Мацьвея 12 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Рeraklad V. Hadleuski
У той час праходзіў Іісус у суботу праз пасе́вы, а вучні Яго згалада́ліся і пачалí зрываць каласы́ і есці.
U toj čas Jezus prachodziŭ pamiž zboža ŭ subotu, a wučni jahony, budučy hałodnymi, pačali zrywać kałasy i jeści.[1]
Фарысеі, убачыўшы гэта, сказалі Яму: вось, вучні Твае робяць тое, што не дазволена рабіць у суботу.
A faryzei, uhledieŭšy, skazali jamu: Woś wučni twaje robiać, čaho nia možna rabić u subotu.
А Ён сказаў ім: хіба́ вы не чыталі, што́ зрабіў Давід, калі згалада́ўся сам і тыя, што былí з ім?
Ale jon skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što zrabiŭ Dawid, kali zachacieŭ jeści i tyja, što z im byli?
Як ён увайшоў у дом Божы і еў хлябы́ выстаўле́ння, якіх нельга было́ есці ні яму, ні тым, што былí з ім, а толькі адным святара́м?
Jak jon uwajšoŭ u dom Božy i jeŭ achwiarnyja chlaby, jakich nia možna było jeści ani jamu, ani tym, što z im byli, a tolki świataram?
І хіба́ не чыталі вы ў законе, што па суботах святары́ ў храме паруша́юць суботу, аднак невінава́тыя?
Abo ci wy nia čytali ŭ zakonie, što ŭ subotu światary ŭ światyni łomiać subotu i astajucca biaz winy?[2]
Але кажу вам, што тут Той, Хто бо́льшы за храм.
A ja wam kažu, što tut jość bolšy za światyniu.
Калі б ведалі вы, што́ азначае: «мíласці хачу, а не ахвяры», то не асудзíлі б невінава́тых.
A kali-b wy wiedali, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary" (Oz. 6, 6), to nikoli nie asudzili-b biazwinnych.[3]
Бо Сын Чалавечы ёсць Гаспадар і суботы.
Bo Syn čaławiečy jość Panam i suboty.
І, адышоўшы адтуль, увайшоў Ён у сінагогу іхнюю.
I kali adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ u ichnuju bažnicu.
І вось, там быў чалавек, які меў сухую руку́. І спыталіся ў Яго: ці можна ацаля́ць у суботы? — каб абвінава́ціць Яго.
I woś čaławiek, jaki mieŭ suchuju ruku. I kab jaho abwinawacić, spytalisia ŭ jaho, kažučy: Ci možna ŭ subotu azdaraŭlać?
А Ён сказаў ім: ці ёсць сярод вас чалавек, які, ма́ючы адну авечку, калі яна ў суботу ўпадзе́ ў яму, не во́зьме і не вы́цягне яе?
Jon-ža skazaŭ im: Ci jość spamiž was taki čaławiek, katory, majučy adnu awiečku, nia ŭziaŭ-by i nia wyciahnuŭ-by jaje, kali-b jana ŭ subotu ŭwaliłasia ŭ jamu?
Наколькі ж чалавек больш ва́рты за авечку! Так што можна ў суботы дабро рабіць.
Nakolki-ž lepšy čaławiek za aŭcu? Dziela hetaha možna ŭ subotu rabić dabro.[4]
Тады кажа чалавеку таму: працягні руку́ тваю. І той працягнуў; і стала яна здаровай, як другая.
Tady skazaŭ čaławieku: Wyciahni ruku twaju! I wyciahnuŭ — i stała jana zdarowa, jak i druhaja.
А фарысеі, выйшаўшы, учынíлі змову су́праць Яго, як Яго загубíць. Але Іісус, даведаўшыся, пайшоў адтуль.
A faryzei, wyjšaŭšy, zrabili naradu prociŭ jaho, jak-by jaho zahubić.
І пайшло ўслед за Ім мноства народу, і Ён ацалíў іх усіх,
Ale Jezus, wiedajučy, adyjšoŭ adtul, i pajšli za im mnohija i azdarawiŭ ich usich.
і забараніў ім абвяшча́ць пра Яго;
I zahadaŭ im, kab nie wyjaŭlali jaho;
каб збыло́ся ска́занае праз прарока Ісаію, які кажа:
kab spoŭniłasia toje, što było skazana praz Izraila praroka (42, 1-4), jaki kaža:
«Вось, Слуга Мой, Якога Я вы́браў; Узлю́блены Мой, Якога ўпадаба́ла душа́ Мая. Ускладу́ Дух Мой на Яго, і Ён суд народам абве́сціць;
"Woś słuha moj, katoraha ja wybraŭ; uzlubleny moj, katoraha wielmi spadabała duša maja. Uzłažu na jaho ducha majho i budzie abwiaščać sud narodam.
не будзе пярэ́чыць, і не будзе крычаць, і ніхто не пачуе на вуліцах голасу Яго;
Nia budzie sporyć i nia budzie kryčać, i nichto nie pačuje na wulicach hołasu jaho.
