Мацьвея 27 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Рeraklad V. Hadleuski
Калі ж настала раніца, зрабілі нараду ўсе першасьвятары і старэйшыны народу супраць Ісуса, каб аддаць Яго на сьмерць:
Kali-ž nastała ranica, usie archiświatary i staršyja narodu zrabili naradu prociŭ Jezusa, kab zrabić jamu śmierć.[1]
і зьвязаўшы Яго, завялі і перадалі яго Понцію Пілату, намесьніку.
I źwiazaŭšy, zawiali jaho i addali Poncyju Piłatu, načalniku.[2]
Тады Юда, які выдаў Яго, убачыўшы, што засудзілі Яго, і раскаяўшыся, аддаў трыццаць срэбранікаў першасьвятарам і старэйшынам,
Tady Judaš, jaki wydaŭ jaho, bačačy, što jon byŭ zasudžany, praniaty žalem, adnios tryccać siarebranikaŭ wyšejšym świataram i staršym,[3]
кажучы: зграшыў я, прадаўшы кроў нявінную. Яны ж сказалі: што нам да таго? глядзі сам.
kažučy: Sahrašyŭ ja, wydajučy niawinnuju kroŭ. A jany skazali: Što nam? Ty siabie hladzi.
І кінуўшы срэбранікі ў храме, ён адышоў; і пайшоўшы, павесіўся.
I kinuŭšy siarebraniki ŭ światyni, wyjšaŭ i, pajšoŭšy, pawiesiŭsia.[4]
Першасьвятары, узяўшы срэбранікі, сказалі: не дазваляецца класьці іх у храмавую скарбніцу, бо гэта цана крыві.
A wyšejšyja światary, uziaŭšy siarebraniki, skazali: Nielha ich kłaści ŭ skarbonu, bo heta zapłata za kroŭ.
І зрабіўшы нараду, купілі на іх поле ганчара для пахаваньня чужынцаў;
I zrabiŭšy naradu, kupili za ich pole hančara, na chawańnie padarožnych.
таму і называецца поле тое «полем крыві» па сёньняшні дзень;
Dziela hetaha toje pole zawiecca Haceldama, što značyć: Pole krywi, až pa siańniašni dzień.
тады збылося сказанае праз прарока Ерамію, які кажа: і ўзялі трыццаць срэбранікаў, цану Ацэненага, Якога ацанілі сыны Ізраілевыя,
Tady spoŭniłasia, što było skazana praz Jeremija praroka, (32, 8), kažučaha: "I ŭziali tryccać siarebranikaŭ, zapłatu Acienienaha, jakoha acianili syny Izraila,
і далі іх за поле ганчара, як сказаў мне Гасподзь.
i dali ich za hančarowa pole, jak pastanawiŭ mnie Pan".
Ісус жа стаў перад намесьнікам. І спытаўся ў Яго намесьнік, кажучы: Ты Цар Юдэйскі? А Ісус сказаў яму: ты кажаш.
Jezus-ža stanuŭ pierad načalnikam. I spytaŭsia ŭ jaho načalnik, kažučy: Ty karol Judejski? Skazaŭ jamu Jezus: Ty kažaš.[5]
І калі вінавацілі Яго першасьвятары і старэйшыны, Ён нічога не адказваў.
I kali winawacili jaho wyšejšyja światary i staršyja, ničoha nie adkazwaŭ.
Тады кажа Яму Пілат: ці ня чуеш, колькі сьведчаць супроць Цябе?
Tady skazaŭ jamu Piłat: Nia čuješ, jak mnoha świedčać prociŭ ciabie?
І не адказваў яму на ніводнае слова, так што намесьнік вельмі зьдзіўляўся.
I nie adkazaŭ jamu na niwodnaje słowa, tak što načalnik mocna dziwiŭsia.[6]
А на сьвята намесьнік меў звычай выпускаць народу аднаго вязьня, якога б хацелі.
Na dzień ža światočny načalnik mieŭ zwyčaj wypuščać narodu adnaho wiaznia, jakoha-b jany zachacieli.[7]
Быў тады ў іх вядомы вязень, званы Варава.
A mieŭ jon tady wydatnaha wiaznia, katory nazywaŭsia Barabba.
І вось, як сабраліся яны, сказаў ім Пілат: каго хочаце, каб я выпусьціў вам: Вараву ці Ісуса, Якога завуць Хрыстом?
Dyk kali jany sabralisia, skazaŭ Piłat: Kaho chočacie, kab wam puścić: Barabbu, ci Jezusa, katory zawiecca Chrystus:[8]
Бо ведаў, што з зайздрасьці выдалі Яго.
