Да Габрэяў 4 разьдзел

 

 

Дзеля гэтага высьцерага́ймася, каб, калі йшчэ трывае прырачэньне ўвайсьці ў супачынак Яго, не аказаўся хто з вас спозьніўшымся.

 

Высьцерагаймася тады таго, каб калі яшчэ застанецца абяцаньне ўвайсьці ў Ягоны супакой, не падумаў хто з вас часамі, што Яго няма.

Бо і нам яно абве́шчана, як і гэным; але ім не дало карысьці чутае слова, бо не давяршылася ве́раю слухаўшых.

 

Дык жа і нам дадзена абяцаньне таксама як і тым, але ж не памагло ім чутае слова, бо не спалучана было яно вераю з тымі, якія гэта слова чулі.

Бо ўваходзім у супачынак мы, уве́раваўшыя, бо Ён сказаў: Як пакляўся Я ў гне́ве Маім: ці ўвойдуць у супачынак Мой?, хаця ўчынкі Яго сталіся йшчэ ад стварэньня сьве́ту.

 

А мы, паверыўшыя, уваходзім у супакой, так як Ён сказаў: Як пакляўся я ў гневе сваім, ня ўвойдуць яны ў супакой мой, хоць задумы Ягоныя былі закончаны ад аснаваньня (пачатку) сьвету.

Бо сказана не́дзе аб сёмым дню гэтак: І супачыў Бог у дзе́нь сёмы ад усіх дзе́л Сваіх (Быцьцё 2:2).

 

Бо Ён сказаў у адным месцы пра сёмы дзень так: "І супачыў Бог у сёмы дзень ад усіх дзеяньняў сваіх".

І яшчэ не́дзе: Ці ўвойдуць у супачынак Мой?

 

А вось у гэтым зноў: "Ня ўвойдуць у супакой мой".

Дык, калі некаторым астае́цца ўвайсьці ў яго, а тыя, якім ране́й абве́шчана, не ўвайшлі ў яго за непаслухмянства,

 

Дык вось застаецца, што ўвойдуць у супакой некаторыя, а тыя, якім было раней абяцана, ня ўвойдуць (не ўвайшлі) з прычыны недаверства свайго.

то йзноў азначае не́йкі дзе́нь «сягоньня», гаворачы праз Давіда, цераз гэтулькі часу, як было сказана: Сягоньня, калі пачуеце голас Яго, не рабе́це цьвёрдымі сэрцы вашыя.

 

Дык зноў вызначае Ён (Бог) нейкі дзень "сёньня", кажучы праз Давіда па некаторым часе, як і перад гэтым было сказана: "Сёньня, калі пачуеце голас Ягоны, зацьвярджайце, не атупляйце сэрцаў вашых".

Бо, калі-б Ісус гэных супакоіў, дык ня было-б сказана пасьля таго аб іншым дню.

 

Калі б Езус (Навін) увёў іх у супакой, ніколі б не гаварыў пра іншае пасьля гэтага дня.

Дзеля гэтага пакінена яшчэ народу Божаму сьвяткаваньне суботы.

 

І так пакідаецца адпачынак ( шабат) для народа Божага.

Бо, хто ўвайшоў у супачынак Яго, той і сам супачыў ад дзе́л сваіх, як і Бог ад Сваіх.

 

Бо хто ўвайшоў у супакой Ягоны, таксама адпачне пасьля сваіх прац, як і Бог — пасьля Ягоных.

Дык пастараймася ўвайсьці ў супачынак гэты, каб хто за тым-жа прыкладам ня ўпаў у непакорнасьць.

 

Стараймася тады ўвайсьці ў той супачынак, каб хто-небудзь не папаўся ў той самы прыклад недаверства.

Бо слова Божае жывое і дзе́ючае, ды гастрэйшае за ўсякі ме́ч двусе́чны, і пранікаючае да разьдзяле́ньня душы і духа, суставаў і мазгоў, і су́дзіць думкі й лятуце́ньні сэрца.

 

Бо жывое Слова Божае і пасьлядоўнае, вастрэйшае ад усякага мяча абасечанага, яно пранікае ажно да раздзяленьня душы і духа, суставаў і шпіку і асуджае думкі і намеры сэрца.

І няма стварэньня, укрытага ад Яго, але ўсё абнажо́на й адкрыта вача́м Яго, да Якога нашае слова.

 

Ніводзін твор перад ім не скрыецца, усё вачам Яго абнажона і адкрыта, Яму належыцца ад нас разрахунак.

Дык, маючы Архірэя вялікага, што нябёсы прайшоў, Ісуса, Сына Божага, трыма́ймася вызнаньня.

 

Маючы вось архісьвятара вялікага, прайшоўшага праз неба, Езуса, Сына Божага, трымаймася моцна веравызнаньня.

Бо ма́ем Архірэя не такога, што ня мог-бы спачуваць слабасьцям нашым, але такога, які, падобна нам, дазнаў у-ва ўсім спакушэньня, апрача грэху.

 

Бо ня маем мы такога Архісьвятара, які б ня мог споўпакутаваць у нашых немачах, але перажываўшага ўсё, падобна нам, апроч граха.

Дык прыступа́йма з адвагаю да пасаду ласкі, каб дастаць зьмілаваньне ды ласку знайсьці на падмогу ў добры час.

 

Хадзем жа тады з даверам да Ягонага трона ласкі атрымаць міласердзе і знайсьці ласку патрэбнай дапамогі.