Мацьвея 20 разьдзел

 

 

Бо Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека гаспадара дому, які выйшаў рана раніцаю наняць работнікаў у вінаграднік свой.

 

Padobnaje jość karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka haspadara, katory wyjšaŭ wielmi rana najmać rabotnikaŭ u swoj winahradnik.

І, дамовіўшыся з работнікамі па дынару за дзень, паслаў іх у вінаграднік свой.

 

I zrabiŭšy ŭmowu z rabotnikami pa dynary ŭ dzień, pasłaŭ ich u swoj winahradnik.

І, выйшаўшы каля трэцяе гадзіны, ён убачыў іншых, якія стаялі на рынку бяз працы.

 

I wyjšaŭšy kala hadziny treciaj, ubačyŭ druhich, što stajali biez raboty na rynku[1]

І сказаў ім: “Ідзіце і вы ў вінаграднік мой і, што будзе справядліва, дам вам”. Яны пайшлі.

 

i skazaŭ: Idziecie i wy ŭ moj winahradnik i što budzie naležycca, dam wam.

Зноў выйшаўшы каля шостае і дзявятае гадзіны, зрабіў гэтаксама.

 

Jany-ž pajšli. Iznoŭ-ža wyjšaŭ kala hadziny šostaj i dziewiataj i zrabiŭ taksama.

А выйшаўшы каля адзінаццатае гадзіны, ён знайшоў іншых, якія стаялі бяз працы, і кажа ім: “Чаму вы стаіцё тут цэлы дзень бяз працы?”

 

I kala adzinaccataj wyjšaŭ i znajšoŭ inšych stajačych i skazaŭ im: Što wy tut staicio ceły dzień biez raboty?[2]

Яны кажуць яму: “Ніхто нас не наняў”. Ён кажа ім: “Ідзіце і вы ў вінаграднік і, што будзе справядліва, атрымаеце”.

 

Kažuć jamu: Bo nas nichto nie naniaŭ. Kaža im: idziecie i wy ŭ moj winahradnik.

А як надыйшоў вечар, кажа гаспадар вінаградніку наглядчыку свайму: “Пакліч работнікаў і аддай ім плату, пачаўшы з апошніх да першых”.

 

Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, kaža haspadar winahradnika swajmu ekanomu: paklič rabotnikaŭ i addaj im płatu, pačaŭšy ad apošnich až da pieršych.[3]

І тыя, што прыйшлі каля адзінаццатае гадзіны, атрымалі па дынару.

 

Dyk kali padyjšli tyja, što byli pryjšoŭšy kala hadziny adzinaccataj, atrymali pa dynary.

А тыя, што прыйшлі першымі, думалі, што яны атрымаюць больш, але і яны атрымалі па дынару.

 

A pieršyja, padyjšoŭšy, dumali, što atrymajuć bolej, ale i jany atrymali pa dynary.

І, атрымаўшы, пачалі наракаць на гаспадара дому,

 

I ŭziaŭšy, narakali na haspadara,

кажучы: “Гэтыя апошнія рабілі адну гадзіну, і ты зраўняў іх з намі, якія перанесьлі цяжар дня і сьпёку”.

 

kažučy: Hetyja apošnija adnu hadzinu pracawali, a ty zraŭniaŭ ich z nami, katoryja pieraniesli ciažar dnia i śpieku.[4]

Ён жа, адказваючы, сказаў аднаму з іх: “Дружа! Я ня крыўджу цябе. Ці ж не за дынар ты дамовіўся са мною?

 

A jon adkazwajučy adnamu z ich, skazaŭ: Druža! ja nie rabiŭ tabie kryŭdy, ci-ž nie za dynar ty sa mnoju ŭmowiŭsia?

Вазьмі сваё і ідзі. А я хачу даць гэтаму апошняму тое, што і табе.

 

Waźmi, što twajo i idzi, a ja chaču i hetamu apošniamu dać jak i tabie.

Ці ж я не магу ў сваім рабіць, што хачу? Або вока тваё злоснае, што я добры?”

 

Ci-ž nia možna mnie zrabić, što chaču? Ci-ž woka twajo złosnaje, što ja dobry?

Гэтак будуць апошнія першымі, і першыя — апошнімі, бо шмат пакліканых, але мала выбраных».

 

Tak apošnija buduć pieršymi, a pieršyja apošnimi. Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.[5]

І, узыходзячы ў Ерусалім, Ісус дарогаю ўзяў дванаццаць вучняў Сваіх і сказаў ім:

 

A idučy ŭ Jeruzalim, Jezus uziaŭ dwanaccać wučniaŭ asobna i skazaŭ im:

«Вось, мы ўзыходзім у Ерусалім, і Сын Чалавечы будзе выдадзены першасьвятарам і кніжнікам, і яны асудзяць Яго на сьмерць,

 

Woś idziom u Jeruzalim i Syn čaławiečy budzie wydany staršym świataram i knižnikam i asudziać jaho na śmierć,

і выдадуць Яго паганам на зьдзек, і бічаваньне, і ўкрыжаваньне; і на трэці дзень Ён уваскрэсьне».

