Мацьвея 19 разьдзел

 

 

І ста́лася, калі Іісус закончыў словы гэтыя, то выйшаў з Галілеі і прыйшоў у ме́жы Іудзейскія, на той бок Іардана.

 

I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja mowy, wyjšaŭ z Halilei i pryjšoŭ u hranicy Judei pa toj bok Jardanu

За Ім следам пайшло шмат людзей, і Ён ацалíў іх там.

 

I pajšli za im wialikija hramady i jon ich azdarawiŭ tam.

І прыступíлі да Яго фарысеі і, спакуша́ючы Яго, казалі Яму: ці з усякай прычыны дазво́лена чалавеку разво́дзіцца з жонкай сваёю?

 

I prystupili da jaho faryzei i prabujučy jaho, skazali: Ci možna čaławieku dziela jakoj-kolečy pryčyny pakinuć swaju žonku?[1]

Ён сказаў ім у адказ: хіба́ не чыталі вы, што Тварэц ад пачатку мужчынам і жанчынаю стварыў іх?

 

Jon, adkazwajučy, skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što Toj, katory stwaryŭ čaławieka na pačatku, stwaryŭ ich mužčynaj i žančynaj? I skazaŭ:

І сказаў: таму пакíне чалавек бацьку і маці і прыле́піцца да жонкі сваёй, і будуць двое пло́ццю адною,

 

"Dziela hetaha pakinie čaławiek baćku i matku i prystanie da žonki swajej i buduć dwoje ŭ wadnym ciele" (Hen. 2, 24).[2]

так што яны ўжо не двое, а адна плоць. Дык вось, што́ Бог злучы́ў, таго чалавек няхай не разлуча́е.

 

I tak jany ŭžo nia dwoje, ale adno cieła. Dyk što Boh złučyŭ, niachaj čaławiek nie razłučaje.[3]

Яны кажуць Яму: чаму тады Маісей запаве́даў даваць разво́дны ліст і разво́дзіцца з ёю?

 

Kažuć jamu: Dyu čamu-ž Majsiej zahadaŭ dać razwodny list i pakinuć?[4]

Ён кажа ім: Маісей з-за жорсткасці сэрца вашага дазволіў вам разво́дзіцца з жонкамі вашымі; але спачатку не было так.

 

Skazaŭ im: Bo Majsiej dziela zakamianiełaści serca wašaha pazwoliŭ wam kidać wašyja žanki, ale ad pačatku nia było hetak.

А Я кажу вам: хто развядзе́цца з жонкаю сваёю не з-за блу́ду і ажэ́ніцца з іншаю, той пралюбадзе́йнічае; і хто ажэ́ніцца з разве́дзенай, той пралюбадзе́йнічае.

 

A ja wam kažu, što chto-b pakinuŭ swaju žonku, akramia dziela čužałostwa, i ŭziaŭ druhuju, čužałožyć; i chto-b uziaŭ pakinienuju, čužałožyć.

Ка́жуць Яму вучні Яго: калі такі абавязак чалавека перад жонкаю, то лепш не жаніцца.

 

Kažuć jamu wučni jahony: Kali tak staić sprawa čaławieka z žonkaj, nia warta žanicca.

Ён жа сказаў ім: не ўсе разумеюць слова гэтае, а тыя, каму да́дзена,

 

Jon skazaŭ im: Nia ŭsie razumiejuć hetaje słowa, ale kamu dadziena.

Бо ёсць скапцы́, якія з уло́ння ма́тчынага нарадзíліся так; і ёсць скапцы́, якія аско́плены людзьмí; і ёсць скапцы́, якія аскапíлі самі сябе дзе́ля Царства Нябеснага. Хто можа зразумець, няхай зразумее.

 

Bo jość jeŭnuchi, katoryja nradzilisia takimi z łona matki, i jość jeŭnuchi, katorych ludzi hetak zrabili jeŭnuchami dziela karaleŭstwa niabiesnaha. Chto moža paniać, niachaj pajmie.[5]

Тады прыве́дзены былí да Яго дзеці, каб Ён ускла́ў на іх ру́кі і памаліўся; а вучні забараня́лі ім.

 

Tady pryniasli da jaho dzietak, kab uzłažyŭ na ich ruki i pamaliŭsia, a wučni swarylisia na ich.[6]

Іісус жа сказаў: пусцíце дзяцей і не перашкаджа́йце ім прыхо́дзіць да Мяне, бо такім нале́жыць Царства Нябеснае.

 

Ale Jezus skazaŭ im: Pusciecie dzietak i nie pieraškadžajcie im prychodzić da mianie, bo hetakich jość karaleŭstwa niabiesnaje.

І, ускла́ўшы на іх ру́кі, пайшоў адтуль.

 

I kali ŭzłažyŭ na ich ruki, adyjšoŭ adtul.

