Ад зьзяньня перад Ім жар угараўся.
Жар дажджом пальлець Ён на нягодных, цяпло а серку; і палячы вецер — доля чары іхнае;
Ад зьзяньня перад Ім прайшлі густыя хмары Ягоныя, град а жар.
І загрымеў на нябёсах СПАДАР, і Навышні выдаў гук Свой, град а жар.
Хай зваліцца на іх жар; хай кіне Ён іх у цяпло, у бяздоньні, каб не паўсталі.
Бо ты пакладзеш жар на галаву ягоную, і СПАДАР адплаце табе.
Пакладзі мяне, як пячаць, на сэрца свае, як пячаць на руку сваю; бо моцная, як сьмерць, любосьць; цьвярдая, як шэоль, завісьць; жар яе — жар агняны, поламя шугаючае ад яг.
Перад Ім ішла ліпучка, і жар ішоў перад нагамі Ягонымі!
