Мацьвея 17 разьдзел

 

 

І праз шэсьць дзён бярэ Ісус Пятра, Якуба і Яна, брата ягонага, і вядзе іх на гару высокую адных.

 

A paśla šaści dzion uziaŭ Jezus Piatra, Jakuba i Jana, jahonaha brata i zawioŭ ich addzielna na wysokuju haru.[1]

І Ён перамяніўся перад імі, і сьвяцілася аблічча Ягонае, як сонца, а шаты Ягоныя сталіся белыя, як сьвятло.

 

I pieramianiŭsia pierad imi: i zajaśnieŭ woblik jahony jak sonca, a adzieńnie jahonaje zrabiłasia biełaje, jak śnieh.

І вось, зьявіліся ім Майсей і Ільля, ведучы гутарку з Ім.

 

I woś źjawilisia im Majsiej i Haljaš, haworačy z im.[2]

Адказваючы, Пётар сказаў Ісусу: «Госпадзе! Добра нам тут быць; калі хочаш, зробім тут тры намёты: Табе адзін, і Майсею адзін, і адзін Ільлі».

 

A Piotr, azwaŭšysia, skazaŭ da Jezusa: Panie, dobra nam tut być, kali chočaš, zrobim tut try pałatki: tabie adnu, Majsieju adnu i Haljašu adnu.

Калі ён яшчэ гаварыў, вось, воблака сьветлае ахінула іх; і вось, голас з воблака, які кажа: «Гэта Сын Мой улюбёны, у Якім маю ўпадабаньне; Яго слухайце».

 

Kali jon jašče hawaryŭ, woś wobłak jasny acianiŭ ich, i woś hołas z wobłaku, kažučy: "Hety Syn moj miły, u katorym mnie da ŭspadoby, jaho słuchajcie".[3]

І, пачуўшы, вучні ўпалі на аблічча сваё і моцна спужаліся.

 

A wučni, pačuŭšy, upali na twar swoj i wielmi spałochalisia.

І Ісус, падыйшоўшы, дакрануўся да іх і сказаў: «Устаньце і ня бойцеся!»

 

I prystupiŭ Jezus i dakranuŭsia da ich i skazaŭ im: Ustańcie i nia bojciesia.

Падняўшы ж вочы свае, яны нікога ня ўбачылі, акрамя аднаго Ісуса.

 

Jany-ž, padniašy wočy swaje, nikoha nia ŭbačyli, aprača adnaho Jezusa.

І калі яны зыходзілі з гары, Ісус загадаў ім, кажучы: «Нікому не кажыце пра гэты відзеж, пакуль Сын Чалавечы не ўваскрэсьне з мёртвых».

 

I kali jany zychodzili z hary, zahadaŭ im Jezus, kažučy: Nikomu nie kažecie ab widzieńni, pakul Syn čaławiečy nia ŭstanie z umierłych.[4]

І спыталіся ў Яго вучні Ягоныя, кажучы: «Чаму ж кніжнікі кажуць, што Ільля мусіць прыйсьці спачатку?»

 

I spytalisia ŭ jaho wučni, kažučy: Dyk čamu ž knižniki haworać, što pierš pawinien pryjści Haljaš?

А Ісус, адказваючы, сказаў ім: «Ільля сапраўды прыйдзе спачатку і направіць усё.

 

Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ im: Haljaš-to pryjdzie i naprawić usio.

А Я кажу вам, што Ільля ўжо прыйшоў, і не пазналі яго, але ўчынілі з ім, як хацелі; гэтак і Сын Чалавечы мае перацярпець ад іх».

 

Ale ja wam kažu, što Haljaš užo pryjšoŭ i nie paznali jaho, ale zrabili z im, što chacieli. Tak i Syn čaławiečy budzie ciarpieć ad ich.

Тады вучні зразумелі, што Ён казаў ім пра Яна Хрысьціцеля.

 

Tady zrazumieli wučni, što hawaryŭ im ab Janie Chryścicielu.[5]

І калі яны прыйшлі да натоўпу, падыйшоў да Яго чалавек, падаючы перад ім на калені і кажучы:

 

I kali pryjšoŭ da hramady, prystupiŭ da jaho čaławiek i ŭpaŭšy pierad im na kaleni, kazaŭ:

«Госпадзе! Зьлітуйся над сынам маім, ён люнатык і цяжка церпіць; бо часта кідаецца ў агонь і часта ў ваду.

