Мацьвея 8 разьдзел

 

 

Калі ж Ён сышоў з гары, услед за Ім пайшло мноства лю́ду.

 

Kali-ž zyjšoŭ z hary, pajšli za im wialikija hramady.

І вось, падышоў пракажоны і пакланіўся Яму, ка́жучы: Госпадзі! калі хочаш, можаш мяне ачы́сціць.

 

I woś prakažany, padyjšoŭšy, kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, kali chočaš, možaš mianie ačyścić.[1]

Іісус, працягну́ўшы руку́, дакрану́ўся да яго і сказаў: хачу, ачы́сціся. І адразу ачы́сціўся той ад праказы.

 

I Jezus, praciahnuŭšy ruku, dakranuŭsia da jaho, kažučy: Chaču, budź ačyščany. I zaraz-ža była ačyščana jahonaja prakaza.

І кажа яму Іісус: глядзі, нікому не расказвай; а ідзі, пакажы́ся святару́ і прынясі дар, як загадаў Маісей, дзеля све́дчання ім.

 

I skazaŭ jamu Jezus: Hladzi, nikomu nie kažy, ale idzi, pakažysia świataru i achwiaruj dar, jaki zahadaŭ Majsiej, henym na paświedčańnie.[2]

Калі ж увайшоў Іісус у Капернау́м, падышоў да Яго сотнік і прасіў Яго,

 

Kali-ž uwajšoŭ u Kaparnaum, padyjšoŭ da jaho sotnik, prosiačy jaho,

ка́жучы: Госпадзі! слуга мой ляжыць дома спаралізава́ны і моцна паку́туе.

 

i kažučy: Panie, słuha moj lažyć doma sparalizawany i ciažka mučycca.

Іісус кажа яму: Я прыйду і ацалю́ яго.

 

I skazaŭ jamu Jezus: Ja pryjdu i azdaraŭlu jaho.

А сотнік сказаў Яму ў адказ: Госпадзі! я не варты, каб Ты ўвайшоў пад мой дах; але скажы толькі слова, і вы́здаравее слуга мой.

 

A sotnik, adkazwajučy, pramowiŭ: Panie, ja nia wart, kab ty uwajšoŭ pad dach moj, ale skažu tolki słowam i azdarawieje słuha moj.

Бо і я чалавек падула́дны; але, ма́ючы ў сябе паднача́леных мне воінаў, кажу аднаму: «ідзі», і ідзе; і другому: «прыйдзí», і прыхо́дзіць; і рабу майму: «зрабі гэта», і робіць.

 

Bo i ja jość čaławiek pastaŭleny pad uładaj, majučy pad saboj žaŭnieraŭ, i kažu hetamu: "Idzi" — i jon idzie, druhomu: "Pryjdzi" — i jon prychodzić, a słuzie majmu: "Rabi heta" — i jon robić.[3]

Пачуўшы гэта, Іісус здзівіўся і сказаў тым, што ішлі за Ім: праўду кажу вам: і ў Ізра́ілі не знайшоў Я такое веры.

 

A pačuŭšy, Jezus ździwiŭsia i skazaŭ da tych, što išli za im: Sapraŭdy kažu wam, nie znajšoŭ ja takoj wialikaj wiery ŭ Izrailu.

Кажу ж вам, што многія з усходу і з за́хаду пры́йдуць і ўзля́гуць з Аўраа́мам, Ісаа́кам і Іа́кавам у Царстве Нябесным;

 

A kažu wam, što mnohija pryjduć z uschodu i zachadu i zasiaduć z Abrahamam, Izaakam i Jakubam u karaleŭstwie niabiesnym,

а сыны́ царства будуць вы́кінуты у цемру знешнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

 

a syny karaleŭstwa buduć wykinuty ŭ ciemru nadwornuju, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.[4]

І сказаў Іісус сотніку: ідзі, і, як ты вераваў, няхай будзе табе. і вы́здаравеў слуга ягоны ў тую ж гадзíну.

 

I skazaŭ Jezus sotniku: Idzi, i jak ty ŭwieryŭ, niachaj tabie staniecca. I azdarawieŭ słuha ŭ tuju hadzinu.

Прыйшоўшы ў дом Пятра Іісус убачыў це́шчу яго, якая ляжала ў гара́чцы.

 

I kali Jezus pryjšoŭ u dom Piatra, ubačyŭ ciešču jahonuju, lažačuju ŭ haračcy,

І Ён дакрану́ўся да рукí яе, і пакінула яе гарачка; і ўстала яна і прыслу́жвала ім.

 

i dakranaŭsia da jaje ruki, i pakinuła jaje haračka, i jana ŭstała i pasłuhawała im.

Калі ж звечарэ́ла, прывялі да Яго многіх людзей, апанава́ных дэманамі; і Ён вы́гнаў духаў сло́вам і ўсіх нямо́глых ацалíў;

 

Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, prywiali da jaho mnohich, majučych złych duchaŭ. I wyhaniaŭ duchaŭ słowam i azdarawiŭ usich chworych,[5]

каб збыло́ся ска́занае праз прарока Іса́ію, які кажа: «Ён узяў на Сябе нашы не́мачы, і хваробы панёс».

