Мацьвея 16 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
І прыступіліся фарысэі і садуке́і і, спакушаючы Яго, прасілі паказаць ім знак з не́ба,
I prystupili da jaho faryzei i sadukiei i, spakušajučy, prasili jaho, kab pakazaŭ im znak z nieba.[1]
Ён жа сказаў ім у адказ: уве́чары вы ка́жаце: будзе пагода, бо не́ба чырвана.
Ale jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Kali nastanie wiečar, wy kažacie: "Pahoda budzie, bo nieba čyrwonaje".
А ўраньні: сяньня не́пагадзь, бо не́ба пахмурнае. Крывадушныя! аблічча не́ба распазнаць уме́еце, а знакоў часу ня мо́жаце?
Dyk woblik nieba wy ŭmiejecie paznawać, a znakaŭ času paznać nia možacie?
Род нягодны й чужало́жны знако́ў шукае, і знакі ня будуць да́дзены яму, апрача знаку Іоны прарока. І, пакінуўшы іх, адыйшоў.
Rod niahodny i čužałožny znaku šukaje, a znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka. I pakinuŭšy ich, adyjšoŭ.[2]
Перабраўшыся на той бок, вучні Яго забыліся ўзяць хле́ба.
Kali-ž wučni jahony pierapłyli na toj bok mora, zabylisia ŭziać chleba.
Ісус сказаў ім: глядзе́це, сьцеражы́цеся кісьлі фарысэйскай і садуке́йскай.
Jon skazaŭ im: Hladziecie, ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ.
Яны-ж разважалі ў сабе́ і гаварылі: бо хлябоў мы не ўзялі.
Jany-ž razwažali ŭ sabie, kažučy: Heta tamu, što my nia ŭziali chleba.
Ве́даючы-ж тое, Ісус сказаў ім: чаму разважаеце ў сабе́, малаве́рныя: бо хлябоў не ўзялі?
A Jezus, wiedajučy, skazaŭ: Čamu-ž wy razwažajecie ŭ sabie, maławiernyja, što nia majecie chleba?
Ці яшчэ не разуме́еце і ня помніце аб пяцёх хлябох на пяць тысячаў душ? і колькі карабоў вы набралі?
Ci jašče nie razumiejecie i nia pomnicie ab piaci chlaboch na piać tysiač čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali?
Ані аб сямёх хлябох на чатыры тысячы, і колькі карабоў вы набралі?
Ani ab siami chlaboch na čatyry tysiačy čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali?
Як не разуме́еце, што не́ аб хле́бе сказаў Я вам: сьцеражы́цеся кісьлі фарысэйскай і садуке́йскай?
Jak-ža ž wy nie razumiejecie, što nie ab chlebie ja wam kazaŭ: Ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ?
Тады яны зразуме́лі, што Ён гаварыў ім сьцерагчы́ся ня кісьлі хле́бнае, але навукі фарысэйскае і судуке́йскае.
Tady zrazumieli, što jon hawaryŭ ścierahčysia nia kiśli chlebnaje, ale nawuki faryzejaŭ i sadukiejaŭ.
Прыйшоўшы-ж у зе́млі Кесарыі Філіпавай, Ісус пытаўся ў вучняў Сваіх: за каго людзі лічаць Мяне́, Сына Чалаве́чага?
Jezus-ža pryjšoŭ u starony Cezarei Filipawaj i pytaŭsia ŭ swaich wučniaŭ, kažučy: Za kaho ludzi majuć Syna čaławiečaha?[3]
Яны сказалі: адны за Іоана Хрысьціцеля, другія за Ільлю, а іншыя за Ерамію, ці за аднаго з прарокаў.
A jany skazali: Adny za Jana Chryściciela, druhija za Haljaša, inšyja-ž za Jaremija abo za adnaho z prarokaŭ.
Ён кажа ім: а вы за каго Мяне́ ўважа́еце?
Skazaŭ im Jezus: A wy za kaho mianie majecie?
Сымон жа Пётр, адказваючы, сказаў: Ты — Хрыстос, Сын Бога Жывога.
Adkazwajučy Symon Piotr skazaŭ: Ty jość Chrystus, Syn Boha žywoha.
Тады Ісус сказаў яму ў адказ: шчасьлівы ты, Сымон, сын Іонін; бо ня цела́ і кроў адкрылі табе́ гэтае, але Аце́ц Мой, што ў Нябёсах.
