Мацьвея 16 разьдзел

 

 

Падышлі да Яго фарысеі і садукеі і, выпрабоўваючы Яго, прасілі паказаць ім знак з неба.

 

I prystupili da jaho faryzei i sadukiei i, spakušajučy, prasili jaho, kab pakazaŭ im znak z nieba.[1]

А Ён адказаў ім: «Вечарам кажаце: “Будзе добрае надвор’е, бо неба чырвонае”,

 

Ale jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Kali nastanie wiečar, wy kažacie: "Pahoda budzie, bo nieba čyrwonaje".

а раніцай: “Сёння будзе віхура, бо неба чырвонае і пахмурнае”. Вы ўмееце распазнаваць аблічча неба, а знакі часу не можаце.

 

Dyk woblik nieba wy ŭmiejecie paznawać, a znakaŭ času paznać nia možacie?

Пакаленне ліхое і нявернае шукае знаку, але ніякага знаку не будзе дадзена яму акрамя знаку Ёны». І, пакінуўшы іх, адышоў.

 

Rod niahodny i čužałožny znaku šukaje, a znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka. I pakinuŭšy ich, adyjšoŭ.[2]

Пераправіўшыся на другі бок, вучні Яго забыліся ўзяць хлеба.

 

Kali-ž wučni jahony pierapłyli na toj bok mora, zabylisia ŭziać chleba.

Езус жа сказаў ім: «Глядзіце, асцерагайцеся фарысейскай і садукейскай закваскі».

 

Jon skazaŭ im: Hladziecie, ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ.

А яны разважалі самі сабе і казалі: «Мы не ўзялі хлеба!»

 

Jany-ž razwažali ŭ sabie, kažučy: Heta tamu, što my nia ŭziali chleba.

Але Езус, ведаючы гэта, спытаўся: «Малаверныя, чаму разважаеце паміж сабой, што не маеце хлеба.

 

A Jezus, wiedajučy, skazaŭ: Čamu-ž wy razwažajecie ŭ sabie, maławiernyja, što nia majecie chleba?

Хіба не разумееце і не памятаеце пра пяць хлябоў на пяць тысяч, і колькі кашоў вы назбіралі?

 

Ci jašče nie razumiejecie i nia pomnicie ab piaci chlaboch na piać tysiač čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali?

І пра сем хлябоў на чатыры тысячы, і колькі кашоў вы назбіралі?

 

Ani ab siami chlaboch na čatyry tysiačy čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali?

Як вы не разумееце, што не пра хлеб Я сказаў вам? Але асцерагайцеся фарысейскай і садукейскай закваскі».

 

Jak-ža ž wy nie razumiejecie, što nie ab chlebie ja wam kazaŭ: Ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ?

Тады зразумелі, што Ён казаў ім асцерагацца не хлебнай закваскі, а фарысейскага і садукейскага вучэння.

 

Tady zrazumieli, što jon hawaryŭ ścierahčysia nia kiśli chlebnaje, ale nawuki faryzejaŭ i sadukiejaŭ.

Калі прыйшоў Езус у межы Цэзарэі Філіпавай, запытаўся ў сваіх вучняў, кажучы: «Кім людзі лічаць Сына Чалавечага?»

 

Jezus-ža pryjšoŭ u starony Cezarei Filipawaj i pytaŭsia ŭ swaich wučniaŭ, kažučy: Za kaho ludzi majuć Syna čaławiečaha?[3]

Яны ж адказалі: «Адны — Янам Хрысціцелем, другія ж — Іллёю, а іншыя — Ераміем ці адным з прарокаў».

 

A jany skazali: Adny za Jana Chryściciela, druhija za Haljaša, inšyja-ž za Jaremija abo za adnaho z prarokaŭ.

Ён сказаў ім: «А вы кім лічыце Мяне?»

 

Skazaŭ im Jezus: A wy za kaho mianie majecie?

Адказваючы, Сымон Пётр сказаў: «Ты — Хрыстус, Сын Бога Жывога».

 

Adkazwajučy Symon Piotr skazaŭ: Ty jość Chrystus, Syn Boha žywoha.

Тады Езус сказаў яму ў адказ: «Шчаслівы ты, Сымоне, сыне Ёны, бо не цела і кроў адкрылі табе гэта, але Айцец Мой, які ў нябёсах.

