Мацьвея 20 разьдзел

 

 

Бо Царства Нябеснае падо́бна да гаспадара́ дома, які вы́йшаў на до́світку наня́ць работнікаў у вінагра́днік свой.

 

Padobnaje jość karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka haspadara, katory wyjšaŭ wielmi rana najmać rabotnikaŭ u swoj winahradnik.

І, дамо́віўшыся з работнікамі па дына́рыю ў дзень, пасла́ў іх у вінагра́днік свой.

 

I zrabiŭšy ŭmowu z rabotnikami pa dynary ŭ dzień, pasłaŭ ich u swoj winahradnik.

І, вы́йшаўшы каля трэцяй гадзíны, ён убачыў іншых, якія стаялі на рынку без працы,

 

I wyjšaŭšy kala hadziny treciaj, ubačyŭ druhich, što stajali biez raboty na rynku[1]

і ім сказаў: ідзíце і вы ў вінагра́днік мой, і што́ будзе нале́жным, дам вам. Яны пайшлі.

 

i skazaŭ: Idziecie i wy ŭ moj winahradnik i što budzie naležycca, dam wam.

І зноў, вы́йшаўшы каля шостай і дзевятай гадзíны, ён зрабіў тое самае.

 

Jany-ž pajšli. Iznoŭ-ža wyjšaŭ kala hadziny šostaj i dziewiataj i zrabiŭ taksama.

І, вы́йшаўшы каля адзіна́ццатай гадзíны, ён знайшоў іншых, якія стаялі без працы, і кажа ім: што́ вы тут стаіце́ цэлы дзень без працы?

 

I kala adzinaccataj wyjšaŭ i znajšoŭ inšych stajačych i skazaŭ im: Što wy tut staicio ceły dzień biez raboty?[2]

Яны кажуць яму: ніхто нас не наня́ў. Ён кажа ім: ідзíце і вы ў вінагра́днік мой, і што́ будзе нале́жным, атрыма́еце.

 

Kažuć jamu: Bo nas nichto nie naniaŭ. Kaža im: idziecie i wy ŭ moj winahradnik.

Калі ж настаў вечар, кажа гаспада́р вінагра́дніка ўпра́ўніку свайму: пакліч работнікаў і аддай ім пла́ту, пача́ўшы з апошніх да першых.

 

Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, kaža haspadar winahradnika swajmu ekanomu: paklič rabotnikaŭ i addaj im płatu, pačaŭšy ad apošnich až da pieršych.[3]

І тыя, што прыйшлі каля адзіна́ццатай гадзíны, атрымалі па дына́рыю.

 

Dyk kali padyjšli tyja, što byli pryjšoŭšy kala hadziny adzinaccataj, atrymali pa dynary.

А тыя, што прыйшлí першымі, думалі, што бо́лей атрыма́юць; але атрымалі і яны па дына́рыю.

 

A pieršyja, padyjšoŭšy, dumali, što atrymajuć bolej, ale i jany atrymali pa dynary.

І, атрыма́ўшы, яны пачалí нарака́ць на гаспадара́ дома

 

I ŭziaŭšy, narakali na haspadara,

і казалі: гэтыя апошнія адну гадзíну працавалі, і ты прыраўня́ў іх да нас, якія перане́слі цяжа́р дня і спёку.

 

kažučy: Hetyja apošnija adnu hadzinu pracawali, a ty zraŭniaŭ ich z nami, katoryja pieraniesli ciažar dnia i śpieku.[4]

Ён жа ў адказ сказаў аднаму з іх: дру́жа! я не кры́ўджу цябе; хіба́ не за дына́рый ты дамовіўся са мною?

 

A jon adkazwajučy adnamu z ich, skazaŭ: Druža! ja nie rabiŭ tabie kryŭdy, ci-ž nie za dynar ty sa mnoju ŭmowiŭsia?

Вазьмі сваё ды ідзі; я ж хачу гэтаму апошняму даць тое, што і табе.

 

Waźmi, što twajo i idzi, a ja chaču i hetamu apošniamu dać jak i tabie.

Хіба́ нельга мне са сваім рабіць тое, што хачу́ ці вока тваё зайздро́снае з-за таго, што я добры?

 

Ci-ž nia možna mnie zrabić, što chaču? Ci-ž woka twajo złosnaje, što ja dobry?

Так будуць апошнія першымі і першыя апошнімі; бо шмат паклíканых, але ма́ла вы́браных.

 

Tak apošnija buduć pieršymi, a pieršyja apošnimi. Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.[5]

І, узыхо́дзячы ў Іерусалім, Іісус у дарозе адвёў двана́ццаць вучняў асобна і сказаў ім:

 

A idučy ŭ Jeruzalim, Jezus uziaŭ dwanaccać wučniaŭ asobna i skazaŭ im:

вось, мы ўзыхо́дзім у Іерусалім, і Сын Чалавечы вы́дадзены будзе першасвятара́м і кніжнікам, і асу́дзяць Яго на смерць;

 

Woś idziom u Jeruzalim i Syn čaławiečy budzie wydany staršym świataram i knižnikam i asudziać jaho na śmierć,

і вы́дадуць Яго язычнікам на глумле́нне, і біццё, і распя́цце; і на трэці дзень уваскрэ́сне.

