Мацьвея 7 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Рeraklad V. Hadleuski
Не судзіце, каб не былі суджаныя.
Nia sudziecie, kab was nia sudzili.[1]
Бо якім судом судзіце, такім будзеце суджаны, і якою меркаю мераеце, гэткаю і вам адмераюць.
Bo jakim sudom wy asudzicie, takim i was buduć sudzić, i jakoj mierkaj wy admierycie, takoj i wam admierać.
Што ты глядзіш на сучок у воку брата твайго, а бервяна ў сваім воку ня бачыш?
Čamu ty bačyš tresačku ŭ woku brata twajho, a palena ŭ woku swaim nia widziš?[2]
Ці як скажаш брату твайму: “Дазволь, выму сучок з вока твайго”, а вось, у воку тваім — бервяно?
Abo jak ty skažaš swajmu bratu: "Daj, ja wyjmu tresačku z woka twajho", a woś palena jość u woku twaim?
Крывадушнік! Вымі перш бервяно з вока твайго, і тады ўбачыш, як выняць сучок з вока брата твайго.
Krywadušnik, wykiń pierš palena z woka twajho, a tady pabačyš, jak dastać tresačku z woka brata twajho.[3]
Не давайце сьвятога сабакам і ня кідайце пэрлаў вашых перад сьвіньнямі, каб яны не патапталі іх нагамі сваімі і, павярнуўшыся, не парвалі вас.
Nie dawajcie taho, što światoje, sabakam i nia kidajcie perłaŭ wašych pierad świńniami, kab časam nie pataptali ich swaimi nahami i, adwiarnuŭšysia, nie razarwali was.[4]
Прасіце, і будзе вам дадзена; шукайце, і знойдзеце; стукайцеся, і адчыняць вам.
Prasiecie, i budzie wam dadziena; šukajcie, i znojdziecie; stukajcie, i budzie wam adčyniena.
Бо кожны, хто просіць, атрымлівае, і хто шукае, знаходзіць, і хто стукаецца, таму адчыняць.
Bo kožny, chto prosić, atrymliwaje, i chto šukaje, znachodzić; i tamu, chto stukaje, adčyniać.
Ці ёсьць між вамі чалавек, які, калі сын ягоны папросіць хлеба, дасьць яму камень?
Abo ci jość pamiž wami taki čaławiek, katory daŭby swajmu synu kamień, kalib jon paprasiŭ u jaho chleba?
І калі папросіць рыбы, дасьць яму зьмяю?
Abo kalib paprasiŭ ryby, to niaŭžo daŭby jamu źmiaju?
Дык калі вы, будучы злымі, умееце добрыя дары даваць дзецям вашым, тым больш Айцец ваш, Які ў небе, дасьць добрае тым, што просяць у Яго.
Dyk kali wy, budučy błahimi, umiejecie dawać dobryja dary swaim dzieciam, nakolki bolej Ajciec waš, katory jość u niebie, daść dobraje prosiačym u Jaho!
Дык усё, што хочаце, каб вам рабілі людзі, тое і вы ім рабіце; бо ў гэтым Закон і Прарокі.
Dyu usio, što tolki wy chočacie, kab wam ludzi rabili i wy im rabiecie. Bo heta jość zakon i praroki.
Уваходзьце праз цесную браму, бо шырокая брама і прасторны шлях, што вядуць да загубы, і шмат хто ўваходзіць праз іх,
Uwachodźcie praz ciesnuju bramu, bo šyrokaja brama i prastornaja jość daroha, jakaja wiadzie na zahubu i šmat jość, što ŭwachodziać praz jaje:[5]
бо цесная брама і вузкі шлях, што вядуць у жыцьцё, і мала хто знаходзіць іх.
Jak-ža ciesnaja brama i wuzkaja jość daroha, jakaja wiadzie da žyćcia i mała takich, što znachodziać jaje!
Сьцеражыцеся фальшывых прарокаў, якія прыходзяць да вас у авечым адзеньні, а ўнутры яны — ваўкі драпежныя.
