Мацьвея 19 разьдзел

 

 

І сталася, калі Ісус закончыў словы гэтыя, дык выйшаў з Галілеі і прыйшоў у межы Юдэйскія, па той бок Ярдана.

 

I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja mowy, wyjšaŭ z Halilei i pryjšoŭ u hranicy Judei pa toj bok Jardanu

За Ім сьледам пайшло шмат людзей, і Ён ацаліў іх там.

 

I pajšli za im wialikija hramady i jon ich azdarawiŭ tam.

І падступіліся да Яго фарысэі і, спакушаючы Яго, казалі Яму: ці з усякай прычыны дазволена чалавеку разводзіцца з жонкай сваёю?

 

I prystupili da jaho faryzei i prabujučy jaho, skazali: Ci možna čaławieku dziela jakoj-kolečy pryčyny pakinuć swaju žonku?[1]

Ён сказаў ім у адказ: ці ня чыталі вы, што Творца спачатку стварыў іх мужчынаю і жанчынаю?

 

Jon, adkazwajučy, skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što Toj, katory stwaryŭ čaławieka na pačatku, stwaryŭ ich mužčynaj i žančynaj? I skazaŭ:

І сказаў: таму пакіне чалавек бацьку і маці і прылепіцца да жонкі сваёй, і будуць двое плоцьцю адною,

 

"Dziela hetaha pakinie čaławiek baćku i matku i prystanie da žonki swajej i buduć dwoje ŭ wadnym ciele" (Hen. 2, 24).[2]

так што яны ўжо ня двое, а адна плоць. Значыцца, што Бог злучыў, таго чалавек хай не разлучае.

 

I tak jany ŭžo nia dwoje, ale adno cieła. Dyk što Boh złučyŭ, niachaj čaławiek nie razłučaje.[3]

Яны кажуць Яму: як жа Майсей запаведаў даваць разводны ліст і разводзіцца зь ёю?

 

Kažuć jamu: Dyu čamu-ž Majsiej zahadaŭ dać razwodny list i pakinuć?[4]

Ён кажа ім: Майсей, з прычыны жорсткага сэрца вашага, дазволіў вам разводзіцца з жонкамі вашымі; а спачатку ня было так.

 

Skazaŭ im: Bo Majsiej dziela zakamianiełaści serca wašaha pazwoliŭ wam kidać wašyja žanki, ale ad pačatku nia było hetak.

Але Я кажу вам: хто разьвядзецца з жонкаю сваёю не за распусту і ажэніцца з другою, той чыніць пералюб; і хто ажэніцца з разьведзенай, пералюб чыніць.

 

A ja wam kažu, što chto-b pakinuŭ swaju žonku, akramia dziela čužałostwa, i ŭziaŭ druhuju, čužałožyć; i chto-b uziaŭ pakinienuju, čužałožyć.

Кажуць Яму вучні Ягоныя: калі такі абавязак чалавека перад жонкаю, дык лепш не жаніцца.

 

Kažuć jamu wučni jahony: Kali tak staić sprawa čaławieka z žonkaj, nia warta žanicca.

А Ён сказаў ім: ня ўсе разумеюць слова гэтае, а каму дадзена,

 

Jon skazaŭ im: Nia ŭsie razumiejuć hetaje słowa, ale kamu dadziena.

бо ёсьць скапцы, якія з лона матчынага нарадзіліся так; і ёсьць скапцы, якія выпакладаны людзьмі; і ёсьць скапцы, якія зрабілі самі сябе скапцамі дзеля Царства Нябеснага. Хто можа ўцяміць, няхай уцяміць.

 

Bo jość jeŭnuchi, katoryja nradzilisia takimi z łona matki, i jość jeŭnuchi, katorych ludzi hetak zrabili jeŭnuchami dziela karaleŭstwa niabiesnaha. Chto moža paniać, niachaj pajmie.[5]

Тады прыведзены былі да Яго дзеці, каб Ён усклаў на іх рукі і памаліўся; а вучні забаранялі ім.

 

Tady pryniasli da jaho dzietak, kab uzłažyŭ na ich ruki i pamaliŭsia, a wučni swarylisia na ich.[6]

Але Ісус сказаў: пусьцеце дзяцей і не заважайце ім прыходзіць да Мяне, бо такім належыць Царства Нябеснае.

 

Ale Jezus skazaŭ im: Pusciecie dzietak i nie pieraškadžajcie im prychodzić da mianie, bo hetakich jość karaleŭstwa niabiesnaje.

І ўсклаўшы на іх рукі, пайшоў адтуль.

 

I kali ŭzłažyŭ na ich ruki, adyjšoŭ adtul.