 

Panie, zžalsia nad synam maim, bo jon łunatyk i ciažka mučajecca: bo časta padaje ŭ wahoń i časta ŭ wadu.

І я прыводзіў яго да вучняў Тваіх, і яны не маглі аздаравіць яго».

 

I ja prywioŭ jaho da twaich wučniaŭ i nie mahli jaho azdarawić.

Ісус жа, адказваючы, сказаў: «О, пакаленьне бязьвернае і сапсаванае! Дакуль буду з вамі? Дакуль буду цярпець вас? Прывядзіце яго да Мяне сюды».

 

Jezus-ža adkazaŭšy, skazaŭ: O rodzie niawierny i sapsuty! Dakul-ža ja budu z wami? Dakul-ža ja budu ciarpieć was? Prywiadziecie jaho siudy da mianie.

І забараніў яму Ісус, і дэман выйшаў з яго, і хлопец быў аздароўлены ў тую гадзіну.

 

I naswaryŭsia na jaho Jezus i wyjšaŭ z jaho niačysty i azdarawieŭ chłapiec ad taje hadziny.

Тады вучні, падыйшоўшы да Ісуса насамоце, сказалі: «Чаму мы не маглі выгнаць яго?»

 

Tady prystupili da Jezusa wučni asobna i skazali: Čamu my nie mahli jaho wyhnać?[6]

А Ісус сказаў ім: «Дзеля недаверства вашага. Бо сапраўды кажу вам: калі вы маеце веру, як гарчычнае зерне, і скажаце гары гэтай: “Перайдзі адгэтуль туды”, дык яна пяройдзе; і нішто ня будзе немагчымым для вас.

 

Skazaŭ im Jezus: Dziela niawiery wašaje. Bo sapraŭdy kažu wam, kali wy budziecie mieć wieru, jak harčyčnaje ziernie, skažacie hetaj hare: "Pierajdzi adhetul tudy", piarojdzie, i ničoha dla was nia budzie niemahčymaha.[7]

Гэты ж род выходзіць толькі праз малітву і пост».

 

Bo hety rod nie wyhaniajecca inakš, jak tolki malitwaju i postam.

Калі ж былі яны ў Галілеі, Ён сказаў ім: «Сын Чалавечы мае быць выдадзены ў рукі людзей,

 

Kali-ž jany prabywali ŭ Halilei, skazaŭ im Jezus: Syn čaławiečy maje być wydany ŭ ruki ludziej,

і заб’юць Яго, і на трэці дзень Ён уваскрэсьне». І яны дужа засмуціліся.

 

i zabjuć jaho i na treci dzień uwaskreśnie. I jany zasmucilisia mocna.[8]

Калі ж прыйшлі яны ў Капэрнаум, падыйшлі да Пятра зьбіральнікі дыдрахмаў і сказалі: «Настаўнік ваш ці ня дасьць дыдрахмы?»

 

I kali pryjšli ŭ Kaparnaum, padyjšli da Piatra tyja, što brali dydrachmy i skazali jamu: Ci waš wučyciel nia płacić dydrachmy?

Ён кажа: «Так». І калі ён увайшоў у дом, Ісус папярэдзіў яго, кажучы: «Як ты думаеш, Сымоне, валадары зямныя з каго бяруць мыта ці даніну, ці са сваіх сыноў, ці з чужых?»

 

Jon skazaŭ: Ajakža. I kali ŭwajšoŭ u dom, Jezus papiaredziŭ jaho, kažučy: Jak tabie zdajecca, Symonie? Karali ziamnyja z kaho biaruć daninu abo padatak, z swaich synoŭ ci z čužych?[9]

Пётар кажа Яму: «З чужых». Сказаў яму Ісус: «Значыцца, сыны вольныя.

 

Jon-ža skazaŭ: z čužych. Skazaŭ jamu Jezus: Dyk syny wolnyja.[10]

Але, каб нам не згаршаць іх, пайшоўшы на мора, кінь вуду, і першую рыбу, якая пападзецца, вазьмі, і, расчыніўшы ёй рот, знойдзеш статыр; узяўшы яго, аддай ім за Мяне і за сябе».

 

Ale kab nam ich nia zhoršyć, idzi na mora i zakiń wudu i tuju rybu, jakaja papadzie pieršaja, waźmi i, adčyniŭšy jaje rot, znojdzieš statera; uziašy jaho, daj im za mianie i za siabie.