Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

 

Езус зноў расказаў ім прыпавесць:

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

 

«Валадарства Нябеснае падобнае да караля, які справіў вяселле для свайго сына.

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

 

Ён паслаў сваіх слугаў паклікаць запрошаных на вяселле, але яны не хацелі прыйсці.

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

 

Зноў паслаў іншых слугаў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось я прыгатаваў гасціну маю, зарэзаны валы мае і адкормленая жыўнасць, і ўсё падрыхтавана; прыходзьце на вяселле”.

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

 

Але яны пагардзілі і адышлі, хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

 

Астатнія ж, схапіўшы слугаў ягоных, зняважылі і забілі іх.

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

 

Кароль жа раззлаваўся і, паслаўшы войска сваё, знішчыў забойцаў гэтых і падпаліў іхні горад.

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

 

Тады ён сказаў сваім слугам: “Вяселле гатова, але запрошаныя не былі годнымі.

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

Таму пайдзіце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, запрасіце на вяселле”.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

Тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і кепскіх, і добрых. І напоўнілася вяселле гасцямі.

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

 

Кароль, увайшоўшы паглядзець на гасцей, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельную вопратку,

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

 

і сказаў яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?” Той прамаўчаў.

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

 

Тады кароль сказаў слугам: “Звяжыце яму ногі і рукі і выкіньце яго вон, у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

 

Бо шмат пакліканых, але мала выбраных».

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

 

Тады фарысеі пайшлі і раіліся, як бы злавіць Езуса на слове.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

 

І паслалі да Яго вучняў сваіх разам з прыхільнікамі Ірада, каб спыталіся: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Божаму праўдзіва вучыш, і не зважаеш ні на кога, бо не глядзіш на аблічча людзей.

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

 

Таму скажы нам: як Табе здаецца? Ці належыць плаціць падатак цэзару, ці не?»

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

 

Але Езус, ведаючы іхнюю зласлівасць, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

 

Пакажыце Мне падатковую манету». Яны прынеслі Яму дынар.

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

 

Ён спытаў іх: «Чыя гэта выява і надпіс?»

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

 

Адказалі Яму: «Цэзара». Тады Ён сказаў ім: «Дык аддавайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу».

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

 

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрашэння, і спыталіся ў Яго:

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

 

«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі нехта памрэ, не маючы дзяцей, няхай яго брат возьме жонку ягоную і адродзіць нашчадкаў брату свайму”.

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

 

Дык вось, было ў нас сем братоў. Першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

 

Гэтаксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

Пасьля ўсіх памерла і жана.

 

А пасля ўсіх памерла і жонка.

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

 

Пры ўваскрашэнні катораму з семярых яна будзе за жонку? Бо яна належала ўсім».

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

 

Езус адказаў ім: «Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ні сілы Божай.

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

 

Бо пры ўваскрашэнні ні жэняцца, ні выходзяць замуж, але жывуць, як анёлы Божыя на нябёсах.

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

 

А пра ўваскрашэнне памерлых хіба вы не чыталі сказанага вам ад Бога:

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

 

“Я Бог Абрагама, Бог Ісаака і Бог Якуба”? Бог не ёсць Богам мёртвых, а жывых».

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

 

Натоўп, пачуўшы гэта, дзівіўся з вучэння Яго.

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

 

Калі фарысеі пачулі, што Езус прымусіў замоўкнуць садукеяў, яны сабраліся разам.

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

 

І адзін з іх, кніжнік, выпрабоўваючы Яго, спытаўся:

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

 

«Настаўнік, якая запаведзь найбольшая ў Законе?»

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

 

Езус адказаў яму: «“Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёй, і ўсім розумам тваім”.

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

 

Гэта найбольшая і першая запаведзь.

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

 

Другая ж — падобная да яе: “Любі бліжняга твайго, як самога сябе”.

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых дзвюх запаведзях грунтуецца ўвесь Закон і Прарокі».

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

 

Калі фарысеі сабраліся, Езус спытаўся ў іх:

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

 

«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Яны адказалі Яму: «Давіда».

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

 

Ён сказаў ім: «Як жа Давід, натхнёны Духам, называе Яго Панам, калі кажа:

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

 

“Сказаў Пан Пану майму: сядзь праваруч Мяне,пакуль не пакладу ворагаў Тваіхпад ногі Твае”?

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

 

Дык калі Давід называе Яго Панам, які ж Ён сын яму?»

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.

 

І ніхто не здолеў адказаць Яму ні слова. З таго дня ніхто больш не адважваўся пытацца ў Яго.