Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
Успомні, СПАДАРУ, што сталася нам; разваж а глянь на паганьбеньне наша:
Успомні, Госпадзе, што над намі зьдзейсьнілася; паглядзі, падзівіся на паганьбеньне нашае:
Спадак наш абернены да чужых, дамы нашы — да чужаземцаў.
спадчына нашая перайшла да чужых, дамы нашыя — да іншапляменцаў;
Сіротамі мы сталі: няма айца, маці нашы — як ўдовы;
Мы асірацелі, бяз бацькі; маці нашыя — аўдавелі.
Ваду сваю п’ем за срэбра, дровы нашы прадаюць нам;
Ваду сваю п’ем за срэбра, дровы нашыя нам за грошы даюць.
Перасьледаваньнікі на шыі нашай, мы робім цяжка, ня маем супачынку;
Нас паганяюць у карак, мы працуем — і ня маем спачыну.
Мы выцягнулі руку сваю да Ягіпту, Асыры, каб мець досыць хлеба,
Працягваем руку да Егіпцянаў, да Асірыянаў, каб наесьціся хлеба.
Айцове нашы грашылі; іх няма, і бяспраўі іхныя мы мусім насіць.
Бацькі нашыя грэшнікі: іх больш няма, а мы кару нясем за беззаконьні іхнія.
Слугі радзяць нас, і няма каму вывальніць нас із рукі іхнае.
Рабы пануюць над намі, і няма каму выбавіць з-пад рукі іхняй.
Зь небясьпечнасьцю душы сваёй прыносім хлеб свой, з прычыны мяча пустыні.
Свой хлеб здабываем з пагрозай жыцьцю ад меча.
Скура наша распаленая, як печ, ад пякучае галадові.
Счарнела, як печ, нашая скура ад пякучага голаду
Яны ганьбілі жанкі на Сыёне, дзеўкі — у местах Юдэйскіх.
Жанок на Сіёне няславяць, дзяўчат — у гарадах Юдэйскіх.
Князі засілены рукамі іхнымі, відаў старых не паважалі.
Князі павешаны рукамі іхнімі, абліччы старцаў не ўшанаваны.
Узялі маладзёнаў да жорнаў, хлапцы валяцца пад дрыўмі.
Юнакоў бяруць да жорнаў, і падлеткі падаюць пад ношкамі дроў.
Старыя перасталі сядзець у брамах, маладзёны не пяюць.
Старцы не сядзяць больш каля варотаў; хлапцы не сьпяваюць.
Перастала весялосьць сэрца нашага, скокі абярнуліся ў плач.
Аціхла радасьць сэрца нашага: карагоды нашыя ў енк абярнуліся.
Вянок зваліўся з галавы вашае; бяда нам, што мы ізграшылі.
Упаў вянок з галавы нашай; гора нам, што мы зграшылі!
Ад гэтага баліць сэрца наша, ад гэтага прыцьмелі вочы нашы,
Ад гэтага вось зьнемаглося нашае сэрца; ад гэтага нашыя вочы зацьміліся.
Бо па спусьцелай гары Сыёне лісы ходзяць.
Ад таго, што апусьцела гара Сіён, лісы ходзяць па ёй.
Ты, СПАДАРУ, застаешся на векі, пасад Твой ад пакаленьня да пакаленьня.
Ты, Госпадзе, жывеш вечна; трон твой — род у род.
Чаму забыўся нас назаўсёды, пакінуў нас на даўгія дні?
Дзеля чаго зусім забываеш нас, пакідаеш на доўгі час?
Навярні нас да Сябе, СПАДАРУ, і мы навернемся; аднаві дні нашы, як даўней.
Навярні нас да Цябе, Госпадзе, і мы навернемся; абнаві дні нашыя, як спрадвеку было.
Ці Ты супоўна адкінуў нас? ці надзвычайна ўгневаўся на нас?
Няўжо ты зусім адкінуў нас, прагневаўся на нас бязь меры?
