Мацьвея 12 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Рeraklad V. Hadleuski
У той час Езус праходзіў у шабат праз збожжа. А вучні Ягоныя згаладаліся і пачалі зрываць каласы і есці.
U toj čas Jezus prachodziŭ pamiž zboža ŭ subotu, a wučni jahony, budučy hałodnymi, pačali zrywać kałasy i jeści.[1]
Фарысеі, убачыўшы гэта, сказалі Яму: «Вось вучні Твае робяць тое, чаго нельга рабіць у шабат».
A faryzei, uhledieŭšy, skazali jamu: Woś wučni twaje robiać, čaho nia možna rabić u subotu.
А Ён адказаў ім: «Вы не чыталі, што рабіў Давід, калі згаладаўся сам і тыя, хто быў з ім?
Ale jon skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što zrabiŭ Dawid, kali zachacieŭ jeści i tyja, što z im byli?
Як увайшоў у дом Божы і еў ахвярныя хлябы, якіх нельга было есці ні яму, ні тым, хто быў з ім, а толькі адным святарам?
Jak jon uwajšoŭ u dom Božy i jeŭ achwiarnyja chlaby, jakich nia možna było jeści ani jamu, ani tym, što z im byli, a tolki świataram?
Або ці не чыталі вы ў Законе, што ў шабат святары ў святыні парушаюць шабат, аднак не вінаватыя?
Abo ci wy nia čytali ŭ zakonie, što ŭ subotu światary ŭ światyni łomiać subotu i astajucca biaz winy?[2]
Але кажу вам, што тут нешта большае за святыню.
A ja wam kažu, što tut jość bolšy za światyniu.
Калі б вы ведалі, што азначае: “Міласэрнасці хачу, а не ахвяры”, не асудзілі б невінаватых.
A kali-b wy wiedali, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary" (Oz. 6, 6), to nikoli nie asudzili-b biazwinnych.[3]
Бо Сын Чалавечы — гаспадар шабату».
Bo Syn čaławiečy jość Panam i suboty.
Пайшоўшы адтуль, Езус прыйшоў у іх сінагогу.
I kali adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ u ichnuju bažnicu.
Там быў чалавек з усохлай рукой. І, каб абвінаваціць Езуса, спыталіся ў Яго: «Ці можна аздараўляць у шабат?»
I woś čaławiek, jaki mieŭ suchuju ruku. I kab jaho abwinawacić, spytalisia ŭ jaho, kažučy: Ci možna ŭ subotu azdaraŭlać?
А Ён адказаў ім: «Ці ёсць сярод вас чалавек, які, маючы адну авечку, не возьме і не выцягне яе, калі яна ў шабат зваліцца ў яму?
Jon-ža skazaŭ im: Ci jość spamiž was taki čaławiek, katory, majučy adnu awiečku, nia ŭziaŭ-by i nia wyciahnuŭ-by jaje, kali-b jana ŭ subotu ŭwaliłasia ŭ jamu?
Наколькі ж чалавек каштоўнейшы за авечку! Таму ў шабат дазволена рабіць дабро».
Nakolki-ž lepšy čaławiek za aŭcu? Dziela hetaha možna ŭ subotu rabić dabro.[4]
Пасля сказаў чалавеку: «Працягні сваю руку». Той працягнуў — і яна стала здаровай, як другая.
Tady skazaŭ čaławieku: Wyciahni ruku twaju! I wyciahnuŭ — i stała jana zdarowa, jak i druhaja.
Фарысеі ж выйшлі і мелі нараду супраць Езуса, як бы загубіць Яго.
A faryzei, wyjšaŭšy, zrabili naradu prociŭ jaho, jak-by jaho zahubić.
Але Езус, даведаўшыся, адышоў адтуль. За Ім пайшло шмат людзей, і Ён аздаравіў усіх.
Ale Jezus, wiedajučy, adyjšoŭ adtul, i pajšli za im mnohija i azdarawiŭ ich usich.
І забараніў ім выяўляць Яго,
I zahadaŭ im, kab nie wyjaŭlali jaho;
каб збылося сказанае прарокам Ісаем:
kab spoŭniłasia toje, što było skazana praz Izraila praroka (42, 1-4), jaki kaža:
«Вось слуга Мой, якога Я выбраў,умілаваны Мой, якога ўпадабала душа Мая.Духа Майго дам Яму,а Ён абвесціць суд народам.
"Woś słuha moj, katoraha ja wybraŭ; uzlubleny moj, katoraha wielmi spadabała duša maja. Uzłažu na jaho ducha majho i budzie abwiaščać sud narodam.
Не будзе пярэчыць і лямантаваць,і ніхто не пачуе на плошчах голасу Яго.
Nia budzie sporyć i nia budzie kryčać, i nichto nie pačuje na wulicach hołasu jaho.
