«Хто гэта, якая выходзіць з пустыні, абапіраючыся на любага свайго?» «Пад яблынай я пабудзіў цябе; там зачала цябе маці твая, там зачала цябе тая, што нарадзіла цябе.
«Хто тая, якая надыходзіць з пустыні, абапіраючыся на ўлюбёнага свайго?» «Пад яблыняй абудзіла я цябе; там пачала цябе маці твая, там пачала цябе радзіцелька твая.
Хто гэта ўзыходзячая з пустыні, што апіраецца на любовага свайго? Пад яблынаю пабудзіла я цябе: там труднілася, родзячы, маці твая, там труднілася тая, што радзіла цябе.
Хто гэта ўсходзіць ад пустыні, апіраючыся на свайго спалюбенца? Пад яблыняй разбудзіла я цябе: там радзіла цябе маці твая, там радзіла цябе радзіцелька твая.
Которая ся въсходить от пустынии, възлегаеть на милостника своего подъ яблонію, обудихъ тя, тамо болела тобою мати твоя и тамъ болела родителница твоя.
— Которая ест сее, иже вступуеть от пустыни, полна кохания возлегающи на любаго своего? — Под древом яблоневым возбудих тебе, ту ест порушена матка твоя, ту ест посквернена родителка твоя.