Мацьвея 8 разьдзел

 

 

Калі Езус сышоў з гары, следам за Ім пайшло мноства людзей.

 

Kali-ž zyjšoŭ z hary, pajšli za im wialikija hramady.

І вось, падышоў пракажоны і кланяўся Яму, кажучы: «Пане, калі хочаш, можаш мяне ачысціць».

 

I woś prakažany, padyjšoŭšy, kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, kali chočaš, možaš mianie ačyścić.[1]

Езус працягнуў руку, дакрануўся да яго і сказаў: «Хачу, будзь ачышчаны!» І той адразу ачысціўся ад праказы.

 

I Jezus, praciahnuŭšy ruku, dakranuŭsia da jaho, kažučy: Chaču, budź ačyščany. I zaraz-ža była ačyščana jahonaja prakaza.

Езус сказаў яму: «Глядзі, нікому не кажы, але ідзі, пакажыся святару і ахвяруй дар, які наказаў Майсей, на сведчанне ім».

 

I skazaŭ jamu Jezus: Hladzi, nikomu nie kažy, ale idzi, pakažysia świataru i achwiaruj dar, jaki zahadaŭ Majsiej, henym na paświedčańnie.[2]

Калі Езус увайшоў у Кафарнаум, падышоў да Яго сотнік і прасіў Яго,

 

Kali-ž uwajšoŭ u Kaparnaum, padyjšoŭ da jaho sotnik, prosiačy jaho,

кажучы: «Пане, слуга мой ляжыць дома паралізаваны і цяжка пакутуе».

 

i kažučy: Panie, słuha moj lažyć doma sparalizawany i ciažka mučycca.

Езус сказаў яму: «Я прыйду і вылечу яго».

 

I skazaŭ jamu Jezus: Ja pryjdu i azdaraŭlu jaho.

Сотнік жа адказаў: «Пане, я не варты, каб Ты ўвайшоў пад дах мой, але скажы толькі слова, і будзе аздароўлены слуга мой.

 

A sotnik, adkazwajučy, pramowiŭ: Panie, ja nia wart, kab ty uwajšoŭ pad dach moj, ale skažu tolki słowam i azdarawieje słuha moj.

Бо і я чалавек падуладны, сам маю ў падначаленні жаўнераў і кажу аднаму: “Ідзі”, і ідзе, а другому: “Прыйдзі”, і прыходзіць, а слугу майму: “Зрабі тое”, і робіць».

 

Bo i ja jość čaławiek pastaŭleny pad uładaj, majučy pad saboj žaŭnieraŭ, i kažu hetamu: "Idzi" — i jon idzie, druhomu: "Pryjdzi" — i jon prychodzić, a słuzie majmu: "Rabi heta" — i jon robić.[3]

Пачуўшы гэта, Езус здзівіўся і сказаў тым, хто ішоў за Ім: «Сапраўды кажу вам, ні ў кога ў Ізраэлі Я не знайшоў такой веры.

 

A pačuŭšy, Jezus ździwiŭsia i skazaŭ da tych, što išli za im: Sapraŭdy kažu wam, nie znajšoŭ ja takoj wialikaj wiery ŭ Izrailu.

Кажу вам, што многія прыйдуць з усходу і захаду і зоймуць месца за сталом з Абрагамам, Ісаакам і Якубам у Валадарстве Нябесным.

 

A kažu wam, što mnohija pryjduć z uschodu i zachadu i zasiaduć z Abrahamam, Izaakam i Jakubam u karaleŭstwie niabiesnym,

А сыны валадарства будуць выкінуты вон у цемру, там будзе плач і скрыгатанне зубоў».

 

a syny karaleŭstwa buduć wykinuty ŭ ciemru nadwornuju, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.[4]

І сказаў Езус сотніку: «Ідзі, і як паверыў, няхай станецца табе». І быў аздароўлены слуга ягоны ў тую ж гадзіну.

 

I skazaŭ Jezus sotniku: Idzi, i jak ty ŭwieryŭ, niachaj tabie staniecca. I azdarawieŭ słuha ŭ tuju hadzinu.

Калі Езус прыйшоў у дом Пятра, убачыў цешчу ягоную, якая ляжала ў гарачцы.

 

I kali Jezus pryjšoŭ u dom Piatra, ubačyŭ ciešču jahonuju, lažačuju ŭ haračcy,

Ён дакрануўся да яе рукі, і гарачка пакінула яе, і яна ўстала, і прыслужвала ім.

 

i dakranaŭsia da jaje ruki, i pakinuła jaje haračka, i jana ŭstała i pasłuhawała im.

Калі настаў вечар, прывялі да Яго многіх апанаваных злымі духамі. А Ён словам выгнаў духаў і аздаравіў усіх хворых,

 

Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, prywiali da jaho mnohich, majučych złych duchaŭ. I wyhaniaŭ duchaŭ słowam i azdarawiŭ usich chworych,[5]

каб збылося сказанае прарокам Ісаем:«Ён узяў на сябе нашую слабасцьі панёс нашыя хваробы».