Bo wiedaju, što wydali jaho praz zawiść.
Тым часам, як сядзеў ён на судовым месцы, жонка ягоная паслала яму сказаць: не рабі нічога Праведніку Таму, бо я сёньня ў сьне шмат адцярпела за Яго.
Kali-ž jon siadzieŭ u sudowiščy, pasłała da jaho žonka jahona, kažučy: Nia rabi ničoha hetamu sprawiadliwamu, bo ja siahońnia praz son mnoha ciarpieła dziela jaho.
Але першасьвятары і старэйшыны падбухторылі люд прасіць Вараву, а Ісуса загубіць.
A wyšejšyja światary i staršyja nahawaryli narod, kab prasili Barabbu, a Jezusa zahubili.
Тады намесьнік сказаў у адказ: каго хочаце з двух, каб я выпусьціў вам? Яны сказалі: Вараву.
I adazwaŭšysia, načalnik skazaŭ im: Kaho z dwuch chočacie, kab wam puścić? Jany-ž skazali: Barabbu.
Кажа ім Пілат: што ж мне зрабіць зь Ісусам, Якога завуць Хрыстом? Кажуць яму ўсе: хай будзе ўкрыжаваны!
Skazaŭ im Piłat: Što-ž ja zrablu z Jezusam, katory zawiecca Chrystus?
А намесьнік сказаў: якое ж ліха ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацней крычалі: хай будзе ўкрыжаваны!
Skazali ŭsie: Niachaj budzie ŭkryžawany!
Пілат, бачачы, што нічога не дапамагае, а неспакой расьце, узяў вады і ўмыў рукі перад людзьмі, кажучы: невінаваты я ў крыві Праведніка Гэтага; глядзеце самі.
Piłat-ža, bačačy, što ničoha nie pamahaje, ale robicca jašče bolšaje zabureńnie, uziaŭšy wady, admyŭ ruki pierad narodam, kažučy: Niewinawaty ja ŭ krywi hetaha sprawiadliwaha; wy hladziecie.[9]
І, адказваючы, увесь люд сказаў: Кроў Ягоная на нас і на дзецях нашых.
I adkazwajučy ŭwieś narod skazaŭ: Kroŭ jaho na nas i na dziaciej našych![10]
Тады выпусьціў ім Вараву, а Ісуса, біўшы, аддаў на крыжаваньне.
Tady puściŭ im Barabbu, a Jezusa ŭbičawanaha wydaŭ im, kab byŭ ukryžawany.[11]
Тады воіны намесьнікавы, узяўшы Ісуса ў прэторыю, сабралі на Яго цэлы полк,
Tady žaŭniery načalnika, uziaŭšy Jezusa ŭ dwaryšča sudu, sabrali da jaho ŭsiu rotu.
і разьдзеўшы Яго, надзелі на Яго пурпуру;
I raździeŭšy jaho, apranuli jaho ŭ čyrwony płašč;[12]
і, сплёўшы вянок зь цёрну, усклалі на галаву Яму і далі Яму ў правую руку кій, і, укленчыўшы перад Ім, кпілі зь Яго, кажучы: радуйся, Цар Юдэйскі!
i sploŭšy wianok z cierniaŭ, uzłažyli jamu na haławu, i tryścinu ŭ prawuju ruku jaho. I źhinajučy pierad im kaleni, naśmiachalisia z jaho, kažučy: Budź prywitany, karol Judejski.
і плявалі на Яго і, узяўшы кій, білі па галаве Яго.
I plujučy na jaho, brali tryścinu i bili jaho pa haławie.
І калі назьдзекаваліся зь Яго, зьнялі зь Яго пурпуру і апранулі Яго ў адзежу Ягоную, і павялі Яго на крыжаваньне.
I potym jak i naśmiajalisia z jaho, źniali z jaho płašč i adzieli jaho ŭ jahonaje adzieńnie, i pawiali jaho, kab ukryžawać.
Выходзячы, спаткалі яны аднаго Кірынеяніна, імем Сымон: яго і прымусілі несьці крыж Ягоны.
Wychodziačy-ž spatkali čaławieka Kirenejca, na imia Symon; hetaha prymusili, kab nios kryž jahony.[13]
І прыйшоўшы на месца, якое называецца Галгофа, што азначае «месца чарапоў»,
I pryjšli na miesca, jakoje zawiecca Hołhota, što značyć: miesca Trupnoha Čerapu.[14]
далі Яму піць воцату, зьмяшанага з жоўцю; і, пакаштаваўшы, не хацеў піць.
