Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

 

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

 

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

 

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

 

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

 

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

 

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

 

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

 

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

 

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

 

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

 

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

 

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

 

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

 

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

 

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

 

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

 

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

 

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

 

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

 

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

 

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

 

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

Пасьля ўсіх памерла і жана.

 

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

 

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

 

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

 

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

 

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

 

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

 

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

 

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

 

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

 

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

 

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

 

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

 

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

 

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

 

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

 

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

 

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.

 

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.