Мацьвея 7 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
Ня судзеце, каб ня былі суджаны.
Nia sudziecie, kab was nia sudzili.[1]
Бо якім судом судзіце, такім і вас будуць судзіць, і якою меркаю мераеце, такою адмераюць і вам.
Bo jakim sudom wy asudzicie, takim i was buduć sudzić, i jakoj mierkaj wy admierycie, takoj i wam admierać.
І што ты ўглядаежся на шчэпку ў воку брата твайго, а палена ў сваім воку не адчуваеш?
Čamu ty bačyš tresačku ŭ woku brata twajho, a palena ŭ woku swaim nia widziš?[2]
Або, як скажаш брату свайму: — дай я выйму шчэпку з вока твайго, а вось у тваім воку палена.
Abo jak ty skažaš swajmu bratu: "Daj, ja wyjmu tresačku z woka twajho", a woś palena jość u woku twaim?
Крывадушнік! Выкінь перш палена з вока твайго, а тады пабачыш, як дастаць шчэпку з вока брата твайго.
Krywadušnik, wykiń pierš palena z woka twajho, a tady pabačyš, jak dastać tresačku z woka brata twajho.[3]
Не давайце сьвятога псом, і ня кідайце пэрлаў сваіх перад сьвіньнямі, каб не патапталі іх нагамі сваімі ды, абярнуўшыся, не разарвалі вас.
Nie dawajcie taho, što światoje, sabakam i nia kidajcie perłaŭ wašych pierad świńniami, kab časam nie pataptali ich swaimi nahami i, adwiarnuŭšysia, nie razarwali was.[4]
Прасеце, і будзе вам дадзена; шукайце і знойдзеце, стукайце, і адчыняць вам.
Prasiecie, i budzie wam dadziena; šukajcie, i znojdziecie; stukajcie, i budzie wam adčyniena.
Бо кажны, хто просіць — атрымоўвае; і хто шукае — знайходзіць, і хто стукае, таму адчыняюць.
Bo kožny, chto prosić, atrymliwaje, i chto šukaje, znachodzić; i tamu, chto stukaje, adčyniać.
Або, ці ёсьць між вамі такі чалавек, у каго сын папрасіў-бы хлеба, а ён даў-бы яму камень?
Abo ci jość pamiž wami taki čaławiek, katory daŭby swajmu synu kamień, kalib jon paprasiŭ u jaho chleba?
А калі папрасіў-бы рыбы, даў-бы яму зьмяю?
Abo kalib paprasiŭ ryby, to niaŭžo daŭby jamu źmiaju?
От-жа, калі вы, самі благія, умееце абдорваць добрым дзяцей вашых, тым болей Айцец ваш Нябесны абдорыць добрым тых, хто просіць у Яго.
Dyk kali wy, budučy błahimi, umiejecie dawać dobryja dary swaim dzieciam, nakolki bolej Ajciec waš, katory jość u niebie, daść dobraje prosiačym u Jaho!
Гэтак да ўсяго: як вы хочаце, каб з вамі людзі абыходзіліся, так так абыйходзьцеся і вы з імі, бо ў гэтым закон і прарокі.
Dyu usio, što tolki wy chočacie, kab wam ludzi rabili i wy im rabiecie. Bo heta jość zakon i praroki.
Увайходзьце праз вузкія вароты, бо шырокія вароты, і шырокі той шлях, што вядуць да загібелі, і шматлікія прайходзяць імі.
Uwachodźcie praz ciesnuju bramu, bo šyrokaja brama i prastornaja jość daroha, jakaja wiadzie na zahubu i šmat jość, što ŭwachodziać praz jaje:[5]
Як-жа вузкія вароты і цесны шлях, якія вядуць у жыцьцё, і мала такіх, якія знайходзяць іх.
Jak-ža ciesnaja brama i wuzkaja jość daroha, jakaja wiadzie da žyćcia i mała takich, što znachodziać jaje!
Сьцеражэцеся ілжывых прарокаў, якія прыйходзяць да вас у авечай скуры, нутро-ж у іх — ваўкоў драпежных.
