Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
Я муж, што дазнаў гора ад посаха гневу Ягонага.
Я чалавек, які зьведаў гора ад жазла Твайго гневу:
Ён вёў мяне і прывёў да цемрадзі, а не на сьвятліню.
Ён павёў мяне і ўвёў у цемру, а не ў сьвятло.
Пэўне ад мяне Ён адвярнуўся. Ён абарачае руку сваю на мяне ўвесь дзень.
Толькі супроць мяне Ён зьвяртае руку Сваю кожнага дня;
Прычыніў, што цела мае а скура мая знасіліся, патрышчыў косьці мае.
выснажыў плоць маю і скуру маю, паламаў мае косьці;
Забудаваў мяне й абкружыў жоўцяй а гаротаю.
абгарадзіў мяне і абклаў горыччу і цяготаю;
Пасадзіў мяне ў цемнае месца, як даўна памерлага.
пасадзіў мяне ў цёмнае месца, як даўно памерлых;
Агарадзіў мяне, каб я ня вышаў; ацяжарыў мядзяныя путы мае.
акружыў мяне мурам, каб я ня выйшаў, уцяжыў аковы мае,
Таксама, як я крычу й малю, загараджае малітву маю.
і хоць я клічу і енчу, нячулы Ён да малітвы маёй;
Агарадзіў дарогі мае часаным каменьням, скрывіў сьцежкі мае.
крушнямі загарадзіў мне дарогі, скрывіў сьцежкі мае.
Ён быў імне як мядзьведзь у засадзе, як леў у патайных месцах.
Ён мне стаўся як бы мядзьведзь у засадзе, як бы леў у патайным месцы;
Зьвёў мяне з дарогаў маіх і разарваў мяне, спустошыў мяне.
скрывіў дарогі мае і разарваў мяне, у нівеч абярнуў мяне;
Напяў лук свой і пастанавіў мяне за мэту страле.
напяў лук Свой і паставіў мяне як бы цэлем пад стрэлы;
Пусьціў у ныркі мае стрэлы із сагайдака Свайго.
паслаў у ныркі мае стрэлы з калчана Свайго.
Я стаў пасьмехам усяму люду свайму, песьняю іхнаю ўвесь дзень.
Я зрабіўся пасьмешышчам усяму народу майму, штодзённаю скрушлівай песьняй яго.
Напоўніў мяне гарчэляй, насыціў палыном.
Ён насыціў мяне горыччу, напаіў мяне палыном;
Пакрышыў зубы мае жвірам, пакачаў мяне ў попеле.
скрышыў камянямі зубы мае, пасыпаў мяне попелам.
І Ты аддаліў душу маю ад супакою, я забыўся дабра.
І адышоў спакой ад душы маёй; я забыўся пра шчасныя дні,
І сказаў я: «Загінула сіла а спадзева мая ад СПАДАРА».
і сказаў я: загінула сіла мая і надзея мая на Госпада.
Успомні гора мае а муку маю, палын а жоўць.
Падумай пра цярпеньні мае, пра гароту маю, пра жоўць і палын.
Помне, помне і ўгбалася ў імне душа мая.
Цвёрда памятае гэта душа мая і ападае ўва мне.
Вось, гэта я зварачаю да сэрца свайго, затым маю надзею.
Вось, што я адказваю сэрцу майму і таму спадзяюся:
Зь міласэрдзя Ягонага мы не загінем, бо жаласьць Ягоная не перастала.
зь міласьці Госпада мы ня зьніклі, бо ня вычарпаўся Яго мілажаль:
Яна аднаўляецца кажнае раніцы; вялікая вернасьць Твая.
ён абнаўляецца кожнае раніцы; вялікая вернасьць Твая!
«СПАДАР дзель мая, — казала душа мая, — затым я маю надзею на Яго».
Гасподзь частка мая, кажа душа мая, спадзявацьмуся ж на Яго.
Добры СПАДАР да тых, што спадзяюцца на яго, да душы, што шукае Яго.
Добры Гасподзь з тымі, што на Яго спадзяюцца, з душою, якая шукае Яго.
Добра спадзявацца й маўкліва чакаць спасеньня СПАДАРОВАГА.
Добра таму, хто цярпліва чакае ратунку ад Госпада.
Добры да чалавека, што носе йго ў маладосьці сваёй;
Добра чалавеку, калі ён нясе ярмо ў маладосьці сваёй;
Гэткі сядзіць адзінотна й маўкліва, бо Ён узлажыў на яго;
сядзіць адасоблена і маўчыць, бо Ён ярмо наклаў на яго;
Паложа вусны свае ў пыл, можа быць яшчэ надзея;
кладзе вусны свае ў пыл, думаючы: «магчыма, яшчэ ёсьць надзея»;
Падстанове шчаку б’ючаму яго, насычаны паганьбеньням;
падстаўляе шчаку сваю таму, хто яго б’е, здавальняецца ганьбаваньнем,
Бо не пакідае назаўсёды Спадар.
бо не навек пакідае Гасподзь.
А хоць прычыне немарасьць, адлі зжаліцца з множасьці міласэрдзя Свайго;
Але паслаў гора, і ўмілажаліцца зь вялікай даброці Сваёй.
Бо не засмучае ад сэрца Свайго ані немарасьце сыноў людзкіх.
