйшоў да Ісуса.
І ён схапіўся на ногі, скінуў з сябе верхнюю вопратку і прыйшоў да Ісуса.
І, звяртаючыся да яго, Ісус сказаў: «Што хочаш, каб Я табе ўчыніў?» Сляпы адказаў Яму: «Рабоні, каб мне бачыць».
Iсус, зьвярнуўшыся да яго, прамовіў: — што хочаш, каб зрабіў табе? сьляпы-ж сказаў Яму: — Вучыцелю! каб я мог бачыць.
І Ісус гаворыць яму: «Ідзі, вера твая ўратавала цябе». І зараз жа стаў бачыць і пайшоў за Ісусам па дарозе.
І сказаў яму Ісус: — ідзі! вера твая ацаліла цябе, і ўраз вярнуўся яму зрок яго, і ён пайшоў па дарозе за Ісусам.