Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
Я — той муж, які бачыў гора ад кію гневу Ягонага.
Я чалавек, які зьведаў гора ад жазла Твайго гневу:
Ён вёў мяне і прывёў у цемру, а не ў сьвятло.
Ён павёў мяне і ўвёў у цемру, а не ў сьвятло.
Толькі супраць мяне Ён павярнуўся. Ён зьвярнуў руку Сваю на мяне ўвесь дзень.
Толькі супроць мяне Ён зьвяртае руку Сваю кожнага дня;
Ён зьнішчыў цела маё і скуру маю, патрушчыў косткі мае.
выснажыў плоць маю і скуру маю, паламаў мае косьці;
Ён забудаваў [агароджай] мяне і атачыў жоўцю і гаротаю,
абгарадзіў мяне і абклаў горыччу і цяготаю;
пасадзіў мяне ў месца цёмнае, як памерлых даўно.
пасадзіў мяне ў цёмнае месца, як даўно памерлых;
Ён абгарадзіў мяне, і я ня выйду; Ён зрабіў цяжкімі кайданы мае.
акружыў мяне мурам, каб я ня выйшаў, уцяжыў аковы мае,
Нават калі я крычу і малю, Ён спыняе малітву маю.
і хоць я клічу і енчу, нячулы Ён да малітвы маёй;
Ён абгарадзіў шляхі мае часанымі камянямі, скрывіў сьцежкі мае.
крушнямі загарадзіў мне дарогі, скрывіў сьцежкі мае.
Ён для мяне — як мядзьведзь, што цікуе, як леў у засадзе.
Ён мне стаўся як бы мядзьведзь у засадзе, як бы леў у патайным месцы;
Ён забраў шляхі мае і разьдзёр мяне, пакінуў мяне спустошаным.
скрывіў дарогі мае і разарваў мяне, у нівеч абярнуў мяне;
Ён нацягнуў лук свой і паставіў мяне як мэту для стралы,
напяў лук Свой і паставіў мяне як бы цэлем пад стрэлы;
пусьціў у ныркі мае стрэлы з сагайдаку Свайго.
паслаў у ныркі мае стрэлы з калчана Свайго.
Я стаў насьмешкай для ўсяго народу свайго, прыпеўкаю іхняй увесь дзень.
Я зрабіўся пасьмешышчам усяму народу майму, штодзённаю скрушлівай песьняй яго.
Ён насыціў мяне горкімі травамі, напаіў мяне палыном,
Ён насыціў мяне горыччу, напаіў мяне палыном;
пакрышыў зубы мае жвірам, выкачаў мяне ў попеле.
скрышыў камянямі зубы мае, пасыпаў мяне попелам.
Ён аддаліў душу маю ад супакою, я забыўся пра добрае.
І адышоў спакой ад душы маёй; я забыўся пра шчасныя дні,
І я сказаў: «Загінула сіла мая і спадзяваньне маё на ГОСПАДА».
і сказаў я: загінула сіла мая і надзея мая на Госпада.
Узгадай нядолю маю і гаротнасьць маю, палын і жоўць.
Падумай пра цярпеньні мае, пра гароту маю, пра жоўць і палын.
Узгадваючы, узгадвае [пра Цябе] і гнецца ў-ва мне душа мая.
Цвёрда памятае гэта душа мая і ападае ўва мне.
Я вяртаю гэта да сэрца майго, і дзеля гэтага я спадзяюся.
Вось, што я адказваю сэрцу майму і таму спадзяюся:
Гэта міласэрнасьць ГОСПАДА, што мы не загінулі, бо не спынілася літасьць Ягоная.
зь міласьці Госпада мы ня зьніклі, бо ня вычарпаўся Яго мілажаль:
Яна аднаўляецца кожную раніцу; вялікая вернасьць Твая.
ён абнаўляецца кожнае раніцы; вялікая вернасьць Твая!
«ГОСПАД — гэта частка мая, — казала душа мая, — дзеля гэтага я спадзяюся на Яго».
Гасподзь частка мая, кажа душа мая, спадзявацьмуся ж на Яго.
Добры ГОСПАД да тых, якія на Яго спадзяюцца, да душы, якая шукае Яго.
Добры Гасподзь з тымі, што на Яго спадзяюцца, з душою, якая шукае Яго.
Добра мець надзею і маўкліва [чакаць] збаўленьня ад ГОСПАДА.
Добра таму, хто цярпліва чакае ратунку ад Госпада.
Добра для чалавека, які носіць ярмо ў маладосьці сваёй.
Добра чалавеку, калі ён нясе ярмо ў маладосьці сваёй;
Няхай ён сядзіць самотна і маўчыць, бо Ён узлажыў на яго [ярмо].
сядзіць адасоблена і маўчыць, бо Ён ярмо наклаў на яго;
Няхай закрые пылам вусны свае, можа, ёсьць [яшчэ] надзея.
кладзе вусны свае ў пыл, думаючы: «магчыма, яшчэ ёсьць надзея»;
Няхай падставіць шчаку таму, які б’е яго, няхай насыціцца ганьбаю,
падстаўляе шчаку сваю таму, хто яго б’е, здавальняецца ганьбаваньнем,
бо не адкідае на вякі Госпад,
бо не навек пакідае Гасподзь.
бо Ён дае пакуты, але літуецца паводле мноства міласэрнасьці Сваёй,
Але паслаў гора, і ўмілажаліцца зь вялікай даброці Сваёй.
бо не з [жаданьня] сэрца Свайго Ён прыгнятае і дае пакуты сынам чалавечым.
