Мацьвея 16 разьдзел

 

 

І падступіліся фарысэі і садукеі і, спакушаючы, прасілі Яго паказаць ім азнаку зь неба.

 

I prystupili da jaho faryzei i sadukiei i, spakušajučy, prasili jaho, kab pakazaŭ im znak z nieba.[1]

А Ён сказаў ім у адказ: вечарам вы кажаце: будзе пагода, бо неба агністае;

 

Ale jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Kali nastanie wiečar, wy kažacie: "Pahoda budzie, bo nieba čyrwonaje".

і раніцай: сёньня непагадзь, бо неба агніста-хмарнае. Крывадушнікі! аблічча неба вы ўмееце адрозьніваць, а азнакаў часу ня можаце?

 

Dyk woblik nieba wy ŭmiejecie paznawać, a znakaŭ času paznać nia možacie?

Род ліхі і пералюбны азнакі шукае, і азнака ня дасца яму, акрамя азнакі Ёны прарока. І пакінуўшы іх, адышоў.

 

Rod niahodny i čužałožny znaku šukaje, a znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka. I pakinuŭšy ich, adyjšoŭ.[2]

І перапраўляючыся на другі бок, вучні Ягоныя забыліся ўзяць хлябоў.

 

Kali-ž wučni jahony pierapłyli na toj bok mora, zabylisia ŭziać chleba.

Ісус сказаў ім: глядзеце, сьцеражэцеся закваскі фарысэйскай і садукейскай.

 

Jon skazaŭ im: Hladziecie, ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ.

Яны ж разважалі самі сабе, кажучы: хлябоў мы не ўзялі.

 

Jany-ž razwažali ŭ sabie, kažučy: Heta tamu, što my nia ŭziali chleba.

Уразумеўшы гэта, Ісус сказаў ім: што разважаеце самі сабе, малаверныя, што хлябоў не ўзялі?

 

A Jezus, wiedajučy, skazaŭ: Čamu-ž wy razwažajecie ŭ sabie, maławiernyja, što nia majecie chleba?

Няўжо яшчэ не разумееце і не памятаеце пра пяць хлябоў на пяць тысяч, і колькі кашоў вы набралі?

 

Ci jašče nie razumiejecie i nia pomnicie ab piaci chlaboch na piać tysiač čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali?

Ні пра сем хлябоў на чатыры тысячы, і колькі кошыкаў набралі?

 

Ani ab siami chlaboch na čatyry tysiačy čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali?

Як не разумееце, што не пра хлябы Я сказаў вам: «сьцеражэцеся закваскі фарысэйскай і садукейскай»?

 

Jak-ža ž wy nie razumiejecie, što nie ab chlebie ja wam kazaŭ: Ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ?

Тады яны зразумелі, што Ён сказаў асьцерагацца не закваскі хлебнай, а вучэньня фарысэйскага.

 

Tady zrazumieli, što jon hawaryŭ ścierahčysia nia kiśli chlebnaje, ale nawuki faryzejaŭ i sadukiejaŭ.

А прыйшоўшы ў межы Кесарыі Піліпавай, Ісус пытаўся ў вучняў Сваіх, кажучы: за каго людзі ўважаюць Мяне, Сына Чалавечага?

 

Jezus-ža pryjšoŭ u starony Cezarei Filipawaj i pytaŭsia ŭ swaich wučniaŭ, kažučy: Za kaho ludzi majuć Syna čaławiečaha?[3]

Яны сказалі: адны за Яна Хрысьціцеля, другія за Ільлю, а тыя за Ерамію альбо за аднаго з прарокаў.

 

A jany skazali: Adny za Jana Chryściciela, druhija za Haljaša, inšyja-ž za Jaremija abo za adnaho z prarokaŭ.

Ён кажа ім: а вы за каго ўважаеце Мяне?

 

Skazaŭ im Jezus: A wy za kaho mianie majecie?

І Сымон Пётр сказаў у адказ: Ты — Хрыстос, Сын Бога Жывога.

 

Adkazwajučy Symon Piotr skazaŭ: Ty jość Chrystus, Syn Boha žywoha.