I dali jamu pić wino, źmiešanaje z žoŭciaj; i kali pakaštawaŭ, nie chacieŭ pić.[15]
Тыя, што ўкрыжавалі Яго, дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабя;
A kali ŭkryžawali jaho, padzialili jahonaje adzieńnie, kidajučy los, kab spoŭniłasia, što było skazana praz praroka, kažučaha: "Padzialili sabie adzieńnie majo, a nad sukniaj majeju kidali los".[16]
і, седзячы, вартавалі Яго там;
I sieŭšy, pilnawali jaho
і зьмясьцілі над галавою Ягонай надпіс зь віною Яго: Гэты ёсьць Ісус, Цар Юдэйскі.
I pamiaścili nad haławoju jaho napisanuju winu jaho: Heta Jezus, karol Judejski.[17]
Тады ўкрыжавалі зь Ім двух разбойнікаў: аднаго па правы бок, а другога па левы.
Tady byli ŭkryžawany z im dwa razbojniki: adzin pa prawaj ruce, a druhi pa lewaj.[18]
А тыя, што міма праходзілі, зьневажалі Яго, ківаючы галовамі сваімі
A prachodziačyja mima bluźnili jamu, kiwajučy haławami swaimi[19]
і кажучы: Ты, што разбураеш храм і за тры дні будуеш! уратуй Сябе Самога. Калі Ты Сын Божы, сыйдзі з крыжа.
i kažučy: Hej, što rujnuješ światyniu Božuju i ŭ try dni jaje adbudoŭwaješ, ratuj samoha siabie; kali ty Syn Božy, zyjdzi z kryža!
Падобна і першасьвятары з кніжнікамі і старэйшынамі і фарысэямі, насьміхаючыся, казалі:
Taksama i wyšejšyja światary z knižnikami i staršymi, naśmichajučysia, kazali:
іншых ратаваў, а Самога Сябе ня можа ўратаваць. Калі Ён Цар Ізраілеў, хай цяпер сыйдзе з крыжа, і ўверуем у Яго;
Druhich ratawaŭ, siabie samoha nia moža paratawać! Kali jon karol Izrailski, niachaj ciapier zyjdzie z kryža i my pawierym jamu.
спадзяваўся на Бога: хай цяпер выбавіць Яго, калі Ён угодны Яму. Бо Ён сказаў: Я Божы Сын.
Spadziawaŭšysia na Boha; niachaj ciapier wybawić jaho, kali choča; bo kazaŭ: "Što ja jość Syn Božy".
Таксама і разбойнікі, укрыжаваныя зь Ім, зьневажалі Яго.
Taksama i razbojniki, što byli ŭkryžawany z im, źniewažali jaho.[20]
Ад шостай жа гадзіны цемра настала па ўсёй зямлі да гадзіны дзявятай.
Ad šostaje hadziny nastała ciemra pa ŭsiej ziamli až da hadziny dziewiataj.[21]
а каля дзявятай гадзіны ўскрыкнуў Ісус моцным голасам, кажучы: Ілі, Ілі! лама савахвані? што азначае: Божа Мой, Божа Мой! чаму Ты Мяне пакінуў?
I kala hadziny dziewiataj zakryčaŭ Jezus wialikim hołasam, kažučy: "Jeli, Jeli, łamma sabakthani", što značyć: Boža moj, čamu-ž Ty mianie pakinuŭ?[22]
Некаторыя, што стаялі там, чуючы гэта, казалі: Ільлю кліча Ён.
A niekatoryja tam stojačy i čujučy, kazali: Hety kliča Haljaša.[23]
І адразу пабег адзін зь іх, узяў губку, намачыў у воцат і, насадзіўшы на кій, даваў Яму піць;
I zaraz-ža adzin z ich, pabiehšy, uziaŭ hubku, nasadziŭ na tryścinu i daŭ jamu pić.
а другія казалі: пастой; пабачым, ці прыйдзе Ільля ўратаваць Яго.
A druhija kazali: Čakaj, pahladzim, ci pryjdzie Haljaš ratawać jaho.
А Ісус, зноў ўскрыкнуўшы моцным голасам, выпусьціў дух.