 

kab spoŭniłasia, što było skazana praz Izraila praroka, jaki kaža: "Jon pryniaŭ našyja niemačy i nsiŭ našyja chwaroby". (53, 4).

Калі ж Іісус убачыў вакол Сябе мноства люду, то загадаў вучням адплыць на другі бок.

 

Widziačy-ž nawakoł siabie mnohija hramady, Jezus zahadaŭ pierapłyć na druhi bok mora.

І адзін кніжнік, падышоўшы, сказаў Яму: Настаўнік! я пайду за Табою, куды б Ты ні пайшоў.

 

I padyjšoŭšy adzin knižnik, skazaŭ jamu: Wučyciel, ja pajdu za taboju, dzie tolki ty pojdzieš.[6]

Кажа яму Іісус: лíсы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды; а Сын Чалавечы не ма́е, дзе галаву прытулíць.

 

A Jezus skazaŭ jamu: Lisicy majuć nory i ptuški niabiesnyja hniozdy, a Syn čaławiečy nia maje dzie skłanić haławu.[7]

А іншы, з вучняў Яго, сказаў Яму: Госпадзі! дазволь мне перш пайсці і пахава́ць бацьку майго.

 

Druhi-ž z wučniaŭ jahonych skazaŭ jamu: Panie, dazwol mnie pierš pajści i pachawać baćku majho.

Але Іісус сказаў Яму: ідзі за Мною, і пакінь мёртвым хава́ць сваіх паме́рлых.

 

A Jezus skazaŭ jamu: Idzi za mnoju i pakiń umierłym chawać swaich niabožčykaŭ.[8]

І калі ўвайшоў Ён у лодку, за Ім увайшлі вучні Яго.

 

I kali jon uwajšoŭ u łodku, uwajšli za im jahony wučni.

І вось, бура вялікая ўзняла́ся на моры, так што лодку захлíствалі хвалі; а Ён спаў.

 

I woś uźniałasia wialikaja bura na mory, tak što chwali zaliwali łodku, a jon spaŭ.

І вучні Яго, падышоўшы, разбудзілі Яго, ка́жучы: Госпадзі! рату́й нас, гінем.

 

I prystupili da jaho wučni jahony, kažučy: Panie, ratuj nas, hiniem.

І Ён кажа ім: чаго вы такія баязлівыя, малаверы? Тады, устаўшы, забаранíў вятра́м і мору, і настала цíша вялікая.

 

A Jezus adkazaŭ im: Čaho wy baiciosia, maławiernyja? Tady ŭstaŭšy, zahadaŭ wiatrom i moru i zrabiłasia cišynia wialikaja.

А людзі, дзівíліся і казалі: хто Ён такі, што і вятры́, і мора слухаюцца Яго?

 

A ludzi dziwilisia, kažučy: Chto-ž heta taki, što wiatry i mora słuchajuć jaho?

І калі прыплыў Ён на другі бераг, у краіну Гергесíнскую, сустрэлі Яго, вы́йшаўшы з магільных пячор, двое апанава́ных дэманамі, вельмі лю́тыя, так што ніхто не мог прахо́дзіць дарогаю тою.

 

I kali prybyŭ na toj bierah u krainu Herazenaŭ, pieraniali jaho dwa majučyja djabelstwa, jakija wychodzili z hraboŭ, wielmi złyja, tak što nichto nia moh prajści henaj darohaj[9]

І вось, яны закрычалі: што Табе да нас, Іісусе, Сыне Божы? прыйшоў Ты сюды дача́сна му́чыць нас.

 

I woś jany zakryčali, kažučy: što tabie da nas, Jezusie, Synie Božy? Pryjšoŭ ty siudy pierad časam nas mučyć?

А зводдаль ад іх пасвіўся вялікі ста́так свіне́й.

 

A była niedaloka ad ich pasučysia wialikaja stada świniej.

І дэманы прасілі Яго, ка́жучы: калі выганіш нас, то дазволь нам увайсці ў ста́так свіне́й.

 

Djabły-ž, prasili jaho, kažučy: Kali nas wyhaniaješ zhetul, pašli nas u stada świniej.

І Ён сказаў ім: ідзіце. І вы́йшлі яны, і пайшлі ў ста́так свіне́й. І вось, кінуўся ўвесь ста́так свіне́й з кру́чы ў мора і загінуў у вадзе.

 

I skazaŭ im: Idziecie. Jany-ž wyjšaŭšy, uwajšli ŭ świni. I woś usia stada kinułasia strymhałoŭ u mora i pahinuła ŭ wadzie.

А пастухі паўцяка́лі і, прыйшоўшы ў горад, расказалі пра тое, што зда́рылася з апанава́нымі дэманамі.

 

A pastuchi ŭciakli i, pryjšoŭšy ŭ horad, raskazali ab usim i ab tych, što mieli djabelstwa.

І вось, увесь горад вы́йшаў насу́страч Іісусу; і, убачыўшы Яго, прасілі, каб Ён адышоў ад межаў іх.

 

I woś uwieś horad wyjšaŭ nasustreč Jezusu i, ubačyŭšy jaho, prasili, kab adyjšoŭ ad ichnych hranic.[10]