Мацьвея 20 разьдзел

 

 

Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека-гаспадара, які раньнім ранкам выйшаў наняць работнікаў у вінаграднік свой.

 

Бо Царства Нябеснае падо́бна да гаспадара́ дома, які вы́йшаў на до́світку наня́ць работнікаў у вінагра́днік свой.

І ўмовіўшыся з імі па дынару на дзень, паслаў іх у вінаграднік свой.

 

І, дамо́віўшыся з работнікамі па дына́рыю ў дзень, пасла́ў іх у вінагра́днік свой.

І выйшаўшы каля гадзіны трэцяй, убачыў іншых, якія бяз дзела стаялі на рынку.

 

І, вы́йшаўшы каля трэцяй гадзíны, ён убачыў іншых, якія стаялі на рынку без працы,

І тым сказаў: — ідзеце і вы ў вінаграднік мой, і што будзе належаць, дам вам; яны пайшлі.

 

і ім сказаў: ідзíце і вы ў вінагра́днік мой, і што́ будзе нале́жным, дам вам. Яны пайшлі.

І зноў выйшаў каля гадзіны шостай і дзявятай і зрабіў таксама.

 

І зноў, вы́йшаўшы каля шостай і дзевятай гадзíны, ён зрабіў тое самае.

І яшчэ выйшаў каля адзінаццатай гадзіны, і знайшоў іншых, якія стаялі без занятку, і кажа ім: — чаго стаіцё тут увесь дзень без работы?

 

І, вы́йшаўшы каля адзіна́ццатай гадзíны, ён знайшоў іншых, якія стаялі без працы, і кажа ім: што́ вы тут стаіце́ цэлы дзень без працы?

Яны кажуць яму, бо ніхто нас не наняў; і ён сказаў ім: — ідзеце і вы ў вінаграднік мой, і што будзе належаць, дастанеце.

 

Яны кажуць яму: ніхто нас не наня́ў. Ён кажа ім: ідзíце і вы ў вінагра́днік мой, і што́ будзе нале́жным, атрыма́еце.

Калі-ж надыйшоў вечар, гаспадар вінаградніку сказаў аканому свайму — пакліч работнікаў і аддай ім плату, пачаўшы ад апошняга і да першага.

 

Калі ж настаў вечар, кажа гаспада́р вінагра́дніка ўпра́ўніку свайму: пакліч работнікаў і аддай ім пла́ту, пача́ўшы з апошніх да першых.

І тыя, якія прыйшлі каля адзінаццатай гадзіны, атрымалі па дынару.

 

І тыя, што прыйшлі каля адзіна́ццатай гадзíны, атрымалі па дына́рыю.

Прыйшоўшыя першымі думалі, што яны дастануць больш, але і яны дасталі па дынару.

 

А тыя, што прыйшлí першымі, думалі, што бо́лей атрыма́юць; але атрымалі і яны па дына́рыю.

І, узяўшы сталі наракаць на гаспадара дому.

 

І, атрыма́ўшы, яны пачалí нарака́ць на гаспадара́ дома

І гаварылі: — гэтыя апошнія працавалі адну гадзіну, і ты прыраўняў іх да нас, мы-ж перанесьлі цяжар дня і сьпёку.

 

і казалі: гэтыя апошнія адну гадзíну працавалі, і ты прыраўня́ў іх да нас, якія перане́слі цяжа́р дня і спёку.

Ён-жа ў адказ сказаў аднаму з іх: — дружа! я ня крыўджу цябе; ці-ж не за дынар ты ўмовіўся са мною?

 

Ён жа ў адказ сказаў аднаму з іх: дру́жа! я не кры́ўджу цябе; хіба́ не за дына́рый ты дамовіўся са мною?

Вазьмі сваё і йдзі; Я-ж хачу даць і гэтаму апошняму, што і табе.

 

Вазьмі сваё ды ідзі; я ж хачу гэтаму апошняму даць тое, што і табе.

Ці-ж я ня волен у сваім рабіць з сваім, як хачу? ці вока тваё зайздроснае, што я добры?

 

Хіба́ нельга мне са сваім рабіць тое, што хачу́ ці вока тваё зайздро́снае з-за таго, што я добры?

Гэтак, апошнія будуць першымі, а першыя апошнімі, бо шмат званых, але мала выбраных.

 

Так будуць апошнія першымі і першыя апошнімі; бо шмат паклíканых, але ма́ла вы́браных.

І падыйходзячы да Ерусаліму, Ісус у дарозе адклікаў дванаццацьцёх вучняў асобна і сказаў ім:

 

І, узыхо́дзячы ў Іерусалім, Іісус у дарозе адвёў двана́ццаць вучняў асобна і сказаў ім:

Вось увайходзім у Ерусалім, і Сын Чалавечы выданы будзе першасьвятарам і кніжнікам, і асудзяць Яго на сьмерць.

 

вось, мы ўзыхо́дзім у Іерусалім, і Сын Чалавечы вы́дадзены будзе першасвятара́м і кніжнікам, і асу́дзяць Яго на смерць;

І выдадуць Яго нявернікам на зьдзекі, на пабоі і на ўкрыжаваньне; і на трэйці дзень уваскросьне.

