Да Габрэяў 8 разьдзел

 

 

Галоўнае у сказаным ёсьць тое: мы маем Усесьвятара такога, што засеў праваруч трону нябеснае Велічы,

 

імністар сьвятыні й праўдзівага tabernaculum (сяння-сакрамэнтніцы), заснаванага праз Бога, а не чалавека.

 

Фактычна кажны архісьвятар дэпутаваны прыносіць дары і сьвятаахвяры, трэба восьжа было, каб і гэты меў што ахвяраваць.

 

Каліб аставаўся ён на зямлі, ня быўбы навет сьвятарам, бо там іншые законна прыносілі дары

 

і выконвалі службу, быўшую вобразам і ценем рэчаў нябесных, як сказана Майжэшу, канчаўшаму ладзіць на гары tabernakulum (дарожную святыню ў форме палаткі): «Глядзі (сказана), каб усё ўладзіў водле наўзору, які табе на гары быў паказаны» (Выйсьць. 25:40).

 

Хрыстус аднак атрымаў тым вышэйшае сьвятарства, чым вышэйшага запавету стаўся пасярэднікам, на лепшых бо угрунтаванага абяцаннях.

 

Калібжэ той першы запавет быў беззаганны, ня былоб патрэбы думаць аб другім.

 

І ў тоне напаміну весьціць (прарок): Вось надыйходзець дні, кажа Госпад, і я заключу з домам Ізраэля і з домам Юды новы запавет,

 

не водле запавету дакананага зь іхнімі бацькамі ў гэны дзень, калі ўзяў іх за руку, каб вывесьці іх з зямлі Эгіпскай, бо тые ня вытрывалі ў маім запавеце, дзеля гэтага і я іх заняхаіў, кажа Госпад,.

 

А вось той запавет, які пасьля гэных дзён заключу з домам ізраэльскім, кажа Госпад, укладаючы правы мае ў розумы ды выпісваючы на сэрцах іхніх; і буду ім Богам, а яны будуць мне народам;

 

і ніхто ня будзе вучыць бліжняга свайго і ніхто брата свайго, кажучы: пазнай Госпада; усе бо знаць мяне будуць ад найменшага да найбольшага зь іх.

 

«Буду бо міласьцівы неправеднасьцям іхнім, і грахоў іхніх памятаць ня буду» (Ер. 31:31−34).

 

Калі восьжа гавора аб «новым», гэнае першая прызнаў зыстарэлым; а тое, што старэе, псуецца — блізкое заніку.