Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Я — той муж, які бачыў гора ад кію гневу Ягонага.
Я чалавек, які ведае нядолю сваю ад дубца гневу Яго.
Ён вёў мяне і прывёў у цемру, а не ў сьвятло.
Ён мяне падганяў і завёў у цемру, а не ў святло.
Толькі супраць мяне Ён павярнуўся. Ён зьвярнуў руку Сваю на мяне ўвесь дзень.
Толькі на мяне ўвесь дзень звяртаў руку Сваю.
Ён зьнішчыў цела маё і скуру маю, патрушчыў косткі мае.
Вынішчыў скуру маю і цела маё, сцёр косці мае.
Ён забудаваў [агароджай] мяне і атачыў жоўцю і гаротаю,
Убудаваў у коле маім і акружыў мяне горыччу і мукай.
пасадзіў мяне ў месца цёмнае, як памерлых даўно.
Памясціў мяне ў цемры, быццам мёртвых, на вечнасць.
Ён абгарадзіў мяне, і я ня выйду; Ён зрабіў цяжкімі кайданы мае.
Аббудаваў мяне кругом, каб я не выйшаў, абцяжарыў мае кандалы.
Нават калі я крычу і малю, Ён спыняе малітву маю.
Але і калі б я крычаў і прасіў, зацішыў маю малітву.
Ён абгарадзіў шляхі мае часанымі камянямі, скрывіў сьцежкі мае.
Чатырохкутнымі камянямі закрыў маю дарогу ды перакрыў сцежкі мае.
Ён для мяне — як мядзьведзь, што цікуе, як леў у засадзе.
Стаўся Ён для мяне цікуючым мядзведзем і львом у сховішчы.
Ён забраў шляхі мае і разьдзёр мяне, пакінуў мяне спустошаным.
Сцежкі мае паблытаў і разбіў мяне, пакінуў мяне адзінокім.
Ён нацягнуў лук свой і паставіў мяне як мэту для стралы,
Напяў лук Свой і паставіў мяне як прыцэл для стрэлаў.
пусьціў у ныркі мае стрэлы з сагайдаку Свайго.
Упусціў у ныркі мае стрэлы калчана Свайго.
Я стаў насьмешкай для ўсяго народу свайго, прыпеўкаю іхняй увесь дзень.
Стаўся я на пасмяянне для ўсяго майго народа ды іх песенькай кплівай паўсядзённай.
Ён насыціў мяне горкімі травамі, напаіў мяне палыном,
Ён мяне перапоўніў гаркатою, ап’яніў мяне палыном.
пакрышыў зубы мае жвірам, выкачаў мяне ў попеле.
Паламаў мне на жвіры зубы мае, пагрузіў мяне ў попел.
Ён аддаліў душу маю ад супакою, я забыўся пра добрае.
І душа мая пазбылася супакою, забыўся я пра добрае.
І я сказаў: «Загінула сіла мая і спадзяваньне маё на ГОСПАДА».
Дык сказаў: «Прапала дастойнасць мая, ды надзея мая ў Госпадзе.
Узгадай нядолю маю і гаротнасьць маю, палын і жоўць.
Прыпамяні гора і пілігрымаванне маё — палын і атруту.
Узгадваючы, узгадвае [пра Цябе] і гнецца ў-ва мне душа мая.
Памяць памятлівая, і нішчэе ўва мне душа мая.
Я вяртаю гэта да сэрца майго, і дзеля гэтага я спадзяюся.
Гэтак разважаць буду ў сэрцы сваім, дзеля таго буду мець надзею».
Гэта міласэрнасьць ГОСПАДА, што мы не загінулі, бо не спынілася літасьць Ягоная.
Ласка Госпада, што мы не папрападалі, бо не спынілася Яго літасцівасць.
Яна аднаўляецца кожную раніцу; вялікая вернасьць Твая.
Новая кожнай раніцы, вялікая вернасць твая.
«ГОСПАД — гэта частка мая, — казала душа мая, — дзеля гэтага я спадзяюся на Яго».
«Частка мая — Госпад, — кажа душа мая, — таму і чакаць буду Яго».
Добры ГОСПАД да тых, якія на Яго спадзяюцца, да душы, якая шукае Яго.
Добры ёсць Госпад для тых, хто спадзяецца на Яго, для душы, што шукае Яго.
Добра мець надзею і маўкліва [чакаць] збаўленьня ад ГОСПАДА.
Добра ёсць моўчкі чакаць збаўлення Госпадава.
Добра для чалавека, які носіць ярмо ў маладосьці сваёй.
Добра чалавеку, калі б нёс ярмо ад сваёй маладосці.
Няхай ён сядзіць самотна і маўчыць, бо Ён узлажыў на яго [ярмо].
Будзе сядзець адзінокі і маўчаць, калі гэта накладзена на яго.
Няхай закрые пылам вусны свае, можа, ёсьць [яшчэ] надзея.
Хай усуне вусны свае ў попел, калі яшчэ ёсць надзея.
Няхай падставіць шчаку таму, які б’е яго, няхай насыціцца ганьбаю,
Хай таму, хто б’е, падставіць шчаку, каб той напоўніўся ганьбаю.
бо не адкідае на вякі Госпад,
Не адпіхне бо навечна Госпад.
бо Ён дае пакуты, але літуецца паводле мноства міласэрнасьці Сваёй,
Бо калі нават прынізіў, усё ж пашкадуе паводле мноства міласэрнасці Сваёй.
бо не з [жаданьня] сэрца Свайго Ён прыгнятае і дае пакуты сынам чалавечым.
