Мацьвея 20 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Рeraklad V. Hadleuski
Падобнае валадарства нябеснае да чалавека гаспадара, які выйшаў вельмі рана наймаць работнікаў у свой вінаграднік.
Padobnaje jość karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka haspadara, katory wyjšaŭ wielmi rana najmać rabotnikaŭ u swoj winahradnik.
І, умовіўшыся з работнікамі па дэнару за дзень, паслаў іх у свой вінаграднік.
I zrabiŭšy ŭmowu z rabotnikami pa dynary ŭ dzień, pasłaŭ ich u swoj winahradnik.
І выйшаўшы каля гадзіны трэцяй, убачыў другіх, што стаялі без работы на рынку
I wyjšaŭšy kala hadziny treciaj, ubačyŭ druhich, što stajali biez raboty na rynku[1]
і сказаў ім: Ідзеце й вы ў мой вінаграднік і што будзе належацца, дам вам.
i skazaŭ: Idziecie i wy ŭ moj winahradnik i što budzie naležycca, dam wam.
Яны пайшлі. Ізноў жа выйшаў каля гадзіны шостай і дзевятай ды зрабіў гэтаксама.
Jany-ž pajšli. Iznoŭ-ža wyjšaŭ kala hadziny šostaj i dziewiataj i zrabiŭ taksama.
І каля адзінаццатай выйшаў і знайшоў іншых стаячых ды сказаў ім: Чаго вы тут стаіце цэлы дзень без работы?
I kala adzinaccataj wyjšaŭ i znajšoŭ inšych stajačych i skazaŭ im: Što wy tut staicio ceły dzień biez raboty?[2]
Кажуць яму: бо ніхто не наняў нас. Гавора ім: ідзеце й вы ў мой вінаграднік.
Kažuć jamu: Bo nas nichto nie naniaŭ. Kaža im: idziecie i wy ŭ moj winahradnik.
Калі-ж настаў вечар, кажа гаспадар вінаградніка свайму эканому: пакліч работнікаў ды аддай ім плату, пачаўшы ад апошніх аж да першых.
Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, kaža haspadar winahradnika swajmu ekanomu: paklič rabotnikaŭ i addaj im płatu, pačaŭšy ad apošnich až da pieršych.[3]
І вось калі падыйшлі тыя, што прыйшлі каля гадзіны адзінаццатай, атрымалі па дэнару.
Dyk kali padyjšli tyja, što byli pryjšoŭšy kala hadziny adzinaccataj, atrymali pa dynary.
А першыя, падыйшоўшы, думалі, атрымаюць болей, адыж і яны атрымалі па дэнару.
A pieršyja, padyjšoŭšy, dumali, što atrymajuć bolej, ale i jany atrymali pa dynary.
І ўзяўшы, наракалі на гаспадара,
I ŭziaŭšy, narakali na haspadara,
кажучы: Гэтыя апошнія адну гадзіну працавалі, а ты зраўняў іх з намі, што перанесьлі цяжар дня і спеку.
kažučy: Hetyja apošnija adnu hadzinu pracawali, a ty zraŭniaŭ ich z nami, katoryja pieraniesli ciažar dnia i śpieku.[4]
А ён у адказ сказаў аднаму з іх: Сябра, я не раблю табе крыўды, ці-ж не за дэнар ты са мною згадзіўся?
A jon adkazwajučy adnamu z ich, skazaŭ: Druža! ja nie rabiŭ tabie kryŭdy, ci-ž nie za dynar ty sa mnoju ŭmowiŭsia?
Вазмі што тваё ды йдзі, а я хачу і гэтаму апошняму даць, як і табе.
Waźmi, što twajo i idzi, a ja chaču i hetamu apošniamu dać jak i tabie.
Ці-ж ня можна мне зрабіць што хочу? Ці-ж вока тваё злоснае, што я добры?
Ci-ž nia možna mnie zrabić, što chaču? Ci-ž woka twajo złosnaje, što ja dobry?
Гэтак апошнія будуць першымі, а першыя апошнімі. Бо шмат пакліканых, але мала выбраных.
Tak apošnija buduć pieršymi, a pieršyja apošnimi. Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.[5]
А ідучы у Ерузалім, узяў Езус дванаццаць вучняў асобна і сказаў ім:
A idučy ŭ Jeruzalim, Jezus uziaŭ dwanaccać wučniaŭ asobna i skazaŭ im:
Вось уваходзім у Ерузалім і Сын чалавечы будзе выданы старшым сьвятарам і кніжнікам і асудзяць яго на сьмерць,
Woś idziom u Jeruzalim i Syn čaławiečy budzie wydany staršym świataram i knižnikam i asudziać jaho na śmierć,
і выдадуць яго паганам на здзек ды на бічаванне, а на трэці дзень згробуўстане.
i wydaduć jaho pahanam na ździek i bičawańnie i ŭkryžawańnie, i na treci dzień uwaskreśnie.