Бо Ён не па волі сэрца Свайго карае і засмучае сыноў чалавечых.
Мяжджуліць пад нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
Але калі топчуць нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
Адхінаць права ў людзіны перад відам Навышняга,
калі несправядліва судзяць чалавека перад абліччам Усявышняга,
Адмаўляць людзіне справядлівасьці ў судзе, — хіба Спадар ня бача гэтага?
калі чалавека ўціскаюць у дзеях ягоных: хіба ня бачыць Гасподзь?
Хто тый, што кажа: «І станецца», што Спадар не расказаў?
Хто гэта кажа: «І тое бывае, чаму Гасподзь не загадаў быць»?
Ці ня з вуснаў Навышняга паходзе ліха й дабро?
Ці не ад вуснаў Усявышняга адбываецца бедства і посьпех?
Чаму наракае чалавек жывы, людзіна на грахі свае?
Навошта наракае чалавек жывы? кожны хай наракае на грахі свае.
Скумайма а прабуйма дарогі свае, і зьвярнімася ізноў да СПАДАРА.
Выпрабуем і дасьледуем шляхі свае, і зьвернемся да Госпада.
Узьнясіма сэрца з далонямі сваімі да Бога на нябёсах:
Узьнясём сэрца наша і рукі да Бога, сутнага на нябёсах:
Мы выступілі а збунтаваліся, Ты не дараваў.
мы адпалі і ўпарціліся; Ты ня зьлітаваўся:
Ты накрыў Сябе гневам і перасьледаваў вас, забіваў і не пажалеў.
Ты пакрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў, не шкадуючы;
Ты накрыўся булаком, каб не даходзіла малітва.
Ты засланіў сябе хмарай, каб не даходзіла наша малітва;
Ты ўчыніў нас шумецьцям а агідаю сярод людаў.
сьмецьцем і мярзотаю Ты зрабіў нас сярод народаў.
Разявілі на нас раты свае ўсі непрыяцелі нашы.
Разьзявілі на нас пашчу сваю ўсе ворагі нашы.
Ляк а пасадка прышлі на нас, спустошаньне а забурэньне.
Жах і яма, спусташэньне і спусташэнне — доля наша.
Рэкі вады цякуць із вока майго па загубе дачкі люду майго.
Патокі водаў вылівае вока маё па пагібелі дачкі народа майго.
Вока мае цурчыць і не перасьціхае, бязупынку,
Вока маё выліваецца і не перасыхае, бо палёгкі няма,
Пакуль СПАДАР гляне і абача зь неба.
пакуль ня ўгледзіць і ня ўбачыць Гасподзь зь нябёсаў.
Вока мае ўзрушае душу маю па ўсіх дачках места майго.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак майго горада.
Надта ловяць мяне, як птушку, варагі мае бяз прычыны.
Па ўсякаму сіліліся вылавіць мяне, як птушку, ворагі мае, бязь ніякай прычыны;
Кінулі ў яму жыцьцё мае й закідалі мяне каменьням.
укінулі жыцьцё маё ў яму і закідалі мяне камянямі.
Воды паліліся на галаву маю, я сказаў: «Я адцяты».
Воды падняліся да галавы маёй; я сказаў: «загінуў я».
Гукаў імя Тваё, СПАДАРУ, з найніжшае ямы;
Я заклікаў імя Тваё, Госпадзе, зь ямы глыбокай.
Ты чуў голас мой: «Не закрывай вуха Свайго ад уздыханьня майго, галашэньня майго».
Ты чуў голас мой; не затулі Тваё вуха ад уздыханьня майго, ад енку майго!
Ты бліжыўся ў дзень, як я прыгукаў Цябе, Ты кажаш: «Ня бойся».
Ты набліжаўся, калі я клікаў Цябе, і казаў: ня бойся!
Ты, Спадару, прававаўся за справы душы мае, Ты адкупіў жыцьцё мае;
Ты абараняў, Госпадзе, дзеі душы маёй; акупляў жыцьцё маё.
Ты, СПАДАРУ, бачыў крыўду маю, судзі справу маю.
Ты бачыш, Госпадзе, крыўду маю; рассудзі справу маю.
Ты бачыў усю помсту іхную, усі падумкі супроці мяне.
Ты бачыш усю помсьлівасьць іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне;
Ты чуў упікі іхныя, СПАДАРУ, усі падумкі іхныя супроці мяне,
Ты чуеш, Госпадзе, лаянку іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне,
Вусны тых, што паўсталі на мяне, і іх падумкі супроці мяне ўвесь дзень.
словы тых, што паўстаюць на мяне, і іхнія хітраваньні супроць мяне дзень у дзень.
Глянь на іх сядаючых і на іх устаючых, я — прыпеўка ім.
Паглядзі, ці сядзяць яны, а ці ўстаюць, я для іх — песьня.
Адплаці ім заплатаю, СПАДАРУ, подле работы рук іхных.
Аддай ім, Госпадзе, паводле дзеяў рук іхніх;
Дай ім смутак сэрца, праклён свой на іх.
пашлі ім памрочышча сэрца і пракляцьце Тваё на іх;
Перасьлядуй а выгубі іх у гневе з пад нябёс СПАДАРОВЫХ.
перасьледуй іх, Госпадзе, гневам тваім, і вынішчы іх з паднябеснай.
