Мацьвея 7 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Рeraklad V. Hadleuski
Не судзíце, каб і вас не судзíлі.
Nia sudziecie, kab was nia sudzili.[1]
Бо якім судом су́дзіце, такім вас судзíць будуць; і якою ме́раю ме́раеце, такою і вам адме́раецца.
Bo jakim sudom wy asudzicie, takim i was buduć sudzić, i jakoj mierkaj wy admierycie, takoj i wam admierać.
Што ж ты глядзíш на парушы́нку ў во́ку брата твайго, а бервяна́ ў сваім во́ку не заўважа́еш?
Čamu ty bačyš tresačku ŭ woku brata twajho, a palena ŭ woku swaim nia widziš?[2]
Альбо, як скажаш брату свайму: «дай, я вы́му парушы́нку з вока твайго»; а вось у тваім воку бервяно́?
Abo jak ty skažaš swajmu bratu: "Daj, ja wyjmu tresačku z woka twajho", a woś palena jość u woku twaim?
Крываду́шнік! вы́мі спачатку бервяно́ са свайго во́ка, і тады ўбачыш, як вы́няць парушы́нку з во́ка брата твайго.
Krywadušnik, wykiń pierš palena z woka twajho, a tady pabačyš, jak dastać tresačku z woka brata twajho.[3]
Не давайце святога сабакам і не кíдайце пе́рлаў вашых перад свíннямі, каб яны не патапта́лі іх нагамі сваімі і, абярну́ўшыся, не разарва́лі вас.
Nie dawajcie taho, što światoje, sabakam i nia kidajcie perłaŭ wašych pierad świńniami, kab časam nie pataptali ich swaimi nahami i, adwiarnuŭšysia, nie razarwali was.[4]
Прасíце, і да́дзена будзе вам; шукайце, і зно́йдзеце; сту́кайцеся, і адчы́няць вам.
Prasiecie, i budzie wam dadziena; šukajcie, i znojdziecie; stukajcie, i budzie wam adčyniena.
Бо кожны, хто про́сіць, атры́млівае, і хто шукае, знахо́дзіць, і, хто сту́каецца, таму адчы́няць.
Bo kožny, chto prosić, atrymliwaje, i chto šukaje, znachodzić; i tamu, chto stukaje, adčyniać.
Ці ёсць сярод вас такі чалавек, які, калі сын яго папро́сіць у яго хле́ба, ка́мень пада́сць яму?
Abo ci jość pamiž wami taki čaławiek, katory daŭby swajmu synu kamień, kalib jon paprasiŭ u jaho chleba?
І калі ры́бы папросіць, змяю́ пада́сць яму?
Abo kalib paprasiŭ ryby, to niaŭžo daŭby jamu źmiaju?
Дык вось, калі вы, бу́дучы ліхíмі, умееце дары́ добрыя даваць дзе́цям вашым, тым болей Айцец ваш, Які на нябёсах, дасць дабро́ты тым, хто про́сіць у Яго.
Dyk kali wy, budučy błahimi, umiejecie dawać dobryja dary swaim dzieciam, nakolki bolej Ajciec waš, katory jość u niebie, daść dobraje prosiačym u Jaho!
І вось, усё, я́к хочаце, каб рабілі вам людзі, так і вы рабіце ім; бо ў гэтым закон і прарокі.
Dyu usio, što tolki wy chočacie, kab wam ludzi rabili i wy im rabiecie. Bo heta jość zakon i praroki.
Увахо́дзьце праз ву́зкія вароты; бо шырокія вароты і прасторная дарога вядуць у пагíбель, і многія ідуць імі.
Uwachodźcie praz ciesnuju bramu, bo šyrokaja brama i prastornaja jość daroha, jakaja wiadzie na zahubu i šmat jość, što ŭwachodziać praz jaje:[5]
Бо ву́зкія вароты і це́сная дарога вядуць у жыццё, і нямногія знаходзяць іх.
Jak-ža ciesnaja brama i wuzkaja jość daroha, jakaja wiadzie da žyćcia i mała takich, što znachodziać jaje!
Асцерага́йцеся лжывых прарокаў, якія прыходзяць да вас у авечай адзе́жы, а ўнутры́ — ваўкí драпе́жныя.