Тады прыступіла да яго маці сыноў Зэбэдэевых з сынамі сваімі, кланяючыся ды нечага просячы ў яго.
Tady prystupiła da jaho maci synoŭ Zebedejawych z synami swaimi, kłaniajučysia i niečaha prosiačy ŭ jaho.
Ён сказаў ёй: Чаго хочаш? Кажа яму: Загадай, каб гэтыя два сыны мае сядзелі адзін праваруч цябе, а другі леваруч у валадарсьцьве тваім.
Jon skazaŭ joj: Čaho chočaš? Jana skazała: Skažy, kab hetyja dwa syny maje siadzieli adzin z prawaha boku twajho, a druhi z lewaha ŭ karaleŭstwie twaim.[6]
Езус-жа адказваючы гавора: Ня ведаеце, чаго просіце. Ці-ж можаце піць чару, якую я піціму? Кажуць яму: Можам.
A Jezus, adkazaŭšy, skazaŭ: Nia wiedajecie, čaho prosicie. Ci možacie pić čaru, jakuju ja budu pić? Kažuć jamu: Možam.[7]
Сказаў ім: Чару-то маю піць будзеце, адыж сядзець праваруч мяне й леваруч, гэта не мая рэч даць вам, але каму прыгатавана Айцом маім.
Skazaŭ im: Čaru-to maju pić budziecie, ale siadzieć z prawaha majho boku abo z lewaha heta nie maja reč dać wam, ale kamu pryhatawana Ajcom maim.[8]
А дзесяцёх, пачуўшы гэта, абурыліся на двух братоў.
A dziesiać, pačuŭšy, aburylisia na dwuch bratoŭ.[9]
Езус-жа паклікаў іх да сябе і сказаў: Вы ведаеце, што князі народаў валадараць над імі, а каторыя большыя, выконываюць над імі ўладу.
Jezus-ža paklikaŭ ich da siabie i skazaŭ: Wy wiedajecie, što pawadyry narodaŭ panujuć nad imi i tyja, katoryja bolšyja jość, wykonywajuć nad imi ŭładu.
Ня гэтак будзе паміж вамі, але хто-б хацеў між вамі быць вышэйшы, хай будзе вашым прыслужнікам,
Nia tak budzie pamiž wami, ale chto-b chacieŭ miž wami być bolšym, niachaj budzie wašym prysłužnikam,
і хто-бы хацеў быць першым між вамі, будзе вашым слугою.
i chto-b chacieŭ miž wami być pieršym, budzie wašym słuhoju.
Так як і Сын чалавечы ня прыйшоў, каб яму служылі, а каб служыць ды даць жыцьцё сваё на выкуп за многіх.
Tak jak Syn čaławiečy nia pryjšoŭ, kab jamu słužyli, ale kab słužyć i dać žyćcio swajo za wykup za mnohich.[10]
І як выйходзілі яны з Ерыхону, ішла за ім вялікая грамада,
I kali jany wychodzili z Jerychonu, išła za im wialikaja hramady,[11]
і вось два сьляпыя, седзячы ля дарогі, пачулі, што Езус ідзе міма, ды закрычалі, кажучы: Зжалься над намі, Усеспадару, сыне Давідавы!
i woś dwa ślapyja, siedziačy la darohi, pačuli, što Jezus idzie mima, i zakryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida!
Але грамада сварыляся на, іх, каб замоўклі. Адыж яны яшчэ мацней крычалі, кажучы: Усеспадару, сыне Давіда змілуйся над намі!
A hramada swaryłasia na ich, kab zamoŭkli. Ale jany jašče macniej kryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida.
І прыпыніўся Езус, паклікаў іх і кажа: Што хочаце, каб я вам зрабіў?
I staŭ Jezus i paklikaŭ ich i skazaŭ: Što wy chočacie, kab ja wam zrabiŭ?
Кажуць яму: Госпадзе, каб адчыніліся вочы нашыя!
Kažuć jamu: Panie, kab adčynilisia wočy našyja!
І Езус зжаліўся над імі, дакрануўся да іхніх вачэй і зараз-жа сталі відзець ды пайшлі за ім.
A Jezus zžaliŭsia nad imi, dakranuŭsia da wačej ich i zaraz ža stali widzieć i pajšli za im.