 

kab spoŭniłasia, što było skazana praz Izraila praroka, jaki kaža: "Jon pryniaŭ našyja niemačy i nsiŭ našyja chwaroby". (53, 4).

Езус, убачыўшы вакол сябе натоўп, загадаў пераплыць на другі бераг.

 

Widziačy-ž nawakoł siabie mnohija hramady, Jezus zahadaŭ pierapłyć na druhi bok mora.

Тады адзін кніжнік падышоў і сказаў Яму: «Настаўнік, я пайду за Табою, куды б Ты ні пайшоў».

 

I padyjšoŭšy adzin knižnik, skazaŭ jamu: Wučyciel, ja pajdu za taboju, dzie tolki ty pojdzieš.[6]

А Езус сказаў яму: «Лісы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды, а Сын Чалавечы не мае дзе схіліць галаву».

 

A Jezus skazaŭ jamu: Lisicy majuć nory i ptuški niabiesnyja hniozdy, a Syn čaławiečy nia maje dzie skłanić haławu.[7]

Другі ж з вучняў Ягоных сказаў Яму: «Пане, дазволь мне спачатку пайсці і пахаваць бацьку майго».

 

Druhi-ž z wučniaŭ jahonych skazaŭ jamu: Panie, dazwol mnie pierš pajści i pachawać baćku majho.

А Езус сказаў яму: «Ідзі за Мною і пакінь памерлым хаваць сваіх памерлых».

 

A Jezus skazaŭ jamu: Idzi za mnoju i pakiń umierłym chawać swaich niabožčykaŭ.[8]

Калі ўвайшоў у човен, былі з Ім Ягоныя вучні.

 

I kali jon uwajšoŭ u łodku, uwajšli za im jahony wučni.

І вось, пачалася вялікая бура на моры, так што човен накрывалі хвалі. А Ён спаў.

 

I woś uźniałasia wialikaja bura na mory, tak što chwali zaliwali łodku, a jon spaŭ.

Падышоўшы, яны пабудзілі Яго, кажучы: «Пане, ратуй, мы гінем!»

 

I prystupili da jaho wučni jahony, kažučy: Panie, ratuj nas, hiniem.

А Ён сказаў ім: «Чаго вы спалохаліся, малаверныя?» Тады, устаўшы, загадаў вятрам і мору, і настала вялікая ціша.

 

A Jezus adkazaŭ im: Čaho wy baiciosia, maławiernyja? Tady ŭstaŭšy, zahadaŭ wiatrom i moru i zrabiłasia cišynia wialikaja.

А людзі дзівіліся і казалі: «Хто Ён такі, што і вятры, і мора слухаюцца Яго?»

 

A ludzi dziwilisia, kažučy: Chto-ž heta taki, što wiatry i mora słuchajuć jaho?

Калі Езус прыплыў на другі бераг, у край гадарэнаў, сустрэлі Яго, выйшаўшы з магільных пячор, двое апанаваных злымі духамі, вельмі лютыя, так што ніхто не асмельваўся праходзіць той дарогай.

 

I kali prybyŭ na toj bierah u krainu Herazenaŭ, pieraniali jaho dwa majučyja djabelstwa, jakija wychodzili z hraboŭ, wielmi złyja, tak što nichto nia moh prajści henaj darohaj[9]

Яны закрычалі: «Што Табе да нас, Сыне Божы? Ты прыйшоў сюды заўчасна мучыць нас?»

 

I woś jany zakryčali, kažučy: što tabie da nas, Jezusie, Synie Božy? Pryjšoŭ ty siudy pierad časam nas mučyć?

Далёка ж ад іх пасвіўся вялікі статак свіней.

 

A była niedaloka ad ich pasučysia wialikaja stada świniej.

І злыя духі прасілі Яго, кажучы: «Калі выганяеш нас, то пашлі нас у статак свіней».

 

Djabły-ž, prasili jaho, kažučy: Kali nas wyhaniaješ zhetul, pašli nas u stada świniej.

Ён сказаў ім: «Ідзіце». Яны выйшлі і ўвайшлі ў статак свіней. Тады кінуўся ўвесь статак з кручы ў мора і загінуў у вадзе.

 

I skazaŭ im: Idziecie. Jany-ž wyjšaŭšy, uwajšli ŭ świni. I woś usia stada kinułasia strymhałoŭ u mora i pahinuła ŭ wadzie.

А пастухі паўцякалі і, прыйшоўшы ў горад, расказалі пра ўсё, а таксама пра апанаваных злымі духамі.

 

A pastuchi ŭciakli i, pryjšoŭšy ŭ horad, raskazali ab usim i ab tych, što mieli djabelstwa.

Увесь горад выйшаў насустрач Езусу, і, убачыўшы Яго, папрасілі, каб Ён адышоў ад іхніх межаў.

 

I woś uwieś horad wyjšaŭ nasustreč Jezusu i, ubačyŭšy jaho, prasili, kab adyjšoŭ ad ichnych hranic.[10]