Jezus-ža, iznoŭ zakryčaŭšy wialikim hołasam, addaŭ dušu.[24]
І вось, завеса храма разадралася напалам, зьверху данізу; і зямля здрыганулася: і каменьне раскалолася;
I woś zasłona światyni raździorłasia na dźwie čaści ad wierchu až da nizu; i ziamla zatrasłasia, i skały patreskalisia.[25]
і магілы расчыніліся; і многія целы памерлых паўсталі;
I adčynilisia hraby i mnoha ciełaŭ światych, što pasnuli, ustała;[26]
і выйшаўшы з магілаў пасьля ўваскрэсеньня Ягонага, увайшлі ў сьвяты горад і явіліся многім.
i wyjšaŭšy z hraboŭ paśla jahonaha ŭskrašeńnia, uwajšli ŭ światy horad i pakazalisia mnohim.
А сотнік і тыя, што зь ім вартавалі Ісуса, бачачы землятрус і ўсё, што адбылося, перапалохаліся вельмі і казалі: сапраўды Ён быў Сын Божы.
Sotnik-ža i tyja, što z im byli, ścierahučy Jezusa, uhledzieŭšy ziemletrasieńnie i toje, što stałasia, spałochalisia mocna i kazali: Sapraŭdy hety byŭ Synam Božym.[27]
Там былі таксама і глядзелі здалёк многія жанчыны, якія ішлі сьледам за Ісусам з Галілеі, служачы Яму;
Było-ž tam mnoha žančyn zdalok, jakija byli pajšoŭšy za Jezusam ad Halilei, słužačy jamu;
сярод іх былі Марыя Магдаліна і Марыя, маці Якава і Ёсіі, і маці сыноў Зевядзеевых.
miž katorymi była Maryja Mahdalena, i Maryja, matka Jakuba i Jazepa, i matka synoŭ Zebedejawych.[28]
Калі ж зьвечарэла, прыйшоў багаты чалавек з Арыматэі, імем Язэп, які таксама вучыўся ў Ісуса;
Kali-ž nastaŭ wiečar, pryjšoŭ adzin bahaty čaławiek z Arymatei, na imia Jazep, katory i sam byŭ wučniem Jezusa.[29]
ён, прыйшоўшы да Пілата, прасіў Цела Ісусавага. Тады Пілат загадаў аддаць Цела.
Hety pryjšoŭ da Piłata i prasiŭ cieła Jezusa. Tady Piłat zahadaŭ addać cieła.
І ўзяўшы Цела, Язэп абгарнуў яго чыстым палатном
I ŭziaŭšy cieła, Jazep zawiarcieŭ jaho ŭ čystaje pałatno
і паклаў яго ў новай сваёй магіле, якую высек у скале; і прываліўшы вялікі камень да дзьвярэй магілы, адышоў.
i pałažyŭ jaho ŭ swaim nowym hrobie, jaki byŭ wysiekšy ŭ skale; i prywaliŭ wialiki kamień da ŭwachodu ŭ hrob, i adyjšoŭ.[30]
Была ж там Марыя Магдаліна і другая Марыя, якія сядзелі насупраць магілы.
Była-ž tam Maryja Mahdalena i druhaja Maryja, siedziačy nasuproć hrobu.
На другі дзень, які ідзе за пятніцай, сабраліся першасьвятары і фарысэі да Пілата
A na zaŭtrašni dzień, što jość paśla Pryhatawańnia, sabralisia wyšejšyja światary i faryzei da Piłata,
і казалі: спадару! мы ўспомнілі, што ашуканец той, яшчэ калі быў жывы, сказаў: «праз тры дні ўваскрэсну»;
kažučy: Panie, my prypomnili, što heny zwodnik jašče žywučy skazaŭ: "Cieraz try dni ja ŭwaskresnu".[31]
дык вось, загадай вартаваць магілу да трэйцяга дня, каб вучні Ягоныя, прыйшоўшы ўначы, ня ўкралі Яго і не сказалі народу: «уваскрэс зь мёртвых», і будзе апошняе ашуканства горшае за першае.
Dyk zahadali pilnawać hrob až da treciaha dnia, kab časam nia pryjšli wučni jahony, nia ŭkrali jaho, i nie skazali narodu: Ustaŭ z umierłych — i budzie apošniaja pamyłka horšaja za pieršuju.
А Пілат сказаў ім: маеце варту; ідзеце, ахоўвайце, як ведаеце.
Skazaŭ im Piłat: Majecie stražu, idziecie, pilnujcie, jak umiejecie.
Яны пайшлі і ахоўвалі магілу, прыклаўшы пячатку да каменя і паставіўшы варту.
Jany-ž, pajšoŭšy, abiaśpiečyli hrob stražaj, apiačataŭšy kamień.