Ścieražeciesia falšywych prarokaŭ, jakija prychodziać da was u awiečaj škury, a ŭnutry jany waŭki rwučyja.
Па плёнах іхных пазнаеце іх; ці-ж зьбіраюць зь цярніны вінаград, ці з рапаку смоквы?
Pa ichnych pładoch paznajecie ich. Ci-ž źbirajuć z cierniaŭ winahrad, abo z asatu fihi?
Гэтак, усякае дрэва добрае дае плёны добрыя; благое-ж дрэва дае плёны благія.
Hetak usiakaje dobraje dzierawa daje dobryja płady, a błahoje dzierawa daje błahija płady.
Ня можа добрае дрэва выдаць ліхія плёны, як ня можа дрэнная дрэва выдаць плёны добрыя.
Nia moža dobraje dzierawa dawać błahich pładoŭ, ani błahoje dzierawa dawać dobrych pładoŭ.
Усякае дрэва, якое не выдае добрага плёну, высякаюць і кідаюць у агонь.
Usiaje dzierawa, što nie dajeć dobraha płodu, budzie zrubana i kinuta ŭ wahoń.
Дык па плёнах іхных пазнаеце іх.
Dyk pa ichnych pładoch paznajecie ich.
Ня ўсякі, хто кажа мне — Госпадзе, Госпадзе! — увойдзе ў Уладарства Нябеснае, але той, хто выконвае волю Айца Майго Нябеснага.
Nia ŭsiaki, chto mnie kaža: "Panie, Panie", uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje, ale chto spaŭniaje wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[6]
Многія скажуць Мне ў той дзень: — Госпадзе, Госпадзе! Ці не ў Тваё імя прарочылі мы? І ці не Тваім імем выганялі злыдухаў, і ці не Тваім імем шмат цудаў тварылі?
Mnohija skažuć mnie ŭ toj dzień: ""Panie, Panie, ci-ž nie twaim imieniem my praročyli, ci-ž nie twaim imieniem wyhaniali djabłaŭ, ci-ž nie twaim imieniem čynili mnoha cudaŭ?"
І тады скажу ім: — Я ніколі ня знаў вас, адступецеся ад Мяне, спраўцы беззаконьня.
I tady zajaŭlu im: Što ja nikoli nia znaŭ was, adyjdziecie ad mianie wy, što čynicio niahodnaść.
Вось-жа, кажнага, хто слухае словы Мае гэтыя і выпаўняе іх, прыпадобню да чалавека мудрага, які збудаваў дом свой на камені.
Dyk kožny, chto słuchaje hetych słoŭ maich i wypaŭniaje ich, budzie padobny da mudraha čaławieka, katory zbudawaŭ dom swoj na kamieni.
І пайшоў дождж, і разьліліся рэкі, і ўсхадзіліся вятры, і наляглі на дом той, і ён не заваліўся, бо пастаўлены быў на камені.
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i nia ŭpaŭ jon, bo byŭ pastaŭleny na kamieni.[7]
Усякі-ж той, хто слухае словы Мае і не выпаўняе іх, прыпадабніцца да чалавека бесталковага, які пабудаваў дом свой на пяску.
A ŭsiaki, chto słuchaje hetych słoŭ maich i nie wypaŭniaje ich, budzie padobny da nierazumnaha čaławieka, jaki zbudawaŭ dom swoj na piasku.
І пайшоў дождж, і разьліліся рэкі, і ўсхадзіліся вятры, і наваліліся на дом той, і ён заваліўся, і вялікая была руіна яго.
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i zawaliŭsia jon, i wialikaja była jaho ruina.[8]
І калі кончыў Ісус гэтыя словы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.
I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja słowy, dziwilisia hramady z jaho nawuki.
Бо вучыў іх, як Уладарны, і ня так, як кніжнікі і фарысеі.
Bo jon wučyŭ ich, jak toj, chto maje ŭładu, a nie jak ichnyja knižniki i faryzei.
