Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Успомні, СПАДАРУ, што сталася нам; разваж а глянь на паганьбеньне наша:
«Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.
Спадак наш абернены да чужых, дамы нашы — да чужаземцаў.
Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.
Сіротамі мы сталі: няма айца, маці нашы — як ўдовы;
Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.
Ваду сваю п’ем за срэбра, дровы нашы прадаюць нам;
Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.
Перасьледаваньнікі на шыі нашай, мы робім цяжка, ня маем супачынку;
Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.
Мы выцягнулі руку сваю да Ягіпту, Асыры, каб мець досыць хлеба,
Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.
Айцове нашы грашылі; іх няма, і бяспраўі іхныя мы мусім насіць.
Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.
Слугі радзяць нас, і няма каму вывальніць нас із рукі іхнае.
Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.
Зь небясьпечнасьцю душы сваёй прыносім хлеб свой, з прычыны мяча пустыні.
З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.
Скура наша распаленая, як печ, ад пякучае галадові.
Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.
Яны ганьбілі жанкі на Сыёне, дзеўкі — у местах Юдэйскіх.
На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.
Князі засілены рукамі іхнымі, відаў старых не паважалі.
Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,
Узялі маладзёнаў да жорнаў, хлапцы валяцца пад дрыўмі.
юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.
Старыя перасталі сядзець у брамах, маладзёны не пяюць.
Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.
Перастала весялосьць сэрца нашага, скокі абярнуліся ў плач.
Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.
Вянок зваліўся з галавы вашае; бяда нам, што мы ізграшылі.
З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!
Ад гэтага баліць сэрца наша, ад гэтага прыцьмелі вочы нашы,
Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,
Бо па спусьцелай гары Сыёне лісы ходзяць.
дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.
Ты, СПАДАРУ, застаешся на векі, пасад Твой ад пакаленьня да пакаленьня.
Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.
Чаму забыўся нас назаўсёды, пакінуў нас на даўгія дні?
Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?
Навярні нас да Сябе, СПАДАРУ, і мы навернемся; аднаві дні нашы, як даўней.
Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.
Ці Ты супоўна адкінуў нас? ці надзвычайна ўгневаўся на нас?
Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»