Трысціны надламанай не пераломіцьі не пагасіць тлеючага кнота,пакуль не давядзе суд да перамогі.
Tryściny nadłomlenaje nie pierałomić i łonu tlejučaha nie pahasić, pakul nie dawiadzie sudu da pieramohi.[5]
І ў імені Ягоным народы будуць мець надзею».
I ŭ imia jaho buduć nadziejacca narody.
Тады прывялі да Яго сляпога і нямога, апанаванага злым духам, і Ён аздаравіў яго, так што нямы стаў гаварыць і бачыць.
Tady pryjawiali da jaho čaławieka, jaki mieŭ djabelstwa, ślapoha i niamoha, i azdarawiŭ jaho, tak što hawaryŭ i widzieŭ.
А ўсе людзі здзіўляліся і казалі: «Ці ж гэта не Сын Давіда?»
I staŭpianieli ŭsie hramady i kazali: Ci heta nia Syn Dawida?
Фарысеі, пачуўшы гэта, сказалі: «Ён выганяе злых духаў не інакш, як Бэльзэбулам, князем злых духаў».
A faryzei, pačuŭšy, skazali: Jon wyhaniaje djabłaŭ nia inakš, jak praz Belzebuba, djabelskaha kniazia.
Ведаючы іхнія думкі, Езус сказаў ім: «Кожнае валадарства, падзеленае само ў сабе, спусташаецца; і кожны горад ці дом, падзелены сам у сабе, не выстаіць.
Ale Jezus, znajučy ich dumki, skazaŭ im: Usiakaje karaleŭstwa, raździaliŭšysia prociŭ siabie, apuścieje, i ŭsiaki horad abo dom, raździaliŭšysia prociŭ siabie, nie ŭstaić.
Таму калі сатана выганяе сатану, то ён падзелены сам у сабе; як жа выстаіць яго валадарства?
A kali djabał djabła wyhaniaje, to jon raździaliŭšysia prociŭ siabie, dyk jak ustaić jahonaje karaleŭstwa?
І калі Я выганяю злых духаў Бэльзэбулам, то кім выганяюць сыны вашыя? Таму яны стануць суддзямі вашымі.
I kali ja praz Belzebuba wyhaniaju djabłaŭ, to wašyja syny praz kaho wyhaniajuć? Dziela hetaha jany buduć wašymi sudździami.[6]
А калі Я выганяю злых духаў Божым Духам, то настала для вас Божае Валадарства.
Ale kali ja Ducham Božym wyhaniaju djabłaŭ, dyk pryjšło da was karaleŭstwa Božaje.
Або як можа хтосьці ўвайсці ў дом асілка і разрабаваць ягоныя рэчы, калі спачатку не звяжа асілка? Толькі тады абрабуе дом ягоны.
Abo jak moža ŭwajści chto ŭ dom dužaha i razhrabić jaho rečy, kali pierš nia źwiažaha dužaha? I tady razhrabić dom jahony.
Хто не са Мной, той супраць Мяне, і хто не збірае са Мной, той раскідае.
Chto nie sa mnoj, toj prociŭ mianie, i chto nie źbiraje sa mnoj, raskidaje.[7]
Таму кажу вам: усякі грэх і блюзнерства будуць адпушчаны людзям, але блюзнерства супраць Духа адпушчана не будзе.
Dziela taho kažu wam: Usiaki hrech i bluźnierstwa budzie adpuščana ludziam, ale bluźnierstwa prociŭ Ducha nia budzie adpuščana.[8]
І калі хтосьці скажа слова супраць Сына Чалавечага, то яму будзе адпушчана. А калі скажа супраць Духа Святога, яму не будзе адпушчана ні ў гэтым веку, ні ў будучым.
I chto-b skazaŭ słowa prociŭ Syna čaławiečaha, budzie jamu adpuščana, ale chto-b skazaŭ prociŭ Ducha Światoha, nia budzie jamu adpuščana ani ŭ hetym ani ŭ budučym wieku.[9]
Або, калі дрэва добрае, то і плод яго будзе добрым; а калі дрэва дрэннае, то і плод яго будзе дрэнным, бо дрэва пазнаецца з плоду.
Abo pryznajcie dzierawa dobrym i płod jaho dobrym, abo pryznajcie dzierawa błahim i płod jaho błahim, bo-ž dzierawa paznajecca z płodu.[10]
Племя змяінае, як вы можаце гаварыць добрае, будучы дрэннымі? Бо вусны гавораць тое, чым перапоўнена сэрца.
Rodzie hadawy! jak wy možacie hawryć dobraje, kali wy błahija? Bo z paŭnaty serca wusny haworać.[11]
Добры чалавек дастае з добрага скарбу добрае, а ліхі чалавек дастае з ліхога скарбу ліхое.