 

A Jezus adkazwajučy, skazaŭ jamu: Bahasłaŭleny ty, Symonie, synie Jony, bo cieła i kroŭ nie abjawiła tabie, ale Ajciec moj, katory jość u niebie.[4]

І Я кажу табе, што ты — Пётр, скала, і на гэтай скале Я пабудую Касцёл Мой, і брамы пякельныя не перамогуць яго.

 

I ja tabie kažu, što ty jość Piotr (skała), i na hetaj skale zbuduju kaścioł moj i bramy piekła nie pieramohuć jaho.[5]

Я дам табе ключы Валадарства Нябеснага, і што звяжаш на зямлі, тое будзе звязана ў небе, а што развяжаш на зямлі, тое будзе развязана ў небе».

 

I tabie dam klučy karaleŭstwa niebiesnaha, i što tolki zwiažaš na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie.[6]

Тады загадаў вучням, каб нікому не расказвалі, што Ён — Хрыстус.

 

Tady zahadaŭ swaim wučniam, kab nikomu nie kazali, što jon jość Jezus Chrystus.[7]

З таго часу пачаў Езус адкрываць вучням сваім, што Ён павінен ісці ў Ерузалем і шмат выцерпець ад старэйшын, першасвятароў і кніжнікаў, і быць забітым, і на трэці дзень уваскрэснуць.

 

Ad taho času pačaŭ Jezus adkrywać swaim wučniam, što treba jamu iści ŭ Jeruzalim i mnoha ciarpieć ad staršych, i knižnikaŭ, i staršych świataraŭ, i być zabitym, i na treci dzień uwaskresnuć.

Адвёўшы Яго ўбок, Пётр пачаў дакараць Яго, кажучы: «Пане, няхай абміне Цябе гэта; няхай так не здарыцца».

 

A Piotr, uziaŭšy jaho, pačaŭ dakarać jamu, kažučy: Paškaduj siabie, Panie, nia budzie z taboj hetaha![8]

Ён жа, павярнуўшыся, сказаў Пятру: «Адыдзі ад Мяне, сатана! Ты для Мяне спакуса, бо думаеш не пра тое, што Божае, але пра тое, што чалавечае!»

 

Jon-ža, abiarnuŭšysia, skazaŭ Piatru: Adyjdzi ad mianie, šatanie! Ty dla mianie pakusa, bo nie razumieješ taho, što Božaje, ale što čaławiečaje.[9]

Тады Езус сказаў сваім вучням: «Калі хто хоча пайсці за Мною, няхай адрачэцца ад сябе, возьме крыж свой і ідзе за Мною.

 

Tady Jezus skazaŭ swaim wučniam: Kali chto choča iści za mnoju, niachaj adračecca ad samoha siabie, i woźmie kryž swoj, i idzie za mnoju.

Бо той, хто хоча ўратаваць жыццё сваё, загубіць яго, а хто загубіць жыццё сваё дзеля Мяне, той знойдзе яго.

 

Bo chto-b chacieŭ źbierahčy žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, znojdzie jaho.

Бо якая будзе карысць чалавеку, калі ён здабудзе ўвесь свет, а душы сваёй пашкодзіць? Або што дасць чалавек узамен за душу сваю?

 

Bo jakaja karyść čaławieku, kali-b jon uwieś świet zdabyŭ, a dušy swajej paškodziŭ? Abo jakuju zamienu daść čaławiek za dušu swaju?

Бо прыйдзе Сын Чалавечы ў славе Айца свайго з анёламі сваімі, і тады аддасць кожнаму паводле ўчынкаў ягоных.

 

Bo Syn čaławiečy pryjdzie ŭ sławie Ajca swajho z aniołami swaimi i tady addaść kožnamu pawodle jaho čynaŭ.

Сапраўды кажу вам, што некаторыя з тых, хто тут стаіць, не зазнаюць смерці, пакуль не ўбачаць Сына Чалавечага, які ідзе ў Валадарстве сваім».

 

Sapraŭdy kažu wam: Jość niekatoryja z stajačych tut, jakija nie spaznajuć śmierci, pakul nia ŭbačać Syna čaławiečaha, prychodziačaha ŭ karaleŭstwie swaim.[10]