І вось, нехта, падышоўшы, сказаў Яму: Настаўнік Добры! што́ добрае зрабіць мне, каб мець жыццё вечнае?

 

I woś adzin, prystupiŭšy, skazaŭ jamu: Wučyciel dobry! Što ja maju čynić dobraha, kab mieć žyćcio wiečnaje?

А Ён сказаў яму: чаму ты называеш Мяне добрым? Ніхто не добры, толькі адзін Бог. Калі ж хочаш увайсці ў жыццё, выконвай за́паведзі.

 

Jon-ža skazaŭ jamu: Čamu ty pytaješ mianie ab dobrym? Adzin jość dobry, Boh. Kali-ž chočaš uwajści ŭ žyćcio, zachawaj prykazańni.[7]

Кажа Яму: якія? Іісус сказаў: не забівай; не пралюбадзе́йнічай; не крадзь; не све́дчы лжы́ва;

 

Skazaŭ jamu: Jakija? A Jezus skazaŭ: Nie zabiwaj, nie čužałož, nia świedč falšywa,

шануй бацьку і маці; і: любí бліжняга твайго, як само́га сябе.

 

pawažaj baćku twajho i matku twaju, i lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie.

Кажа Яму юнак: усё гэта захава́ў я з юнацтва майго; чаго яшчэ не хапа́е мне?

 

Kaža jamu dziaciuk: Usiaho hetaha ja pilnawaŭsia ad moładaści majej, čaho mnie jašče nie staje?

Сказаў яму Іісус: калі хочаш даскана́лым быць, ідзі, прада́й маёмасць тваю і разда́й убо́гім; і будзеш мець скарб на небе; і прыходзь, і ідзі за Мною.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Kali chočaš być daskanalnym, idzi, pradaj, što maješ i daj ubohim, i budzieš mieć skarb u niebie; i prychodź i idzi za mnoju.

Пачуўшы слова гэтае, юнак адышоў засму́чаны, бо ў яго была́ вялікая ўла́снасць.

 

Kali-ž pačuŭ dziaciuk słowa, adyjšoŭ sumny, bo mieŭ jon wialikija majemaści.

Іісус жа сказаў вучням Сваім: праўду кажу вам, што цяжка багатаму ўвайсцí ў Царства Нябеснае.

 

A Jezus skazaŭ swaim wučniam: Sapraŭdy kažu wam, što bahatamu trudna ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.

І яшчэ кажу вам: лягчэ́й вярблюду прайсцí праз іго́льнае ву́шка, чым багатаму ўвайсцí ў Царства Божае.

 

I jašče kažu wam: Lahčej wiarbludu prajści praz wucha iholnaje, čymsia bahatamu ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[8]

Пачу́ўшы гэта, вучні Яго вельмі здзівíліся і сказалі: хто ж тады можа спасцíся?

 

Pačuŭšy-ž hetaje, wučni mnoha dziwilisia, kažučy: Dyk chto moža być zbaŭleny?

А Іісус паглядзе́ў і сказаў ім: лю́дзям гэта немагчы́ма, а Богу ўсё магчы́ма.

 

A Jezus, spahlanuŭšy, skazaŭ im: U ludziej heta niemahčyma, ale ŭ Boha ŭsio mahčyma.

Тады Пётр, адка́зваючы, сказаў Яму: вось, мы пакíнулі ўсё і пайшлі ўслед за Табою; што ж будзе нам?

 

Tady Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Woś my pakinuli ŭsio i pajšli za taboju, što-ž budzie nam?

Іісус жа сказаў ім: праўду кажу вам, што вы, якія пайшлí ўслед за Мною, — у новым жыццí, калі ся́дзе Сын Чалавечы на прастоле сла́вы Сваёй, ся́дзеце і вы на двана́ццаці прастолах судзíць двана́ццаць кале́н Ізра́ілевых.

 

A Jezus skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam, što wy, katoryja pajšli za mnoju, u adradžeńni, kali Syn čaławiečy zasiadzie na tronie swajej sławy, i wy budziecie siadzieć na dwanaccaci tronach, sudziačy dwanaccać pakaleńniaŭ Izraila.

І кожны, хто пакíне дамы́, альбо братоў, альбо сясцёр, альбо бацьку, альбо маці, альбо жонку, альбо дзяцей, альбо палí дзеля імя́ Майго, атрыма́е ў сто разоў больш і ўнасле́дуе жыццё вечнае.

 

I kožny, chto-b pakinuŭ dom, abo bratoŭ, abo siostraŭ, abo baćku, abo matku, abo žonku, abo dziaciej, abo pole dziela imieni majho, ustoraz atrymaje i zdabudzie žyćcio wiečnaje.

Многія ж першыя будуць апошнімі, і апошнія першымі.

 

Mnohija-ž pieršyja buduć apošnimi, a apošnija pieršymi.[9]