Ścieražeciesia falšywych prarokaŭ, jakija prychodziać da was u awiečaj škury, a ŭnutry jany waŭki rwučyja.
Па плада́х іхніх пазна́еце іх. Хіба́ збіраюць з цярно́ўніку вінаград, альбо з дзядо́ўніку смо́квы?
Pa ichnych pładoch paznajecie ich. Ci-ž źbirajuć z cierniaŭ winahrad, abo z asatu fihi?
Так усякае добрае дрэва ро́дзіць і плады́ добрыя, а кепскае дрэва ро́дзіць і плады кепскія.
Hetak usiakaje dobraje dzierawa daje dobryja płady, a błahoje dzierawa daje błahija płady.
Не можа добрае дрэва радзíць кепскія плады́, ні дрэва кепскае радзíць плады́ добрыя.
Nia moža dobraje dzierawa dawać błahich pładoŭ, ani błahoje dzierawa dawać dobrych pładoŭ.
Усякае дрэва, якое не ро́дзіць плоду добрага, ссяка́юць і кíдаюць у агонь.
Usiaje dzierawa, što nie dajeć dobraha płodu, budzie zrubana i kinuta ŭ wahoń.
Дык вось, па плада́х іхніх пазна́еце іх.
Dyk pa ichnych pładoch paznajecie ich.
Не кожны, хто кажа Мне: «Госпадзі! Госпадзі!» увойдзе ў Царства Нябеснае, а той, хто выко́нвае волю Айца Майго, Які на нябёсах.
Nia ŭsiaki, chto mnie kaža: "Panie, Panie", uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje, ale chto spaŭniaje wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[6]
Многія скажуць Мне ў той дзень: «Госпадзі! Госпадзі! ці не ад Твайго імя́ мы прарочылі? і ці не Тваім íмем дэманаў выганя́лі? і ці не Тваім íмем многія цу́ды рабілі?»
Mnohija skažuć mnie ŭ toj dzień: ""Panie, Panie, ci-ž nie twaim imieniem my praročyli, ci-ž nie twaim imieniem wyhaniali djabłaŭ, ci-ž nie twaim imieniem čynili mnoha cudaŭ?"
І тады абвяшчу́ ім: «Я ніколі не знаў вас; адыдзíце ад Мяне вы, якія чы́ніце беззаконне».
I tady zajaŭlu im: Što ja nikoli nia znaŭ was, adyjdziecie ad mianie wy, što čynicio niahodnaść.
Дык вось, кожнага, хто слухае гэтыя словы Мае́ і выко́нвае іх, прыраўня́ю да му́жа разумнага, які збудаваў свой дом на ка́мені.
Dyk kožny, chto słuchaje hetych słoŭ maich i wypaŭniaje ich, budzie padobny da mudraha čaławieka, katory zbudawaŭ dom swoj na kamieni.
І пайшоў дождж, і разлілíся рэкі, і падзьму́лі вятры́, і ры́нуліся на той дом; і ён не ўпаў, бо закла́дзены быў на ка́мені.
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i nia ŭpaŭ jon, bo byŭ pastaŭleny na kamieni.[7]
А кожны, хто слухае гэтыя словы Мае́ і не выко́нвае іх, падобны будзе да му́жа неразва́жлівага, які збудава́ў свой дом на пяску́.
A ŭsiaki, chto słuchaje hetych słoŭ maich i nie wypaŭniaje ich, budzie padobny da nierazumnaha čaławieka, jaki zbudawaŭ dom swoj na piasku.
І пайшоў дождж, і разлілíся рэкі, і падзьму́лі вятры, і нале́глі на дом той; і ён абваліўся, і было́ падзе́нне яго вялікае.
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i zawaliŭsia jon, i wialikaja była jaho ruina.[8]
І ста́лася, калі Іісус скончыў гэтыя словы, вельмі здзіўля́ліся людзі вучэнню Яго,
I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja słowy, dziwilisia hramady z jaho nawuki.
бо Ён вучыў іх як той, хто ма́е ўладу, а не як кніжнікі і фарысеі.
Bo jon wučyŭ ich, jak toj, chto maje ŭładu, a nie jak ichnyja knižniki i faryzei.
