Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

 

І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

 

Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

 

і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

 

Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

 

Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

 

Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

 

І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

 

Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

 

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

 

і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

 

Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

 

Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

 

Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

 

І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

 

Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

 

Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

 

Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

 

І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

 

Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

 

У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

 

Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

 

Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

 

Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.

Пасьля ўсіх памерла і жана.

 

А пасля ўсіх паме́рла і жонка.

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

 

Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

 

Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

 

Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

 

А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

 

«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

 

І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

 

А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

 

І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

 

Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

 

Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

 

Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

 

А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

 

Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

 

што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

 

Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

 

«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

 

Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.

 

І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.