І Ісус сказаў яму ў адказ: дабрашчасны ты, Сымоне, сыне Ёнаў, бо ня плоць і кроў адкрылі табе гэта, а Айцец Мой, Які ёсьць у нябёсах;

 

A Jezus adkazwajučy, skazaŭ jamu: Bahasłaŭleny ty, Symonie, synie Jony, bo cieła i kroŭ nie abjawiła tabie, ale Ajciec moj, katory jość u niebie.[4]

і Я кажу табе: ты Пётр, і на камені гэтым Я збудую Царкву Маю, і брамы пякельныя не адолеюць яе.

 

I ja tabie kažu, što ty jość Piotr (skała), i na hetaj skale zbuduju kaścioł moj i bramy piekła nie pieramohuć jaho.[5]

І дам табе ключы Царства Нябеснага: і што зьвяжаш на зямлі, тое будзе зьвязана ў нябёсах; і што разьвяжаш на зямлі, тое будзе разьвязана ў нябёсах.

 

I tabie dam klučy karaleŭstwa niebiesnaha, i što tolki zwiažaš na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie.[6]

Тады Ісус загадаў вучням Сваім, каб нікому не казалі, што Ён ёсьць Хрыстос.

 

Tady zahadaŭ swaim wučniam, kab nikomu nie kazali, što jon jość Jezus Chrystus.[7]

З таго часу Ісус пачаў адкрываць вучням Сваім, што Ён мусіць ісьці ў Ерусалім і шмат выцерпець ад старэйшын і першасьвятароў і кніжнікаў, і мае быць забіты, і на трэйці дзень уваскрэснуць.

 

Ad taho času pačaŭ Jezus adkrywać swaim wučniam, što treba jamu iści ŭ Jeruzalim i mnoha ciarpieć ad staršych, i knižnikaŭ, i staršych świataraŭ, i być zabitym, i na treci dzień uwaskresnuć.

І, адвёўшы Яго, Пётр пачаў пярэчыць Яму, кажучы: міласэрны Ты, Госпадзе! Хай ня будзе гэтага з Табою!

 

A Piotr, uziaŭšy jaho, pačaŭ dakarać jamu, kažučy: Paškaduj siabie, Panie, nia budzie z taboj hetaha![8]

А Ён, абярнуўшыся, сказаў Пятру: адыдзі ад Мяне, сатана! ты Мне спакуса, бо думаеш не пра тое, што Божае, а што чалавечае.

 

Jon-ža, abiarnuŭšysia, skazaŭ Piatru: Adyjdzi ad mianie, šatanie! Ty dla mianie pakusa, bo nie razumieješ taho, što Božaje, ale što čaławiečaje.[9]

Тады Ісус сказаў вучням Сваім: калі хто хоча ісьці за Мною, хай адрачэцца ад сябе і возьме крыж свой і ідзе за Мною;

 

Tady Jezus skazaŭ swaim wučniam: Kali chto choča iści za mnoju, niachaj adračecca ad samoha siabie, i woźmie kryž swoj, i idzie za mnoju.

Бо хто хоча душу сваю ўратаваць, той страціць яе; а хто страціць душу сваю дзеля Мяне, той знойдзе яе;

 

Bo chto-b chacieŭ źbierahčy žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, znojdzie jaho.

бо якая карысьць чалавеку, калі ён увесь сьвет здабудзе, а душу сваю змарнуе? альбо які выкуп дасьць чалавек за душу сваю?

 

Bo jakaja karyść čaławieku, kali-b jon uwieś świet zdabyŭ, a dušy swajej paškodziŭ? Abo jakuju zamienu daść čaławiek za dušu swaju?

Бо прыйдзе Сын Чалавечы ў славе Айца Свайго з анёламі Сваімі, і тады аддасьць кожнаму паводле спраў ягоных.

 

Bo Syn čaławiečy pryjdzie ŭ sławie Ajca swajho z aniołami swaimi i tady addaść kožnamu pawodle jaho čynaŭ.

Праўду кажу вам: ёсьць сярод тых, што стаяць тут, такія, што не скаштуюць сьмерці, пакуль ня ўбачаць Сына Чалавечага, як Ён ідзе ў Царстве Сваім.

 

Sapraŭdy kažu wam: Jość niekatoryja z stajačych tut, jakija nie spaznajuć śmierci, pakul nia ŭbačać Syna čaławiečaha, prychodziačaha ŭ karaleŭstwie swaim.[10]