Ścieražeciesia falšywych prarokaŭ, jakija prychodziać da was u awiečaj škury, a ŭnutry jany waŭki rwučyja.
Паводле пладоў іхніх пазнаеце іх. Ці зьбіраюць з церняў вінаград або з асоту фігі?
Pa ichnych pładoch paznajecie ich. Ci-ž źbirajuć z cierniaŭ winahrad, abo z asatu fihi?
Гэтак усякае добрае дрэва дае плады добрыя, а благое дрэва дае плады дрэнныя.
Hetak usiakaje dobraje dzierawa daje dobryja płady, a błahoje dzierawa daje błahija płady.
Ня можа дрэва добрае даваць плады дрэнныя, ані благое дрэва даваць плады добрыя.
Nia moža dobraje dzierawa dawać błahich pładoŭ, ani błahoje dzierawa dawać dobrych pładoŭ.
Усякае дрэва, якое не дае добрага плоду, сьсякаюць і кідаюць у агонь.
Usiaje dzierawa, što nie dajeć dobraha płodu, budzie zrubana i kinuta ŭ wahoń.
Таму паводле пладоў іхніх пазнаеце іх.
Dyk pa ichnych pładoch paznajecie ich.
Ня кожны, хто кажа Мне: “Госпадзе! Госпадзе!”, увойдзе ў Валадарства Нябеснае, але той, хто выконвае волю Айца Майго, Які ў небе.
Nia ŭsiaki, chto mnie kaža: "Panie, Panie", uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje, ale chto spaŭniaje wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[6]
Многія скажуць Мне ў той дзень: “Госпадзе, Госпадзе! Ці не ў Тваё імя мы прарочылі? І ці не ў Тваё імя выганялі дэманаў? І ці не ў Тваё імя шмат цудаў чынілі?”
Mnohija skažuć mnie ŭ toj dzień: ""Panie, Panie, ci-ž nie twaim imieniem my praročyli, ci-ž nie twaim imieniem wyhaniali djabłaŭ, ci-ž nie twaim imieniem čynili mnoha cudaŭ?"
І тады прызнаюся ім: “Я ніколі ня ведаў вас. Адыйдзіцеся ад Мяне, вы, што чыніце беззаконьне”.
I tady zajaŭlu im: Što ja nikoli nia znaŭ was, adyjdziecie ad mianie wy, što čynicio niahodnaść.
Дык кожнага, хто слухае гэтыя словы Мае і выконвае іх, прыраўняю да чалавека мудрага, які пабудаваў дом свой на скале.
Dyk kožny, chto słuchaje hetych słoŭ maich i wypaŭniaje ich, budzie padobny da mudraha čaławieka, katory zbudawaŭ dom swoj na kamieni.
І пайшоў дождж, і разьліліся рэкі, і падзьмулі вятры, і ўдарылі на дом той; і ён ня ўпаў, бо быў умацаваны на скале.
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i nia ŭpaŭ jon, bo byŭ pastaŭleny na kamieni.[7]
А кожны, хто слухае гэтыя словы Мае і не выконвае іх, будзе падобны да чалавека дурнога, які пабудаваў дом свой на пяску.
A ŭsiaki, chto słuchaje hetych słoŭ maich i nie wypaŭniaje ich, budzie padobny da nierazumnaha čaławieka, jaki zbudawaŭ dom swoj na piasku.
І пайшоў дождж, і разьліліся рэкі, і падзьмулі вятры, і ўдарылі на дом той, і ён упаў, і было падзеньне ягонае вялікае».
I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i zawaliŭsia jon, i wialikaja była jaho ruina.[8]
І сталася, калі Ісус скончыў гэтыя словы, натоўпы дзівіліся з вучэньня Ягонага,
I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja słowy, dziwilisia hramady z jaho nawuki.
бо Ён вучыў іх, як той, хто мае ўладу, і не як кніжнікі.
Bo jon wučyŭ ich, jak toj, chto maje ŭładu, a nie jak ichnyja knižniki i faryzei.