 

і вы́дадуць Яго язычнікам на глумле́нне, і біццё, і распя́цце; і на трэці дзень уваскрэ́сне.

Тады падыйшла да Яго маці сыноў Заведэевых з сынамі сваімі і, кланяючыся, нечага прасіла ў Яго.

 

Тады прыступíла да Яго маці сыноў Зевядзе́евых з сына́мі сваімі, кла́няючыся і нешта про́сячы ў Яго.

Ён-жа сказаў ёй: — чаго хочаш? — і яна кажа Яму: — скажы, каб гэтыя абодва сыны мае селі адзін з правага боку ў Цябе, а другі з левага.

 

Ён жа сказаў ёй: чаго ты хочаш? Яна кажа Яму: скажы, каб селі гэтыя два сыны́ мае́ адзін справа, а другі злева ад Цябе ў Царстве Тваім.

Ісус у адказ прамовіў: — ня ведаеце, чаго просіце; ці можаце піць чару, якую Я буду піць, ці хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся? яны кажуць Яму — можам.

 

Іісус сказаў у адказ: не ведаеце, чаго про́сіце. Ці можаце піць чашу, якую Я буду піць, альбо хрышчэ́ннем, якім Я хрышчу́ся, хрысцíцца? Яны кажуць Яму: можам.

І кажа ім: — чару маю піць будзеце, і хрышчэньнем, якім Я хрышчуся, хрысьціцца будзеце, але сесьці з правага боку і з левага ў Мяне ня Мне даваць, але каму прызначана ад Айца Майго.

 

І кажа ім: чашу Маю́ будзеце піць, і хрышчэ́ннем, якім Я хрышчу́ся, будзеце хрысцíцца; але сесці справа ад Мяне і злева ад Мяне — не Я даю, а гэта для тых, каму ўгатава́на Айцом Маім.

Пачуўшы гэтае, іншыя дзесяць узлаваліся на абодвых братоў.

 

Пачуўшы гэта, дзеся́цера вучняў абу́рыліся на двух братоў.

Ісус-жа, паклікаўшы іх да Сябе, сказаў: — вы ведаеце, што князі народаў уладараць імі, і вяльможы пануюць над імі.

 

Іісус жа, паклíкаўшы іх, сказаў: вы ведаеце, што князí народаў пану́юць над імі, і вяльможы ўлада́раць імі.

Але між вамі няхай ня будзе гэтак; але, хто хоча між вамі быць большым, няхай будзе вам паслужнік.

 

Але не так няхай будзе сярод вас: а хто хоча сярод вас бо́льшым быць, няхай будзе вам слугою;

І хто хоча між вамі быць першым, няхай будзе вам як нявольнік.

 

і хто хоча сярод вас быць першым, няхай будзе вам рабом;

Так і Сын Чалавечы не на тое прыйшоў каб Яму служылі, але каб паслужыць і палажыць душу Сваю за адкупленьне многіх.

 

бо Сын Чалавечы не дзе́ля таго прыйшоў, каб Яму служы́лі, а каб паслужы́ць і аддаць душу́ Сваю як вы́куп за многіх.

І калі яны выйходзілі яны з Ерыхону, сьледам за Ім ішло мноства народу.

 

І калі выхо́дзілі яны з Іерыхо́на, за Ім сле́дам ішло мноства людзей.

І вось двое сьляпых, якія сядзелі пры дарозе, пачуўшы, што Ісус прайходзіць мінаючы іх, пачалі крычаць: — Госпадзе, Сыне Давыдаў, зьмілуйся над намі!

 

І вось, двое сляпых, якія сядзелі пры дарозе, пачуўшы, што Іісус прахо́дзіць, пачалí крычаць, ка́жучы: памілуй нас, Госпадзі, Сыне Давідаў!

Народ-жа заграждаў ім, каб маўчалі, але яны яшчэ мацней сталі крычаць: — Госпадзе, Сыне Давыдаў, зьмілуйся над намі!

 

Людзі ж патрабава́лі, каб яны замо́ўклі; але яны яшчэ мацней закрычалі: памілуй нас, Госпадзі, Сыне Давідаў!

Ісус, запыніўшыся, падклікаў іх і сказаў: — чаго хочаце ад Мяне, каб ўчыніў вам?

 

Іісус, спынíўшыся, паклíкаў іх і сказаў: што вы хочаце, каб Я зрабіў вам?

Яны-ж кажуць Яму: — Госпадзе, каб адчыніліся вочы нашыя.

 

Яны кажуць Яму: Госпадзі! каб адкры́ліся нашы вочы.

Ісус, зьлітаваўшыся, дакрануўся да вачэй іхных, і ўраз празрэлі вочы іхныя, і яны пайшлі за Ісусам.

 

Іісус жа, злíтаваўшыся, дакрану́ўся да вачэй іх; і адразу іх вочы пачалí бачыць, і яны пайшлі за Ім.