Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
Узгадай, ГОСПАДЗЕ, што сталася з намі; гледзячы, узглянь і пабач ганьбу нашую.
Успомні, Госпадзе, што над намі зьдзейсьнілася; паглядзі, падзівіся на паганьбеньне нашае:
Спадчына нашая перададзеная чужым, дамы нашыя — чужынцам.
спадчына нашая перайшла да чужых, дамы нашыя — да іншапляменцаў;
Мы сталіся сіротамі; няма бацькі, маці нашыя — як удовы.
Мы асірацелі, бяз бацькі; маці нашыя — аўдавелі.
Ваду сваю мы п’ем за срэбра, дровы нашыя прадаюць нам на грошы.
Ваду сваю п’ем за срэбра, дровы нашыя нам за грошы даюць.
Перасьледвальнікі на шыі нашай, мы цяжка працуем, ня маем супачынку.
Нас паганяюць у карак, мы працуем — і ня маем спачыну.
Мы выцягнулі руку сваю да Эгіпту і да Асірыі, каб насыціцца хлебам.
Працягваем руку да Егіпцянаў, да Асірыянаў, каб наесьціся хлеба.
Бацькі нашыя грашылі; і іх няма, і беззаконьні іхнія мы носім.
Бацькі нашыя грэшнікі: іх больш няма, а мы кару нясем за беззаконьні іхнія.
Слугі пануюць над намі, і няма [нікога], хто вызваліць нас з рукі іхняй.
Рабы пануюць над намі, і няма каму выбавіць з-пад рукі іхняй.
Прыносім хлеб свой, наражаючы душу сваю на меч у пустыні.
Свой хлеб здабываем з пагрозай жыцьцю ад меча.
Скура нашая распаленая, як печ, ад палючага голаду.
Счарнела, як печ, нашая скура ад пякучага голаду
Жанчын гвалцілі на Сыёне, дзяўчат — у гарадах Юды.
Жанок на Сіёне няславяць, дзяўчат — у гарадах Юдэйскіх.
Князі павешаныя рукамі іхнімі, абліччы старых ня маюць пашаны.
Князі павешаны рукамі іхнімі, абліччы старцаў не ўшанаваны.
Юнакі носяць камяні млыновыя, хлопцы спатыкаюцца, [носячы] дровы.
Юнакоў бяруць да жорнаў, і падлеткі падаюць пад ношкамі дроў.
Старыя больш не сядзяць у брамах, юнакі не сьпяваюць.
Старцы не сядзяць больш каля варотаў; хлапцы не сьпяваюць.
Спынілася вясёласьць сэрца нашага, перамяніліся ў жалобу карагоды нашыя.
Аціхла радасьць сэрца нашага: карагоды нашыя ў енк абярнуліся.
Звалілася карона з галавы нашай; гора нам, бо мы саграшылі.
Упаў вянок з галавы нашай; гора нам, што мы зграшылі!
Дзеля гэтага млявае сэрца нашае, дзеля гэтага зацемраныя вочы нашыя,
Ад гэтага вось зьнемаглося нашае сэрца; ад гэтага нашыя вочы зацьміліся.
бо спустошаная гара Сыён, лісы ходзяць па ёй.
Ад таго, што апусьцела гара Сіён, лісы ходзяць па ёй.
Ты, ГОСПАДЗЕ, трываеш на вякі, пасад Твой — з пакаленьня ў пакаленьне.
Ты, Госпадзе, жывеш вечна; трон твой — род у род.
Чаму Ты забыўся на нас назаўсёды, пакінуў нас на доўгія дні?
Дзеля чаго зусім забываеш нас, пакідаеш на доўгі час?
Навярні нас да Сябе, ГОСПАДЗЕ, і мы навернемся; аднаві дні нашыя, як даўней [было].
Навярні нас да Цябе, Госпадзе, і мы навернемся; абнаві дні нашыя, як спрадвеку было.
Няўжо Ты, адкідаючы, адкінуў нас? Няўжо Ты загневаўся на нас аж так моцна?
Няўжо ты зусім адкінуў нас, прагневаўся на нас бязь меры?