трысцíны надлама́най не перало́міць, і кно́та, які тле́е, не пату́шыць, пакуль не давядзе правасу́ддзе да перамогі;
Tryściny nadłomlenaje nie pierałomić i łonu tlejučaha nie pahasić, pakul nie dawiadzie sudu da pieramohi.[5]
і на імя́ Яго будуць спадзява́цца народы».
I ŭ imia jaho buduć nadziejacca narody.
Тады прывялі да Яго апанава́нага дэманам сляпога і нямога; і Ён ацаліў яго, так што сляпы і нямы́ пачаў гаварыць і ба́чыць.
Tady pryjawiali da jaho čaławieka, jaki mieŭ djabelstwa, ślapoha i niamoha, i azdarawiŭ jaho, tak što hawaryŭ i widzieŭ.
І здзіўляўся ўвесь люд і казаў: ці не гэта Хрыстос, Сын Давідаў?
I staŭpianieli ŭsie hramady i kazali: Ci heta nia Syn Dawida?
А фарысеі, пачуўшы гэта, сказалі: Ён выганя́е дэманаў не інакш, як сілаю веельзеву́ла, князя дэманскага.
A faryzei, pačuŭšy, skazali: Jon wyhaniaje djabłaŭ nia inakš, jak praz Belzebuba, djabelskaha kniazia.
Але Іісус, ведаючы по́мыслы іх, сказаў ім: усякае царства, раздзе́ленае само́е су́праць сябе, запусце́е; і ўсякі горад або дом, раздзе́лены сам су́праць сябе, не ўстаíць.
Ale Jezus, znajučy ich dumki, skazaŭ im: Usiakaje karaleŭstwa, raździaliŭšysia prociŭ siabie, apuścieje, i ŭsiaki horad abo dom, raździaliŭšysia prociŭ siabie, nie ŭstaić.
І калі сатана сатану выганя́е, то ён раздзялíўся сам у сабе, як жа ўстаíць царства яго?
A kali djabał djabła wyhaniaje, to jon raździaliŭšysia prociŭ siabie, dyk jak ustaić jahonaje karaleŭstwa?
І калі Я сілаю веельзеву́ла выганя́ю дэманаў, то сыны́ вашы чыёю сілаю выганя́юць? Таму яны вам будуць су́ддзямі.
I kali ja praz Belzebuba wyhaniaju djabłaŭ, to wašyja syny praz kaho wyhaniajuć? Dziela hetaha jany buduć wašymi sudździami.[6]
Калі ж Я Духам Божым выганя́ю дэманаў, значыць, прыйшло да вас Царства Божае.
Ale kali ja Ducham Božym wyhaniaju djabłaŭ, dyk pryjšło da was karaleŭstwa Božaje.
Альбо, як можа хто ўвайсці ў дом дужага і нарабава́ць дабра яго, калі перш не звя́жа дужага, і тады дом яго абрабу́е?
Abo jak moža ŭwajści chto ŭ dom dužaha i razhrabić jaho rečy, kali pierš nia źwiažaha dužaha? I tady razhrabić dom jahony.
Хто не са Мною, той су́праць Мяне; і хто не збірае са Мною, той раскіда́е.
Chto nie sa mnoj, toj prociŭ mianie, i chto nie źbiraje sa mnoj, raskidaje.[7]
Таму кажу вам: усякі грэх і блюзне́рства дару́юцца лю́дзям; а супраць Духа блюзне́рства не дару́ецца лю́дзям.
Dziela taho kažu wam: Usiaki hrech i bluźnierstwa budzie adpuščana ludziam, ale bluźnierstwa prociŭ Ducha nia budzie adpuščana.[8]
Калі хто скажа слова супраць Сына Чалавечага, дару́ецца яму; а калі хто скажа супраць Духа Святога, не дару́ецца яму ні ў гэтым веку, ні ў будучым.
I chto-b skazaŭ słowa prociŭ Syna čaławiečaha, budzie jamu adpuščana, ale chto-b skazaŭ prociŭ Ducha Światoha, nia budzie jamu adpuščana ani ŭ hetym ani ŭ budučym wieku.[9]
Альбо прызна́йце дрэва добрым і плод яго добрым; альбо прызна́йце дрэва кепскім і плод яго кепскім, бо дрэва па плодзе пазнае́цца.
Abo pryznajcie dzierawa dobrym i płod jaho dobrym, abo pryznajcie dzierawa błahim i płod jaho błahim, bo-ž dzierawa paznajecca z płodu.[10]
Адроддзе яхíдніна?! як вы можаце добрае казаць, бу́дучы ліхíмі? Бо ад перапоўненасці сэ́рца гавораць ву́сны.
Rodzie hadawy! jak wy možacie hawryć dobraje, kali wy błahija? Bo z paŭnaty serca wusny haworać.[11]
Добры чалавек з добрай ска́рбніцы выносіць добрае; а ліхí чалавек з ліхо́й ска́рбніцы выно́сіць ліхо́е.