 

i wydaduć jaho pahanam na ździek i bičawańnie i ŭkryžawańnie, i na treci dzień uwaskreśnie.

Тады прыступíла да Яго маці сыноў Зевядзе́евых з сына́мі сваімі, кла́няючыся і нешта про́сячы ў Яго.

 

Tady prystupiła da jaho maci synoŭ Zebedejawych z synami swaimi, kłaniajučysia i niečaha prosiačy ŭ jaho.

Ён жа сказаў ёй: чаго ты хочаш? Яна кажа Яму: скажы, каб селі гэтыя два сыны́ мае́ адзін справа, а другі злева ад Цябе ў Царстве Тваім.

 

Jon skazaŭ joj: Čaho chočaš? Jana skazała: Skažy, kab hetyja dwa syny maje siadzieli adzin z prawaha boku twajho, a druhi z lewaha ŭ karaleŭstwie twaim.[6]

Іісус сказаў у адказ: не ведаеце, чаго про́сіце. Ці можаце піць чашу, якую Я буду піць, альбо хрышчэ́ннем, якім Я хрышчу́ся, хрысцíцца? Яны кажуць Яму: можам.

 

A Jezus, adkazaŭšy, skazaŭ: Nia wiedajecie, čaho prosicie. Ci možacie pić čaru, jakuju ja budu pić? Kažuć jamu: Možam.[7]

І кажа ім: чашу Маю́ будзеце піць, і хрышчэ́ннем, якім Я хрышчу́ся, будзеце хрысцíцца; але сесці справа ад Мяне і злева ад Мяне — не Я даю, а гэта для тых, каму ўгатава́на Айцом Маім.

 

Skazaŭ im: Čaru-to maju pić budziecie, ale siadzieć z prawaha majho boku abo z lewaha heta nie maja reč dać wam, ale kamu pryhatawana Ajcom maim.[8]

Пачуўшы гэта, дзеся́цера вучняў абу́рыліся на двух братоў.

 

A dziesiać, pačuŭšy, aburylisia na dwuch bratoŭ.[9]

Іісус жа, паклíкаўшы іх, сказаў: вы ведаеце, што князí народаў пану́юць над імі, і вяльможы ўлада́раць імі.

 

Jezus-ža paklikaŭ ich da siabie i skazaŭ: Wy wiedajecie, što pawadyry narodaŭ panujuć nad imi i tyja, katoryja bolšyja jość, wykonywajuć nad imi ŭładu.

Але не так няхай будзе сярод вас: а хто хоча сярод вас бо́льшым быць, няхай будзе вам слугою;

 

Nia tak budzie pamiž wami, ale chto-b chacieŭ miž wami być bolšym, niachaj budzie wašym prysłužnikam,

і хто хоча сярод вас быць першым, няхай будзе вам рабом;

 

i chto-b chacieŭ miž wami być pieršym, budzie wašym słuhoju.

бо Сын Чалавечы не дзе́ля таго прыйшоў, каб Яму служы́лі, а каб паслужы́ць і аддаць душу́ Сваю як вы́куп за многіх.

 

Tak jak Syn čaławiečy nia pryjšoŭ, kab jamu słužyli, ale kab słužyć i dać žyćcio swajo za wykup za mnohich.[10]

І калі выхо́дзілі яны з Іерыхо́на, за Ім сле́дам ішло мноства людзей.

 

I kali jany wychodzili z Jerychonu, išła za im wialikaja hramady,[11]

І вось, двое сляпых, якія сядзелі пры дарозе, пачуўшы, што Іісус прахо́дзіць, пачалí крычаць, ка́жучы: памілуй нас, Госпадзі, Сыне Давідаў!

 

i woś dwa ślapyja, siedziačy la darohi, pačuli, što Jezus idzie mima, i zakryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida!

Людзі ж патрабава́лі, каб яны замо́ўклі; але яны яшчэ мацней закрычалі: памілуй нас, Госпадзі, Сыне Давідаў!

 

A hramada swaryłasia na ich, kab zamoŭkli. Ale jany jašče macniej kryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida.

Іісус, спынíўшыся, паклíкаў іх і сказаў: што вы хочаце, каб Я зрабіў вам?

 

I staŭ Jezus i paklikaŭ ich i skazaŭ: Što wy chočacie, kab ja wam zrabiŭ?

Яны кажуць Яму: Госпадзі! каб адкры́ліся нашы вочы.

 

Kažuć jamu: Panie, kab adčynilisia wočy našyja!

Іісус жа, злíтаваўшыся, дакрану́ўся да вачэй іх; і адразу іх вочы пачалí бачыць, і яны пайшлі за Ім.

 

A Jezus zžaliŭsia nad imi, dakranuŭsia da wačej ich i zaraz ža stali widzieć i pajšli za im.