Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

 

I adkazwajučy Jezus hawaryŭ im iznoŭ u prypowieściach, kažučy:

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

 

Padobnym stałasia karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka karala, katory sprawiŭ wiasielle swajmu synu.

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

 

I pasłaŭ słuh swaich klikać zaprošanych na wiasielle, i nie chacieli pryjści.

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

 

Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, kažučy: Skažecie zaprošanym: "Woś ja pryhatowiŭ abied moj, wały maje i kormniki pabity i ŭsio hatowa; prychodźcie na wiasielle".[1]

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

 

Ale jany nia dbali i pajšli, chto da swaje sialiby, a chto da swajho handlu,

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

 

druhija-ž schapili słuh jahonych i naźdzkawaŭšysia, pazabiwali.[2]

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

 

Kali-ž pačuŭ karol, zahniewaŭsia i pasłaŭšy swajo wojska, wyhubiŭ henych zabojcaŭ i spaliŭ ichny horad.[3]

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

 

Tady skazaŭ swaim słuham: Wiasielle-to hatowa, ale prošanyja nia byli dastojny.

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

Dyk idziecie na skryžawańni daroh i kaho-tolki spatkajecie, kličcie na wiasielle.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

I słuhi jahony, wyjšaŭšy na darohi, sabrali ŭsich, kaho znajšli, błahich i dobrych — i wiasielle było poŭnaje haściej.

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

 

A karol uwajšoŭ, kab pahladzieć na haściej, i ŭbačyŭ tam čaławieka nieadzietaha ŭ wiasielnuju woprtaku.[4]

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

 

I skazaŭ jamu: Druža, jak ty siudy ŭwajšoŭ, nia majučy wiasielnaj wopratki? Ale toj maŭčaŭ.[5]

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

 

Tady skazaŭ karol słuham: Źwiazaŭšy ruki i nohi jaho, kińcie jaho ŭ wonkawuju ciemru, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.[6]

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

 

Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.[7]

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

 

Tady faryzei, adyjšoŭšy, zrabili naradu, jak-by jaho zławić u mowie.[8]

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

 

I pasłali da jaho swaich wučniaŭ z Heradyjanami, kažučy: Wučyciel, my wiedajem, što ty praŭdamoŭny i darohi Božaj papraŭdzie nawučaješ i nie zwažaješ na nikoha, bo nie ahladajeśsia na asobu ludzkuju,[9]

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

 

dyk skažy nam, jak tabie zdajecca, možna dawać padatak cezaru, ci nie?[10]

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

 

A Jezus, paznaŭšy ichnuju niahodnaść, skazaŭ: Čamu spakušajecie mianie, krywadušniki?

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

 

Pakažecie mnie padatkowuju manetu. Jany-ž pryniasli jamu dynara.

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

 

I skazaŭ im Jezus: Čyj heta woblik i nadpis?

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

 

Kažuć jamu: Cezaraŭ. Tady skazaŭ im: Dyk addajcie što cezarawa, cezaru, a što Božaje, Bohu.[11]

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

I pačuŭšy, jany ździwilisia i pakinuŭšy jaho, adyjšli.

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

 

U toj dzień prystupili da jaho sadukiei, katoryja kažuć, što niama ŭskrašeńnia, i spytalisia ŭ jaho,

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

 

kažučy: Wučyciel, Majsiej skazaŭ: "Kalib chto pamior, nia majučy syna, to brat jahony woźmie jaho žonku i ŭskrasić patomstwa bratu swajmu" (Paŭł. Pr. 25, 5).

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

 

Było-ž u nas siem bratoŭ: pieršy, ažaniŭšysia, pamior i, nia majučy patomstwa, pakinuŭ žonku swaju bratu swajmu.

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

 

Taksama druhi i treci až da siomaha.

Пасьля ўсіх памерла і жана.

 

A ŭkancy paśla ŭsich pamiarła i žonka.

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

 

Dyu u ŭskrašieńni čyjoj z siamioch budzie jana žonkaj? Bo ŭsie mieli jaje.[12]

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

 

A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Wy mylajeciesia, nia wiedajučy Pisańniaŭ ani mocy Božaj.

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

 

Bo ŭ uskrašeńni ani ženiacca, ani iduć zamuž, ale buduć jak anioły Božyja ŭ niebie.

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

 

A ab uskrašeńni ŭmierłych ci wy nia čytali, što było skazana Boham, katory wam kaža:

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

 

"Ja jość Boh Abrahama, i Boh Izaaka, i Boh Jakuba"? (Wych. 3, 6). Nia jość-ža Boh umierłych, ale žywych.[13]

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

 

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

 

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

 

i spytaŭsia jaho adzin z ich, wučony ŭ zakonie, prabujučy jaho:

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

 

Wučyciel, jakoje jość wialikaje prykazańnie ŭ zakonie?[14]

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

 

Skazaŭ jamu Jezus: "Lubi Pana Boha twajho ŭsim sercam swaim, i ŭsiej dušoju twajeju, i ŭsiej myślaj twajeju" (Paŭł. Pr. 6, 5).

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

 

Heta jość najbolšaje i pieršaje prykazańnie.

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

 

Druhoje-ž jość hetamu padobnaje: "Lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie" (Lew. 19, 18).

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

Na hetych dwuch prykazańniach apirajecca ŭwieś zakon i praroki.[15]

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

 

Kali-ž sabralisia faryzei, spytaŭsia ŭ ich Jezus,

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

 

kažučy: Što wy dumajecie ab Chrystusie? Čyj jon syn? Kažuć jamu: Dawidaŭ.

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

 

Dyk jak-ža Dawid u duchu zawie jaho Panam, kažučy:

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

 

"Skazaŭ Pan Panu majmu, siadzi prawaruč mianie, pakul pałažu worhaŭ twaich padnožžam noh twaich?" (Ps. 109, 1).[16]

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

 

Dyk kali Dawid zawie jaho Panam, jak-ža jość synam jahonym?

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.

 

I nichto nia moh adkazać jamu słowa i nichto nia śmieŭ ad taho dnia bolej u jaho pytacca.