 

i wydaduć jaho pahanam na ździek i bičawańnie i ŭkryžawańnie, i na treci dzień uwaskreśnie.

Тады падыйшла да Яго маці сыноў Заўдыя з сынамі сваімі, кланяючыся і нечага просячы ў Яго.

 

Tady prystupiła da jaho maci synoŭ Zebedejawych z synami swaimi, kłaniajučysia i niečaha prosiačy ŭ jaho.

Ён жа сказаў ёй: «Чаго ты хочаш?» Яна кажа Яму: «Скажы, каб гэтыя два сыны мае селі адзін праваруч Цябе, а другі — леваруч у Валадарстве Тваім».

 

Jon skazaŭ joj: Čaho chočaš? Jana skazała: Skažy, kab hetyja dwa syny maje siadzieli adzin z prawaha boku twajho, a druhi z lewaha ŭ karaleŭstwie twaim.[6]

А Ісус, адказваючы, сказаў: «Ня ведаеце, чаго просіце. Ці можаце піць келіх, які Я маю піць, і хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся?» Яны кажуць Яму: «Можам».

 

A Jezus, adkazaŭšy, skazaŭ: Nia wiedajecie, čaho prosicie. Ci možacie pić čaru, jakuju ja budu pić? Kažuć jamu: Možam.[7]

І Ён кажа ім: «Сапраўды, келіх Мой будзеце піць і хрышчэньнем, якім Я хрышчуся, будзеце хрысьціцца, а сесьці праваруч Мяне і леваруч Мяне не магу даць вам, але каму падрыхтавана Айцом Маім».

 

Skazaŭ im: Čaru-to maju pić budziecie, ale siadzieć z prawaha majho boku abo z lewaha heta nie maja reč dać wam, ale kamu pryhatawana Ajcom maim.[8]

І пачуўшы гэта, дзесяцёра абурыліся на двух братоў.

 

A dziesiać, pačuŭšy, aburylisia na dwuch bratoŭ.[9]

А Ісус, паклікаўшы іх, сказаў: «Вы ведаеце, што князі народаў пануюць над імі і магнаты маюць уладу над імі.

 

Jezus-ža paklikaŭ ich da siabie i skazaŭ: Wy wiedajecie, što pawadyry narodaŭ panujuć nad imi i tyja, katoryja bolšyja jość, wykonywajuć nad imi ŭładu.

А ў вас ня гэтак мае быць, але хто хоча між вамі стацца большым, няхай будзе служыцелем вашым,

 

Nia tak budzie pamiž wami, ale chto-b chacieŭ miž wami być bolšym, niachaj budzie wašym prysłužnikam,

і хто хоча між вамі быць першым, няхай будзе слугою вашым,

 

i chto-b chacieŭ miž wami być pieršym, budzie wašym słuhoju.

як і Сын Чалавечы не прыйшоў, каб Яму служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю на адкупленьне многіх».

 

Tak jak Syn čaławiečy nia pryjšoŭ, kab jamu słužyli, ale kab słužyć i dać žyćcio swajo za wykup za mnohich.[10]

І калі яны выходзілі з Ерыхону, за Ім ішоў шматлікі натоўп.

 

I kali jany wychodzili z Jerychonu, išła za im wialikaja hramady,[11]

І вось, два сьляпыя, што сядзелі пры дарозе, пачуўшы, што Ісус праходзіць, закрычалі, кажучы: «Зьлітуйся над намі, Госпадзе, Сыне Давідаў!»

 

i woś dwa ślapyja, siedziačy la darohi, pačuli, što Jezus idzie mima, i zakryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida!

А натоўп сварыўся на іх, каб маўчалі; а яны яшчэ мацней закрычалі, кажучы: «Зьлітуйся над намі, Госпадзе, Сыне Давідаў!»

 

A hramada swaryłasia na ich, kab zamoŭkli. Ale jany jašče macniej kryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida.

І, спыніўшыся, Ісус паклікаў іх і сказаў: «Што вы хочаце, каб Я зрабіў вам?»

 

I staŭ Jezus i paklikaŭ ich i skazaŭ: Što wy chočacie, kab ja wam zrabiŭ?

Яны кажуць Яму: «Госпадзе! Каб адчыніліся вочы нашыя».

 

Kažuć jamu: Panie, kab adčynilisia wočy našyja!

Ісус жа, зьлітаваўшыся, дакрануўся да вачэй іхніх, і адразу сталі бачыць вочы іхнія, і яны пайшлі за Ім.

 

A Jezus zžaliŭsia nad imi, dakranuŭsia da wačej ich i zaraz ža stali widzieć i pajšli za im.