A Jezus adkazwajučy, skazaŭ jamu: Bahasłaŭleny ty, Symonie, synie Jony, bo cieła i kroŭ nie abjawiła tabie, ale Ajciec moj, katory jość u niebie.[4]
І Я кажу табе́: ты — скала, і на гэтай скале́ Я збудую Царкву́ Маю́, і вароты пяке́льныя не перамогуць яе́.
I ja tabie kažu, što ty jość Piotr (skała), i na hetaj skale zbuduju kaścioł moj i bramy piekła nie pieramohuć jaho.[5]
І дам табе́ ключы Царства Нябе́снага; і што зьвя́жаш на зямлі, тое будзе зьвя́зана на не́бе; і што разьвя́жаш на зямлі, тое будзе разьвя́зана на не́бе.
I tabie dam klučy karaleŭstwa niebiesnaha, i što tolki zwiažaš na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie.[6]
Тады загадаў Ісус вучням Сваім, каб нікому не казалі, што Ён ёсьць Ісус Хрыстос.
Tady zahadaŭ swaim wučniam, kab nikomu nie kazali, što jon jość Jezus Chrystus.[7]
З таго часу Ісус пачаў адкрываць вучням Сваім, што Ён мусіць ісьці ў Ерузалім і шмат перацярпе́ць ад старэйшын ды архірэяў і кніжнікаў, ды быць забітым і на трэці дзе́нь уваскрэснуць.
Ad taho času pačaŭ Jezus adkrywać swaim wučniam, što treba jamu iści ŭ Jeruzalim i mnoha ciarpieć ad staršych, i knižnikaŭ, i staršych świataraŭ, i być zabitym, i na treci dzień uwaskresnuć.
І, узяўшы Яго, Пётр пачаў кары́ць Яго: пашкадуй Сябе́, Госпадзе! Няхай ня ста́нецца гэтага з Табою!
A Piotr, uziaŭšy jaho, pačaŭ dakarać jamu, kažučy: Paškaduj siabie, Panie, nia budzie z taboj hetaha![8]
Ён жа, зьвярнуўшыся, сказаў Пятру: адыйдзі ад Мяне́, шата́н! ты Мне́ спакуса; бо думаеш не аб тым, што Божае, але што чалаве́чае.
Jon-ža, abiarnuŭšysia, skazaŭ Piatru: Adyjdzi ad mianie, šatanie! Ty dla mianie pakusa, bo nie razumieješ taho, što Božaje, ale što čaławiečaje.[9]
Тады Ісус сказаў вучням Сваім: калі хто хоча ісьці за Мною, адракіся ад сябе́ і вазьмі крыж свой і сьле́дуй за Мною.
Tady Jezus skazaŭ swaim wučniam: Kali chto choča iści za mnoju, niachaj adračecca ad samoha siabie, i woźmie kryž swoj, i idzie za mnoju.
Бо хто хоча душу сваю ўсьцерагчы, той згубіць яе́, а хто згубіць душу сваю дзеля Мяне́, той знойдзе яе́.
Bo chto-b chacieŭ źbierahčy žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, znojdzie jaho.
Якая-ж бо кары́сьць чалаве́ку, калі ён здабудзе ўве́сь сьве́т, а душы сваёй пашкодзіць? Дый які выкуп дасьць чалаве́к за душу сваю?
Bo jakaja karyść čaławieku, kali-b jon uwieś świet zdabyŭ, a dušy swajej paškodziŭ? Abo jakuju zamienu daść čaławiek za dušu swaju?
Бо прыйдзе Сын Чалаве́чы ў славе Айца Свайго з Ангеламі Сваімі; і тады аддасьць кожнаму водле дзе́яньняў яго.
Bo Syn čaławiečy pryjdzie ŭ sławie Ajca swajho z aniołami swaimi i tady addaść kožnamu pawodle jaho čynaŭ.
Запраўды кажу вам: ёсьць некато́рыя з стая́чых тут, якія не спазнаюць сьме́рці, пакуль ня ўбачаць Сына Чалаве́чага, як прыйдзе ў царстве Сваім.
Sapraŭdy kažu wam: Jość niekatoryja z stajačych tut, jakija nie spaznajuć śmierci, pakul nia ŭbačać Syna čaławiečaha, prychodziačaha ŭ karaleŭstwie swaim.[10]