Dobry čaławiek z dobraha skarbu wynosić dobraje, a błahi čaławiek z błahoha skarbu wynosić błahoje.
Кажу ж вам, што за кожнае ма́рнае слова, якое прамо́вяць людзі, дадуць яны адказ у дзень су́дны.
Ale ja wamu kažu, z kožnaha pustoha słowa, jakoje skažuć ludzi, daduć adkaz u sudny dzień.
Бо з-за слоў сваіх будзеш апраўда́ны і з-за слоў сваіх будзеш асу́джаны.
Bo sa słoŭ swaich ty budzieš asudžany.
Тады ў адказ некаторыя кніжнікі і фарысеі сказалі: Настаўнік! мы хочам ад Цябе знаме́нне ўбачыць.
Tady adkazali jamu niekatoryja z knižnikaŭ i faryzejaŭ, kažučy: Wučyciel, my chočam ad ciabie znak ubačyć.
А Ён сказаў ім у адказ: род ліхí і пралюбадзе́йны знаме́ння шукае; ды знаме́нне не будзе да́дзена яму, акрамя́ знаме́ння Іоны прарока.
Jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Rod zły i čužałožny znaku šukaje, ale znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka.
Бо як Іона быў у чэ́раве ў кіта́ тры дні і тры ночы, так і Сын Чалавечы будзе ў сэ́рцы зямлі тры дні і тры ночы.
Bo jak Jona byŭ unutry ryby try dni i try nočy, tak budzie Syn čaławiečy ŭnutry ziamli try dni i try nočy.
Людзі Ніневíйскія ўстануць на судзе́ з родам гэтым і асу́дзяць яго, бо яны пака́яліся праз пропаведзь Іонаву; і вось, тут бо́льшае за Іону.
Mužy Niniwijskija stanuć na sudzie z hetym rodam i asudziać jaho, bo jany pakutawali na abwiaščańnie Jonawa, a woś tut bolšy za Jonu.
Царыца по́ўдня ўстане на судзе́ з родам гэтым і асу́дзіць яго, бо яна прыхо́дзіла з кра́ю зямлі паслухаць мудрасці Саламонавай, і вось, тут большае за Саламона.
Karalewa z Poŭdnia stanie na sudzie z hetym rodam i asudzić jaho, bo jana pryjšła z kancoŭ ziamli, kab pasłuchać Sałamonawaj mudraści, a woś tut bolšy za Sałamona.[12]
Калі нячысты дух вы́йдзе з чалавека, то блука́е па бязводных мясцінах, шукаючы спакою, і не знаходзіць.
A kali duch niačysty wyjdzie z čaławieka, błukajecca pa biazwodnych miascoch, šukajučy supačynku, i nie znachodzić.[13]
Тады ён кажа: вярнуся ў дом мой, адкуль я выйшаў. І, прыйшоўшы, застае́ яго пустым, падме́ценым і прыбра́ным.
Tady kaža: "Wiarnusia ŭ dom moj, adkul ja wyjšaŭ". I, pryjšoŭšy, znachodzić jaho niezaniatym, wymiecienym i prybranym.
Тады ідзе і бярэ з сабою сем іншых духаў, люце́йшых за сябе, і, ўвайшоўшы, яны жывуць там; і бывае апошняе для чалавека таго горшым за першае. Так будзе і роду гэтаму ліхо́му.
Tady idzie i biare z saboju siem druhich duchaŭ, horšych za siabie, i, uwajšoŭšy, žywuć tam i bywajuć apošnija sprawy hetaha čaławieka horšyja za pieršyja. Tak budzie i z hetym rodam lichim.[14]
Калі ж Ён яшчэ прамаўляў да людзей, вось, Маці і браты Яго стаялі звонку, хочучы пагаварыць з Ім.
Kali-ž jon jašče hawaryŭ da hramadaŭ, woś maci jaho i braty stajali na dware, chočučy z im hawaryć.[15]
І нехта сказаў Яму: вось Маці Твая і браты Твае на дварэ́ стаяць, хочучы пагаварыць з Табою.
Niechta-ž skazaŭ jamu: Woś maci twaja i braty twaje stajać na dware, šukajučy ciabie.
Ён жа ў адказ таму, хто гаварыў Яму, сказаў: хто маці Мая́? і хто браты Мае́?
Ale jon, adkazaŭšy tamu, što hawaryŭ da jaho, skazaŭ: Chto-ž maja matka i chto maje braty?
І, паказаўшы рукою Сваёю на вучняў Сваіх, сказаў: вось маці Мая́ і браты Мае́.
I, pakazwajučy rukoju na wučniaŭ swaich, skazaŭ: Woś matka maja i braty maje.
Бо хто будзе выко́нваць волю Айца Майго, Які на нябёсах, той Мне брат, і сястра, і маці.
Bo chto-b spaŭniaŭ wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj mnie brat i siastra i matka.[16]