Бо Ён не па волі сэрца Свайго карае і засмучае сыноў чалавечых.
Калі топчуць пад нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
Але калі топчуць нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
калі перакручваюць суд для чалавека перад абліччам Найвышэйшага,
калі несправядліва судзяць чалавека перад абліччам Усявышняга,
калі блытаюць чалавека ў справе [судовай], хіба Госпад ня бачыць [гэта]?
калі чалавека ўціскаюць у дзеях ягоных: хіба ня бачыць Гасподзь?
Хто той, які скажа, і [так] станецца, а Госпад [пра гэта] не загадаў?
Хто гэта кажа: «І тое бывае, чаму Гасподзь не загадаў быць»?
Ці ня з вуснаў Найвышэйшага выходзіць ліха і дабро?
Ці не ад вуснаў Усявышняга адбываецца бедства і посьпех?
Чаму наракае чалавек, які жыве? Няхай чалавек [наракае] на грахі свае.
Навошта наракае чалавек жывы? кожны хай наракае на грахі свае.
Будзем шукаць і дасьледаваць шляхі свае, і вернемся да ГОСПАДА.
Выпрабуем і дасьледуем шляхі свае, і зьвернемся да Госпада.
Узьнясем сэрцы нашыя і далоні да Бога ў небе.
Узьнясём сэрца наша і рукі да Бога, сутнага на нябёсах:
Мы адступіліся і збунтаваліся, Ты не дараваў.
мы адпалі і ўпарціліся; Ты ня зьлітаваўся:
Ты закрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў і не шкадаваў.
Ты пакрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў, не шкадуючы;
Ты закрыў Сябе хмараю, каб не дайшла малітва [да Цябе].
Ты засланіў сябе хмарай, каб не даходзіла наша малітва;
Ты ўчыніў нас сьмецьцем і агідаю паміж народамі.
сьмецьцем і мярзотаю Ты зрабіў нас сярод народаў.
Разьзявілі на нас пашчы свае ўсе ворагі нашыя.
Разьзявілі на нас пашчу сваю ўсе ворагі нашы.
Страх і яма сталіся ў нас, спусташэньне і загуба.
Жах і яма, спусташэньне і спусташэнне — доля наша.
Струмяні вады цякуць з вока майго з прычыны загубы дачкі народу майго.
Патокі водаў вылівае вока маё па пагібелі дачкі народа майго.
Вока маё выліваецца безупынна, няма палёгкі,
Вока маё выліваецца і не перасыхае, бо палёгкі няма,
аж пакуль ня ўзгляне і ня ўбачыць ГОСПАД з неба.
пакуль ня ўгледзіць і ня ўбачыць Гасподзь зь нябёсаў.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак гораду майго.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак майго горада.
Палюючы, палююць на мяне, як на птушку, ворагі мае без прычыны.
Па ўсякаму сіліліся вылавіць мяне, як птушку, ворагі мае, бязь ніякай прычыны;
Кінулі ў яму жыцьцё маё і кідалі ў мяне камяні.
укінулі жыцьцё маё ў яму і закідалі мяне камянямі.
Воды паліліся на галаву маю, я сказаў: “Я загінуў”.
Воды падняліся да галавы маёй; я сказаў: «загінуў я».
Я клікаў імя Тваё, ГОСПАДЗЕ, з ямы найглыбейшай.
Я заклікаў імя Тваё, Госпадзе, зь ямы глыбокай.
Ты чуў голас мой. Не закрывай вуха Тваё ад уздыханьня майго, ад ляманту майго.
Ты чуў голас мой; не затулі Тваё вуха ад уздыханьня майго, ад енку майго!
Ты наблізіўся [да мяне] ў дзень, калі я клікаў Цябе. Ты сказаў: “Ня бойся”.
Ты набліжаўся, калі я клікаў Цябе, і казаў: ня бойся!
Ты бараніў мяне, Госпадзе, у справе душы маёй, Ты адкупіў жыцьцё маё.
Ты абараняў, Госпадзе, дзеі душы маёй; акупляў жыцьцё маё.
Ты бачыў, ГОСПАДЗЕ, крыўду маю, судзі суд мой.
Ты бачыш, Госпадзе, крыўду маю; рассудзі справу маю.
Ты бачыў усю помсту іхнюю, усе намеры іхнія супраць мяне.
Ты бачыш усю помсьлівасьць іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне;
Ты чуў ганьбаваньне іхняе, ГОСПАДЗЕ, усе намеры іхнія супраць мяне,
Ты чуеш, Госпадзе, лаянку іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне,
вусны тых, якія паўсталі на мяне, і разважаньні іхнія супраць мяне ўвесь дзень.
словы тых, што паўстаюць на мяне, і іхнія хітраваньні супроць мяне дзень у дзень.
Паглядзі, як яны сядаюць і ўстаюць, а я — прыпеўка для іх.
Паглядзі, ці сядзяць яны, а ці ўстаюць, я для іх — песьня.
Вярні ім аднагароду, ГОСПАДЗЕ, паводле справаў рук іхніх.
Аддай ім, Госпадзе, паводле дзеяў рук іхніх;
Дай ім смутак сэрца, праклён Твой [няхай будзе] на іх.
пашлі ім памрочышча сэрца і пракляцьце Тваё на іх;
Перасьледуй [іх] у гневе і зьнішчы іх з-пад неба ГОСПАДАВАГА.
перасьледуй іх, Госпадзе, гневам тваім, і вынішчы іх з паднябеснай.
