Мацьвея 6 разьдзел

 

 

Глядзіце, не чыніце справядлівасці вашай перад людзьмі, каб яны бачылі. Інакш не атрымаеце ўзнагароды ад Айца вашага, які ў нябёсах.

 

Hladziecie, kab sprawiadliwaści wašaj nia čynić pierad ludźmi, kab jany bačyli was, bo inakš nia budziecie mieć naharody ad Ajca wašaha, katory jość u niebie.[1]

Калі даеш міласціну, не трубі перад сабою, як робяць крывадушнікі ў сінагогах і на вуліцах, каб людзі хвалілі іх. Сапраўды кажу вам: яны атрымліваюць сваю ўзнагароду.

 

Dyk ty, kali robiš dareńnie, nia trubi pierad saboju, jak heta robiać krywadušniki ŭ bažnicach i na wulicach, kab ich chwalili ludzi: sapraŭdy kažu wam, jany atrymali swaju naharodu.[2]

Калі даеш міласціну, няхай не ведае твая левая рука, што робіць правіца твая,

 

A ty kali robiš dareńnie, niachaj lewaja ruka twaja nia wiedaje, što robić twaja prawaja,[3]

каб міласціна твая была патаемнай. А твой Айцец, які бачыць патаемнае, аддасць табе.

 

kab dareńnie twajo było ŭ skrytnaści, a Ajciec twoj, katory widzić u skrytnaści, addaść tabie.

І калі молішся, не будзь, як крывадушнікі. Бо яны любяць маліцца, стоячы ў сінагогах і на рагах вуліц, каб паказацца перад людзьмі. Сапраўды кажу вам: яны атрымліваюць сваю ўзнагароду.

 

I kali wy moliciesia, nia budźcie, jak krywadušniki, katoryja lubiać u bažnicach i na wuhłoch wulic stojačy malicca, kab ich bačyli ludzi, sapraŭdy kažu wam: jany atrymali swaju naharodu.

Ты, калі молішся, увайдзі ў пакой свой і, зачыніўшы дзверы, маліся да Айца твайго, які ў таемнасці. А твой Айцец, які бачыць патаемнае, аддасць табе.

 

A ty kali moliśsia, uwajdzi ŭ światlicu swaju i, začyniŭšy dźwiery, malisia da Ajca twajho ŭ skrytnaści, a Ajciec twoj, katory widzić u skrytnaści, addaść tabie.

Калі моліцеся, не гаварыце шмат, як язычнікі, бо яны думаюць, што ў мнагаслоўі сваім будуць пачутыя.

 

A molačysia nie hawarecie mnoha, jak pahanie, bo jany dumajuć, što ŭ mnohasłoŭji swaim buduć wysłuchany.

Не будзьце ж падобнымі да іх, бо ведае Айцец ваш, у чым вы маеце патрэбу, раней, чым вы папросіце ў Яго.

 

Dyk nia budźcie padobny da ich, bo wiedaje Ajciec was, čaho wam treba, pierš, čym paprosicie ŭ jaho.

Таму вы так маліцеся:Ойча наш, каторы ёсць у небе,свяціся імя Тваё,

 

Wy-ž maleciesia hetak: Ojča naš, katory jość u niebie, świacisia imia Twajo,[4]

прыйдзі Валадарства Тваё,будзь воля Твая,як у небе, так і на зямлі.

 

pryjdzi karaleŭstwa Twajo, budź wola Twaja, jak na niebie tak i na ziamli,

Хлеба нашага штодзённага дай нам сёння

 

Chleba našaha štodzionanaha daj nam siańnia[5]

і адпусці нам правіны нашы,як і мы адпускаем вінаватым нашым.

 

i adpuści nam winy našy, tak i my adpuskajem winawatym našym

І не ўводзь нас у спакусу,але збаў нас ад злога.

 

i nie ŭwadzi nas u pakusu, ale zbaŭ nas ad złoha. Amen.[6]

Калі вы будзеце адпускаць людзям правіны іхнія, то Айцец ваш Нябесны адпусціць і вам.

 

Bo kali wy adpuścicie ludziam hrachi ich, bo i wam adpuścić Ajciec waš niabiesny prastupki wašy.

А калі не будзеце адпускаць людзям, то і Айцец ваш не адпусціць вам правінаў вашых.

 

A kali wy nie adpuścicie ludziam, to i Ajciec waš nie adpuścić wam hrachoŭ wašych.

Калі посціце, не будзьце панурымі, як крывадушнікі. Бо яны закрываюць свае твары, каб людзі бачылі, што яны посцяць. Сапраўды кажу вам: яны атрымліваюць сваю ўзнагароду.

 

Kali-ž wy pościcie, nia budźcie, jak krywadušniki, sumnyja, bo jany niščać twary swaje, kab pakazacca pierad ludźmi, što jany pościać. Sapraŭdy kažu wam, što jany atrymali naharodu swaju.[7]

Ты, калі посціш, намасці галаву сваю і абмый свой твар,

 

A ty, kali pościš, namaść haławu swaju i abmyj twar swoj,

каб паказаць, што посціш, не людзям, але Айцу твайму, які ў таемнасці. А твой Айцец, які бачыць патаемнае, аддасць табе.

