Мацьвея 7 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Рeraklad V. Hadleuski
Ня судзеце, каб вас ня судзілі.
Nia sudziecie, kab was nia sudzili.[1]
Бо якім судом вы судзіце, такім і вас судзіцімуць, ды якой меркай вы адмерыце такой і вам адмерыцца.
Bo jakim sudom wy asudzicie, takim i was buduć sudzić, i jakoj mierkaj wy admierycie, takoj i wam admierać.
Чаму-ж гэта ты бачыш стрэмку ў воку брата твайго, а палена ў сваім воку ня відзіш?
Čamu ty bačyš tresačku ŭ woku brata twajho, a palena ŭ woku swaim nia widziš?[2]
Або як ты скажаш свайму брату: «Дай я выйму стрэмку з вока твайго», адыж у воку тваім палена.
Abo jak ty skažaš swajmu bratu: "Daj, ja wyjmu tresačku z woka twajho", a woś palena jość u woku twaim?
Крывадушнік, выкінь перш палена з собскага вока, а тады ўгледзіш, як дастаць стрэмку з вока брата твайго.
Krywadušnik, wykiń pierš palena z woka twajho, a tady pabačyš, jak dastać tresačku z woka brata twajho.[3]
Не давайце таго, што сьвятое, сабакам і ня кідайце пэрлаў сваіх перад сьвіньнямі, каб часам не патапталі іх сваімі нагамі ды, адвярнуўшыся, не разарвалі вас.
Nie dawajcie taho, što światoje, sabakam i nia kidajcie perłaŭ wašych pierad świńniami, kab časam nie pataptali ich swaimi nahami i, adwiarnuŭšysia, nie razarwali was.[4]
Прасеце, і будзе вам дадзена; шукайце, і знойдзеце; стукайце й будзе вам адчынена.
Prasiecie, i budzie wam dadziena; šukajcie, i znojdziecie; stukajcie, i budzie wam adčyniena.
Бо кожны, хто просіць, атрымлівае, і хто шукае, знайходзіць; а таму, хто стукае, адчыняць.
Bo kožny, chto prosić, atrymliwaje, i chto šukaje, znachodzić; i tamu, chto stukaje, adčyniać.
Або, ці ёсьць між вамі такі чалавек, які свайму сыну просячаму хлеба, даў-бы камень?
Abo ci jość pamiž wami taki čaławiek, katory daŭby swajmu synu kamień, kalib jon paprasiŭ u jaho chleba?
Ці, калі-б папрасіў рыбы, даў-бы, яму зьмяю?
Abo kalib paprasiŭ ryby, to niaŭžo daŭby jamu źmiaju?
Вось-жа калі вы, будучы благімі, ўмееце даваць добрыя дары дзецям сваім, наколькі болей ваш Айцец, што ёсьць у небе, дасьць добрае у Яго просячым!
Dyk kali wy, budučy błahimi, umiejecie dawać dobryja dary swaim dzieciam, nakolki bolej Ajciec waš, katory jość u niebie, daść dobraje prosiačym u Jaho!
Дык усё, што толькі вы задаеце, каб вам людзі рабілі і вы ім рабеце; гэта бо закон і прарокі.
Dyu usio, što tolki wy chočacie, kab wam ludzi rabili i wy im rabiecie. Bo heta jość zakon i praroki.
Уваходзьце праз цесную браму, бо шырокая брама й прасторны ёсьць шлях, што вядзе на загубу, і шмат хто імі ўвайходзіць.
Uwachodźcie praz ciesnuju bramu, bo šyrokaja brama i prastornaja jość daroha, jakaja wiadzie na zahubu i šmat jość, što ŭwachodziać praz jaje:[5]
Як-жа цесная брама і вузкая дарога, якая вядзе да жыцьця і мала такіх, што знайходзяць яе!
Jak-ža ciesnaja brama i wuzkaja jość daroha, jakaja wiadzie da žyćcia i mała takich, što znachodziać jaje!
Сцеражэцеся прарокаў-ілгуноў, якія прыйходзяць да вас у авечай шкуры, а ўнутры яны ваўкі рвучыя.