Не ад сэрца паніжае Ён і карае сыноў чалавечых.
Калі топчуць пад нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
Таптаць пад нагамі сваімі ўсіх палонных зямлі,
калі перакручваюць суд для чалавека перад абліччам Найвышэйшага,
крывіць права чалавека на віду Найвышэйшага,
калі блытаюць чалавека ў справе [судовай], хіба Госпад ня бачыць [гэта]?
ашукваць чалавека на судзе сваім, — ці ж Госпад гэтага не ведае?
Хто той, які скажа, і [так] станецца, а Госпад [пра гэта] не загадаў?
Хто ж ёсць такі, што сказаў — і сталася? Ці ж Госпад не загадаў?
Ці ня з вуснаў Найвышэйшага выходзіць ліха і дабро?
Ці ж з вуснаў Найвышэйшага не выходзяць дабро і зло?
Чаму наракае чалавек, які жыве? Няхай чалавек [наракае] на грахі свае.
Як можа наракаць чалавек, які жыве, кожны за грахі свае?
Будзем шукаць і дасьледаваць шляхі свае, і вернемся да ГОСПАДА.
Прасочым за дарогамі сваімі, разгледзім і навернемся да Госпада.
Узьнясем сэрцы нашыя і далоні да Бога ў небе.
Падымем сэрцы нашы разам з рукамі да Госпада ў неба.
Мы адступіліся і збунтаваліся, Ты не дараваў.
Мы паводзілі сябе ліха і былі бунтаўнікамі; таму і Ты неперамольны быў.
Ты закрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў і не шкадаваў.
Адзеўся Ты ў гнеў і караў нас, забіваў, не шкадаваў.
Ты закрыў Сябе хмараю, каб не дайшла малітва [да Цябе].
Пакрыўся Ты хмараю, каб не дайшло маленне.
Ты ўчыніў нас сьмецьцем і агідаю паміж народамі.
Выдаў нас на выкараненне, як агіду спаміж народаў.
Разьзявілі на нас пашчы свае ўсе ворагі нашыя.
Разявілі на нас свае вусны ўсе ворагі нашы.
Страх і яма сталіся ў нас, спусташэньне і загуба.
Удзелам нашым сталіся: страх ды яма, знішчэнне ды разруха.
Струмяні вады цякуць з вока майго з прычыны загубы дачкі народу майго.
Ручаі слёз выпускае вока маё над знішчэннем дачкі «народа Майго».
Вока маё выліваецца безупынна, няма палёгкі,
Вока маё вылівае слёзы, не спыняецца, бо няма супакою.
аж пакуль ня ўзгляне і ня ўбачыць ГОСПАД з неба.
Пакуль Госпад не зірне і не пабачыць з нябёсаў,
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак гораду майго.
вока маё трывожыць душу маю дзеля ўсіх дачок горада майго.
Палюючы, палююць на мяне, як на птушку, ворагі мае без прычыны.
Палявалі на мяне, як на птушку, надарма ворагі мае.
Кінулі ў яму жыцьцё маё і кідалі ў мяне камяні.
Губілі ў балоце жыццё маё ды кідалі ў мяне камяні.
Воды паліліся на галаву маю, я сказаў: “Я загінуў”.
Падымаліся воды над галавою маёй, я сказаў: «Прападаю».
Я клікаў імя Тваё, ГОСПАДЗЕ, з ямы найглыбейшай.
Прызываў я імя Тваё, Госпадзе, з глыбіні ямы.
Ты чуў голас мой. Не закрывай вуха Тваё ад уздыханьня майго, ад ляманту майго.
Чуў Ты мой крык: «Не адварочвай вуха Свайго ад майго плачу і ўмольванняў».
Ты наблізіўся [да мяне] ў дзень, калі я клікаў Цябе. Ты сказаў: “Ня бойся”.
Ты наблізіўся ў той дзень, калі прызываў я Цябе, сказаў Ты: «Не бойся!»
Ты бараніў мяне, Госпадзе, у справе душы маёй, Ты адкупіў жыцьцё маё.
Разбіраў Ты, Госпадзе, справу душы маёй: адкупіў Ты жыццё маё.
Ты бачыў, ГОСПАДЗЕ, крыўду маю, судзі суд мой.
Бачыш, Госпадзе, гора маё, судзі справядліва мяне.
Ты бачыў усю помсту іхнюю, усе намеры іхнія супраць мяне.
Ты бачыш усю злосць іх, усе іх намеры адносна мяне.
Ты чуў ганьбаваньне іхняе, ГОСПАДЗЕ, усе намеры іхнія супраць мяне,
Ты чуеш знявагі іх, Госпадзе, усе іх намеры адносна мяне.
вусны тых, якія паўсталі на мяне, і разважаньні іхнія супраць мяне ўвесь дзень.
Вусны цікуючых на мяне і задумкі іх супраць мяне ўвесь дзень.
Паглядзі, як яны сядаюць і ўстаюць, а я — прыпеўка для іх.
Зірні на іх сяданні і ўставанні, я — песенька іх.
Вярні ім аднагароду, ГОСПАДЗЕ, паводле справаў рук іхніх.
Адгадзі ім, Госпадзе, па ўчынках рук іх.
Дай ім смутак сэрца, праклён Твой [няхай будзе] на іх.
Дай ім закамянеласць сэрца і праклён Твой .
Перасьледуй [іх] у гневе і зьнішчы іх з-пад неба ГОСПАДАВАГА.
Пераследуй іх у гневе і знішчы іх з-пад нябёс Тваіх, Госпадзе!
