2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Ці пачнём зноў знаёміцца? Або ці будзем патрабаваць, як некаторыя, прадстаўнічых лістоў да вас або ад вас?
Ці пачнем ізноў адрэкамэндоўваць сябе [вам]? Ці мы патрабуем, як некаторыя, даручальных лістоў да вас ці даручальных [лістоў] ад вас?
Вы ёсць наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
Вы паказваеце праз паслугу нашу, што вы — ліст Хрыстоў, напісаны не атрамантам, але Духам Бога жывога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
Бо яўна [для ўсіх], што вы — ліст Хрыстовы, напісаны праз служэньне нашае не атра́мантам, але Духам Бога Жывога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
Такую пэўнасць маем у Богу праз Хрыста.
А гэтакую пэўнасьць мы маем у Богу праз Хрыста
Не таму, што мы самі маем здольнасць думаць нешта ад сябе, быццам з сябе, але гэта наша здольнасць ад Бога,
не таму, што мы здольныя залічыць нешта сабе, нібыта праз сябе, але здольнасьць нашая ад Бога,
Які і ўчыніў нас здатнымі быць паслугачамі Новага Запавету, не літары, але Духа, бо літара забівае, а Дух ажыўляе.
Які даў нам здольнасьць быць служыцелямі Новага Запавету, ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.
Калі служэнне смерці, высечанае літарамі на каменні, было ў такой славе, што сыны Ізраэля не маглі глядзець на твар Майсея дзеля славы аблічча яго, якая прамінае,
Калі ж служэньне сьмерці, высечанае літарамі на камяня́х, было ў такой славе, што сыны Ізраіля не маглі глядзець на аблічча Майсея дзеля славы аблічча ягонага, якая зьнікала,
дык ці не многа больш будзе слаўным служэнне Духа?
дык ці ня шмат больш будзе ў славе служэньне Духа?
Бо калі служэнне асуджэння ёсць слава, дык тым болей багатым славаю будзе служэнне апраўдання.
Бо калі служэньне асуджэньня ёсьць слава, шмат больш багатае славаю служэньне праведнасьці.
Гэтак тое, што было слаўным часткова, не мае больш славы па прычыне славы, якая перавышае яе.
Бо і тое, што мела славу, не было слаўным у сваёй меры з прычыны бязьмернасьці [будучай] славы.
Бо калі тое, што прамінае, мае славу, то тым больш слаўнае тое, што трывае.
Бо калі ма́е славу тое, што зьнікае, тым больш у славе тое, што застаецца.
Дык вось, маючы такую надзею, мы дзейнічаем з вялікай адвагай,
Дык, маючы гэткую надзею, дзейнічаем з вялікай адвагаю.
а не як Майсей, што ўздзеў заслону на твар свой, каб сыны Ізраэля не глядзелі на заканчэнне таго, што прамінае.
І ня так, як Майсей, які ўскладаў заслону на аблічча сваё, каб сыны Ізраіля не глядзелі на канец таго, што зьнікае.
Але розум іх прытупіўся, бо аж да цяперашняга дня, калі чытаюць Стары Запавет, гэтая заслона застаецца нязнятай, бо толькі ў Хрысце яна адсланяецца.
Але скамянелі думкі іхнія, бо тая заслона да сёньня застаецца нязьнятай пры чытаньні Старога Запавету, таму што яна ў Хрысьце зьнішчаецца.
Дык па сённяшні дзень, калі чытаюць Майсея, заслона ляжыць на іх сэрцах.
Аж да сёньня, калі яны чытаюць Майсея, заслона ляжыць на сэрцы іхнім,
А калі хто навяртаецца да Госпада, заслона ападае.
а калі хто зьвернецца да Госпада, заслона здымаецца.
Госпад ёсць Дух, а дзе Дух Госпадаў, там свабода.
Госпад ёсьць Дух, а дзе Дух Госпада, там свабода.
Мы ж усе з адкрытым тварам аглядаем славу Госпадаву, быццам у люстэрку, і перамяняемся ў Яго вобраз з яснасці ў яснасць, так, як ад Госпадава Духа.
Мы ж усе, адкрытым абліччам узіраючыся на славу Госпада, перамяняемся ў вобраз Ягоны ад славы ў славу, як ад Духа Госпада.