Ścieražeciesia falšywych prarokaŭ, jakija prychodziać da was u awiečaj škury, a ŭnutry jany waŭki rwučyja.
Па іхніх пладох пазнаеце іх. Ці-ж збіраюць з цярніны вінаград, або з асоту фігі?
Pa ichnych pładoch paznajecie ich. Ci-ž źbirajuć z cierniaŭ winahrad, abo z asatu fihi?
Гэтак усякае добрае дзерава дае добрыя плады, а благое дзерава дае благія плады.
Hetak usiakaje dobraje dzierawa daje dobryja płady, a błahoje dzierawa daje błahija płady.
Ня можа добрае дзерава даваць благіх пладоў ані благое дзерава даваць добрых пладоў.
Nia moža dobraje dzierawa dawać błahich pładoŭ, ani błahoje dzierawa dawać dobrych pładoŭ.
Усякае дзерава, што не дае добрага плоду, будзе ссечана і кінута ў вагонь.
Usiaje dzierawa, što nie dajeć dobraha płodu, budzie zrubana i kinuta ŭ wahoń.
Дык па іхніх пладох пазнаеце іх.
Dyk pa ichnych pładoch paznajecie ich.
Ня ўсякі, хто мне кажа: «Госпадзе,Усеспадару», увойдзе ў валадарства нябеснае, але хто спаўняе волю Айца майго, каторы ёсьць у небе той увойдзе ў валадарства нябеснае.
Nia ŭsiaki, chto mnie kaža: "Panie, Panie", uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje, ale chto spaŭniaje wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[6]
Многія скажуць мне ў той дзень: «Усеспадару, Усеспадару, ціж не тваім імям прарочылі мы, ціж не тваім імям нячысьцікаў выганялі, ці-ж не тваім імям шмат цудаў дзеелі?»
Mnohija skažuć mnie ŭ toj dzień: ""Panie, Panie, ci-ž nie twaim imieniem my praročyli, ci-ž nie twaim imieniem wyhaniali djabłaŭ, ci-ž nie twaim imieniem čynili mnoha cudaŭ?"
І тады выскажу ім: я ніколі ня знаў вас, адыйдзеце ад мяне вы, што творыце нягоднасьць.
I tady zajaŭlu im: Što ja nikoli nia znaŭ was, adyjdziecie ad mianie wy, što čynicio niahodnaść.
Вось-жа кожны, хто слухае гэтых слоў маіх і выпаўняе іх будзе прыраўняны да чалавека мудрага, які збудаваў дом свой на камені.
Dyk kožny, chto słuchaje hetych słoŭ maich i wypaŭniaje ich, budzie padobny da mudraha čaławieka, katory zbudawaŭ dom swoj na kamieni.
І лінуў дождж, і разліліся рэкі, і ўзняліся вятры ды хлынулі на дом той — адыж ня ўпаў ён, бо быў пастаўлены на камені.
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i nia ŭpaŭ jon, bo byŭ pastaŭleny na kamieni.[7]
А ўсякі, хто слухае гэтых слоў маіх ды ня выпаўняе іх, будзе падобны да чалавека неразумнага, што пабудаваў дом свой на пяску.
A ŭsiaki, chto słuchaje hetych słoŭ maich i nie wypaŭniaje ich, budzie padobny da nierazumnaha čaławieka, jaki zbudawaŭ dom swoj na piasku.
І пусьціўся дождж; і прыбылі рэкі, і сарваліся вятры ды рынулі на дом гэны — і заваліўся ён, а вялікая была яго руіна.
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i zawaliŭsia jon, i wialikaja była jaho ruina.[8]
І сталася, калі скончыў Езус гэтыя словы, грамады не маглі надзівіцца з навукі ягонай.
I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja słowy, dziwilisia hramady z jaho nawuki.
Бо ён вучыў іх як той, хто мае ўладу, а не як іхнія кніжнікі і фарызэі.
Bo jon wučyŭ ich, jak toj, chto maje ŭładu, a nie jak ichnyja knižniki i faryzei.