І вось, адзін нейкі, падышоўшы, сказаў Яму: Настаўнік Добры! што зрабіць мне добрага, каб мець жыцьцё вечнае?

 

I woś adzin, prystupiŭšy, skazaŭ jamu: Wučyciel dobry! Što ja maju čynić dobraha, kab mieć žyćcio wiečnaje?

А Ён сказаў яму: што ты называеш Мяне добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог. Калі ж хочаш увайсьці ў жыцьцё вечнае, трымайся запаведзяў.

 

Jon-ža skazaŭ jamu: Čamu ty pytaješ mianie ab dobrym? Adzin jość dobry, Boh. Kali-ž chočaš uwajści ŭ žyćcio, zachawaj prykazańni.[7]

Кажа Яму: якіх? А Ісус сказаў: не забівай; ня чыні пералюбу; ня крадзь; ня сьведчы ілжыва;

 

Skazaŭ jamu: Jakija? A Jezus skazaŭ: Nie zabiwaj, nie čužałož, nia świedč falšywa,

шануй бацьку і маці; і: любі блізкага твайго, як самога сябе.

 

pawažaj baćku twajho i matku twaju, i lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie.

Кажа Яму юнак: усё гэта захаваў я зь юнацтва майго: чаго яшчэ не хапае мне?

 

Kaža jamu dziaciuk: Usiaho hetaha ja pilnawaŭsia ad moładaści majej, čaho mnie jašče nie staje?

Сказаў яму Ісус: калі хочаш дасканалым быць, ідзі, прадай маёмасьць тваю і раздай убогім; і мець будзеш скарб на нябёсах; і прыходзь, і ідзі сьледам за Мною.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Kali chočaš być daskanalnym, idzi, pradaj, što maješ i daj ubohim, i budzieš mieć skarb u niebie; i prychodź i idzi za mnoju.

Пачуўшы слова гэтае, юнак адышоў замаркочаны, бо ў яго была вялікая маёмасьць.

 

Kali-ž pačuŭ dziaciuk słowa, adyjšoŭ sumny, bo mieŭ jon wialikija majemaści.

А Ісус сказаў вучням Сваім: праўду кажу вам, што цяжка багатаму ўвайсьці ў Царства Нябеснае;

 

A Jezus skazaŭ swaim wučniam: Sapraŭdy kažu wam, što bahatamu trudna ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.

і яшчэ кажу вам: лягчэй вярблюду прайсьці празь ігольныя вушкі, чым багатаму ўвайсьці ў Царства Божае.

 

I jašče kažu wam: Lahčej wiarbludu prajści praz wucha iholnaje, čymsia bahatamu ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[8]

Пачуўшы гэта, вучні Ягоныя вельмі зьдзівіліся і сказалі: дык хто ж можа ўратавацца?

 

Pačuŭšy-ž hetaje, wučni mnoha dziwilisia, kažučy: Dyk chto moža być zbaŭleny?

А Ісус паглядзеў і сказаў ім: людзям гэта немагчыма, а Богу ўсё магчыма.

 

A Jezus, spahlanuŭšy, skazaŭ im: U ludziej heta niemahčyma, ale ŭ Boha ŭsio mahčyma.

Тады Пётр, адказваючы, сказаў Яму: вось, мы пакінулі ўсё і пайшлі сьледам за Табою; што ж будзе нам?

 

Tady Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Woś my pakinuli ŭsio i pajšli za taboju, što-ž budzie nam?

А Ісус сказаў ім: праўду кажу вам, што вы, хто пайшоў сьледам за Мною, — у новым жыцьці, калі сядзе Сын Чалавечы на троне славы Сваёй, сядзеце і вы на дванаццаці тронах судзіць дванаццаць каленаў Ізраілевых;

 

A Jezus skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam, što wy, katoryja pajšli za mnoju, u adradžeńni, kali Syn čaławiečy zasiadzie na tronie swajej sławy, i wy budziecie siadzieć na dwanaccaci tronach, sudziačy dwanaccać pakaleńniaŭ Izraila.

і кожны, хто пакіне дамы, альбо братоў, альбо сёстраў, альбо бацьку, альбо маці, альбо жонку, альбо дзяцей, альбо землі дзеля імя Майго, атрымае ў сто разоў больш і ўспадкуе жыцьцё вечнае.

 

I kožny, chto-b pakinuŭ dom, abo bratoŭ, abo siostraŭ, abo baćku, abo matku, abo žonku, abo dziaciej, abo pole dziela imieni majho, ustoraz atrymaje i zdabudzie žyćcio wiečnaje.

А многія першыя будуць апошнімі, і апошнія першымі.

 

Mnohija-ž pieršyja buduć apošnimi, a apošnija pieršymi.[9]