Dobry čaławiek z dobraha skarbu wynosić dobraje, a błahi čaławiek z błahoha skarbu wynosić błahoje.
Кажу вам, што за кожнае пустое слова, якое скажуць людзі, яны дадуць адказ у судны дзень.
Ale ja wamu kažu, z kožnaha pustoha słowa, jakoje skažuć ludzi, daduć adkaz u sudny dzień.
Бо паводле словаў сваіх будзеш апраўданы, і паводле словаў сваіх будзеш асуджаны».
Bo sa słoŭ swaich ty budzieš asudžany.
Тады некаторыя кніжнікі і фарысеі сказалі Яму: «Настаўнік, хочам ад Цябе ўбачыць знак».
Tady adkazali jamu niekatoryja z knižnikaŭ i faryzejaŭ, kažučy: Wučyciel, my chočam ad ciabie znak ubačyć.
А Ён адказаў ім: «Пакаленне ліхое і нявернае шукае знаку, але ніякага знаку не будзе дадзена яму, акрамя знаку Ёны прарока.
Jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Rod zły i čužałožny znaku šukaje, ale znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka.
Бо як Ёна быў у чэраве кіта тры дні і тры ночы, так і Сын Чалавечы будзе ў сэрцы зямлі тры дні і тры ночы.
Bo jak Jona byŭ unutry ryby try dni i try nočy, tak budzie Syn čaławiečy ŭnutry ziamli try dni i try nočy.
Мужы Нінівы ўстануць на судзе супраць гэтага пакалення і асудзяць яго, бо яны пакаяліся дзякуючы прапаведаванню Ёны, а тут большае за Ёну.
Mužy Niniwijskija stanuć na sudzie z hetym rodam i asudziać jaho, bo jany pakutawali na abwiaščańnie Jonawa, a woś tut bolšy za Jonu.
Каралева Поўдня ўстане на судзе з гэтым пакаленнем і асудзіць яго, бо яна прыйшла з краю зямлі паслухаць мудрасці Саламонавай; і вось, тут большае за Саламона!
Karalewa z Poŭdnia stanie na sudzie z hetym rodam i asudzić jaho, bo jana pryjšła z kancoŭ ziamli, kab pasłuchać Sałamonawaj mudraści, a woś tut bolšy za Sałamona.[12]
Калі ж нячысты дух выйдзе з чалавека, ён блукае па бязводных мясцінах, шукаючы адпачынку, і не знаходзіць.
A kali duch niačysty wyjdzie z čaławieka, błukajecca pa biazwodnych miascoch, šukajučy supačynku, i nie znachodzić.[13]
Тады кажа: “Вярнуся да дому свайго, адкуль выйшаў”. Прыйшоўшы, знаходзіць яго незанятым, падмеценым і ўпрыгожаным.
Tady kaža: "Wiarnusia ŭ dom moj, adkul ja wyjšaŭ". I, pryjšoŭšy, znachodzić jaho niezaniatym, wymiecienym i prybranym.
Тады ідзе і бярэ з сабой сем іншых духаў, злейшых за сябе, і яны, увайшоўшы, жывуць там. І бывае апошняе для чалавека таго горшым за першае. Так будзе і з гэтым ліхім пакаленнем».
Tady idzie i biare z saboju siem druhich duchaŭ, horšych za siabie, i, uwajšoŭšy, žywuć tam i bywajuć apošnija sprawy hetaha čaławieka horšyja za pieršyja. Tak budzie i z hetym rodam lichim.[14]
Калі Ён прамаўляў да людзей, Маці і браты Ягоныя стаялі звонку і хацелі пагаварыць з Ім.
Kali-ž jon jašče hawaryŭ da hramadaŭ, woś maci jaho i braty stajali na dware, chočučy z im hawaryć.[15]
І нехта сказаў Яму: «Вось Маці Твая і браты Твае стаяць звонку і хочуць пагаварыць з Табою».
Niechta-ž skazaŭ jamu: Woś maci twaja i braty twaje stajać na dware, šukajučy ciabie.
А Ён адказаў таму, хто звярнуўся да Яго: «Хто маці Мая і хто браты Мае?»
Ale jon, adkazaŭšy tamu, što hawaryŭ da jaho, skazaŭ: Chto-ž maja matka i chto maje braty?
І, працягнуўшы руку сваю да вучняў сваіх, сказаў: «Вось маці Мая і браты Мае.
I, pakazwajučy rukoju na wučniaŭ swaich, skazaŭ: Woś matka maja i braty maje.
Бо хто выконвае волю Айца Майго, які ў нябёсах, той Мне брат, і сястра, і маці».
Bo chto-b spaŭniaŭ wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj mnie brat i siastra i matka.[16]