 

kab nia ludziam pakazacca, što ty pościš, ale Ajcu swajmu, katory jość u skrytnaści, a Ajciec twoj, katory jość u skrytnaści, addaść tabie.

Не збірайце сабе скарбаў на зямлі, дзе моль і ржа знішчаюць і дзе злодзеі падкопваюцца і крадуць.

 

Nie źbirajcie sabie skarbaŭ na ziamli, dzie irža i mol źjadaje, i dzie zładziei wykopwajuć i kraduć,

Збірайце сабе скарбы ў небе, дзе ні моль, ні ржа не знішчаюць і дзе злодзеі не падкопваюцца і не крадуць.

 

ale źbirajcie skarby ŭ niebie, dzie ani irža, ani mol nie źjadaje i dzie zładziei nie wykopwajuć i nie kraduć.

Бо дзе скарб твой, там будзе і сэрца тваё.

 

Bo dzie twoj skarb, tam i serca twajo.

Светачам цела ёсць вока. Калі ж вока тваё чыстае, то ўсё цела тваё будзе светлае.

 

Świetačam cieła twajho jość woka twajo. Kali woka twajo budzie ščyraje, to ŭsio cieła twajo budzie świetłaje.

Калі ж вока тваё дрэннае, то ўсё цела тваё будзе цёмнае. Калі ж святло, якое ў табе, з’яўляецца цемрай, то якая ж цемра!

 

A kali woka twajo budzie niahodnaje, to ŭsio cieła twajo budzie ciomnaje. Dyk kali światło, što ŭ tabie, ciemraj jość, to jakaja wialikaja budzie sama ciemra?

Ніхто не можа служыць двум гаспадарам. Бо ці аднаго будзе ненавідзець, а другога любіць; ці аднаго будзе трымацца, а другім пагарджаць. Не можаце служыць Богу і мамоне.

 

Nichto nia moža słužyć dwom panom, bo abo adnaho budzie nienawidzieć, a druhoha lubić, abo da adnaho prychiniecca, a druhim pahardzić. Nia možacie Bohu słužyć i mamonie.[8]

Таму кажу вам: не турбуйцеся аб жыцці вашым, што есці і што піць, ні аб целе вашым, у што апрануцца. Ці ж не большае жыццё за ежу, а цела — за вопратку?

 

Dziela taho kažu wam: nie kłapacieciesia ab žyćci wašym, što budziecie jeści, ani ab ciele wašym, u što budziecie adziawacca. Ci-ž žyćcio nie wažniejšaje za ježu, a cieła nie wažniejšaje za adzieńnie?

Паглядзіце на птушак нябесных: яны ні сеюць, ні жнуць, ні збіраюць у засекі, і Айцец ваш Нябесны корміць іх. Ці ж вы не больш вартыя за іх?

 

Pahladziecie na ptuški niabiesnyja, što nia siejuć, ani žnuć, ani źbirajuć u humny i Ajciec waš kormić ich. Ci-ž wy nia warty mnoha bolej za ich?

І хто з вас, турбуючыся, можа дадаць да свайго росту хоць адзін локаць?

 

A chto z was moža kłapaciačysia dadać da swajho ŭzrostu adzin łokać?

І аб вопратцы навошта турбуецеся? Паглядзіце на палявыя лілеі, як яны растуць: ні працуюць, ні прадуць.

 

A ab adzieńni čaho kłapaciciosia? Pahladziecie na lilei palawyja, jak jany rastuć: nie pracujuć i nia žnuć;

Кажу вам, што нават Саламон ва ўсёй славе сваёй не апранаўся так, як адна з іх.

 

a ja wam kažu, što i Sałamon wa ŭsiej swajej sławie nia byŭ adziety tak, jak adna z ich.

Калі ж палявую траву, якая сёння ёсць, а заўтра будзе кінута ў печ, Бог так апранае, ці не намнога больш вас, малаверныя?

 

Kali-ž palawuju trawu, jakaja siańnia jość, a zaŭtra kidajecca ŭ pieč, Boh hetak adziaje, to kudy bolej was, maławiernych?[9]

Таму не турбуйцеся і не кажыце: “Што нам есці?” або: “Што піць?”, або: “У што апрануцца?”

 

Dyk nie kłapacieciesia, kažučy: "Što budziem jeści, abo što budziem pić, abo ŭ što budziem adziawacca?"

Бо ўсяго гэтага шукаюць язычнікі. А ваш Нябесны Айцец ведае, што вы маеце патрэбу ва ўсім гэтым.

 

bo ŭsiaho hetaha pahanie šukajuć. Bo Ajciec was wiedaje, što ŭsiaho hetaha wam patreba.

Шукайце найперш Валадарства Божага і справядлівасці ягонай, а гэта ўсё дадасца вам.

 

Dyk šukajcie pierš karaleŭstwa Božaha i sprawiadliwaści jaho , a hetaje ŭsio budzie wam dadziena.[10]

Таму не турбуйцеся аб заўтрашнім дні, бо заўтрашні дзень патурбуецца сам за сябе. Хопіць кожнаму дню свайго клопату.

 

Dyk nie kłapacieciesia ab zaŭtrašniaje, bo zaŭtrašni dzień budzie kłapacicca sam ab sabie. Chwacić na kožan dzień swaje biady.[11]