Мацьвея 26 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Рeraklad V. Hadleuski
І сталася, калі Ісус скончыў усе гэтыя словы, сказаў вучням Сваім:
I stałasia, kali skončyŭ Jezus usie hetyja mowy, skazaŭ swaim wučniam:
«Вы ведаеце, што праз два дні будзе Пасха, і Сын Чалавечы будзе выдадзены на ўкрыжаваньне».
Wy wiedajecie, što za dwa dni budzie Pascha, i Syn čaławiečy budzie wydany, kab być ukryžawanym.[1]
Тады сабраліся першасьвятары, і кніжнікі, і старшыні народу на панадворак першасьвятара на імя Каяфа.
Tady sabralisia wyšejšyja światary i staršyja narodu ŭ dwor archiświatara, jaki zwaŭsia Kaifaš,[2]
І радзіліся яны, каб узяць Ісуса подступам і забіць.
i zrabili naradu, kab Jezusa ŭziać chitraściaj i zabić.
Але казалі: «Ня ў сьвята, каб ня сталася замяшаньня ў народзе».
Ale kazali: Nia ŭ dzień światočny, kab časam zabureńnia nia było ŭ narodzie.
А Ісус быў у Бэтаніі, у доме Сымона пракажонага.
Kali-ž Jezus byŭ u Betanii ŭ domie Symona Prakažanaha,[3]
Падыйшла да Яго жанчына, якая мела алябастравы збанок міра шматкаштоўнага, і выліла на галаву Ягоную, калі Ён узьлягаў.
prystupiła da jaho žančyna, majučy alabastrawuju pasudzinu z darahim alejkam i wyliła na haławu jaho, kali siadzieŭ za stałom.[4]
Убачыўшы гэта, вучні Ягоныя абурыліся, кажучы: «Навошта гэткае марнаваньне?
Wučni-ž, bačačy, zahniewalisia i kazali: Našto hetaje marnatraŭstwa?
Бо можна было добра прадаць гэтае міра і раздаць убогім».
Bo možna było hetaje pradać za darahuju canu i dać ubohim.[5]
А Ісус, зразумеўшы гэта, сказаў ім: «Што робіце прыкрасьць жанчыне? Бо яна добры ўчынак зрабіла дзеля Мяне.
A Jezus wiedajučy, skazaŭ im: Našto robicie prykraść hetaj žančynie? Jana-ž dobry ŭčynak učyniła dla mianie.
Бо ўбогіх заўсёды маеце з сабою, а Мяне не заўсёды маеце.
Ubohich wy zaŭsiody majecie z saboju, a mianie nie zaŭsiody majecie.
Бо выліўшы міра гэтае на цела Маё, яна ўчыніла гэта на пахаваньне Маё.
Bo jana, wyliŭšy hety alejak na majo cieła, učyniła na pachawańnie majo.
Сапраўды кажу вам: дзе толькі будзе абвешчана Эвангельле гэтае ў-ва ўсім сьвеце, будзе сказана і пра тое, што яна зрабіла, на ўспамін пра яе».
Sapraŭdy kažu wam, dzie-tolki budzie abwiaščacca heta ewanelija pa ŭsim świecie, i što jana ŭčyniła, budzie skazana na pamiać ab joj.
Тады пайшоў адзін з Дванаццаці, называны Юда Іскарыёт, да першасьвятароў.
Tady pajšoŭ adzin z dwanaccacioch, katory nazywaŭsia Judaš Iskaryjot da staršych świataraŭ[6]
Ён сказаў: «Што хочаце мне даць, і я вам выдам Яго?» А яны паставілі яму трыццаць срэбнікаў.
i skazaŭ im: Što chočacie mnie dać i ja jaho wam wydam? Jany-ž naznačyli jamu tryccać siarebranikaŭ.[7]
І з таго часу ён шукаў нагоды, каб выдаць Яго.
I ad taje pary šukaŭ zručnaje časiny, kab jaho wydać.
А ў першы дзень Праснакоў падыйшлі вучні да Ісуса, кажучы Яму: «Дзе хочаш падрыхтаваць Табе есьці Пасху?»
U pieršy-ž dzień Prasnakoŭ prystupili wučni da Jezusa, kažučy: Dzie chočaš pryhatawać tabie jeści Paschu?
Ён жа сказаў: «Ідзіце ў горад да такога і такога і скажыце яму: “Настаўнік гаворыць: 'Час Мой блізкі; у цябе ўчыню Пасху з вучнямі Маімі'”».
Jezus-ža skazaŭ: Idziecie ŭ horad da adnaho čaławieka i skažecie jamu: "Wučyciel kaža: čas moj blizki, u ciabie rablu Paschu z wučniami maimi".
І зрабілі вучні, як загадаў ім Ісус; і падрыхтавалі Пасху.
I wučni zrabili tak, jak im zahadaŭ Jezus i pryhatawali Paschu.
А калі настаў вечар, Ён узьлёг з Дванаццацьцю.
Kali-ž nastaŭ wiečar, jon siadzieŭ z dwanacaćma swaimi wučniami.
І, калі яны елі, Ён сказаў: «Сапраўды кажу вам, што адзін з вас выдасьць Мяне».
I kali jany jeli, skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, što adzin z was mianie wydaść.[8]
І, надта засмуціўшыся, яны пачалі гаварыць Яму, кожны з іх: «Ці ня я, Госпадзе?»
I mocna pasmutnieŭšy, jany kožny adzin pačali hawaryć: Ci heta ja, Panie?
Ён жа, адказваючы, сказаў: «Той, які мачае са Мною руку ў місе, гэты выдасьць Мяне.
Jon-ža, adkazwajučy, skazaŭ: Chto mačaje sa mnoju ruku ŭ misu, toj mianie wydaść.
Сапраўды, Сын Чалавечы ідзе, як напісана пра Яго, але гора таму чалавеку, праз якога Сын Чалавечы выдаецца; лепш было б яму, каб ня быў нарадзіўшыся чалавек гэты».
Syn-to čaławiečy idzie, jak napisana ab im, ale hora tamu čaławieku, praz katoraha Syn čaławiečy budzie wydany, lepš było-b jamu, kab nie naradziŭsia toj čaławiek.[9]
Адказваючы, Юда, які выдаў Яго, сказаў: «Ці ня я, Раббі?» Кажа яму: «Ты сказаў».
Adkazwajučy-ž Judaš, katory jaho wydaŭ, skazaŭ: Ci heta ja, wučyciel? Kaža jamu: Ty skazaŭ.
Калі ж яны елі, Ісус узяў хлеб, і, дабраславіўшы, паламаў, і даў вучням, і сказаў: «Бярыце, ешце; гэта ёсьць Цела Маё».
A kali jany wiačerali, Jezus uziaŭ chleb, i bahasławiŭ, i łamaŭ, i daŭ wučniam swaim, i skazaŭ: Biarecie i ješcie: hetaje jość cieła majo.
І, узяўшы келіх і падзякаваўшы, даў ім, кажучы: «Піце з яго ўсе,
I ŭziaŭšy kielich, učyniŭ padziaku i daŭ im, kažučy: Piecie z hetaha ŭsie;
бо гэта ёсьць Кроў Мая Новага Запавету, якая праліваецца за многіх дзеля адпушчэньня грахоў.
bo hetaja jość kroŭ maja nowaha zakonu, jakaja za mnohich budzie pralita na adpuščeńnie hrachoŭ.[10]
Кажу ж вам, што адгэтуль ня буду піць ад гэтага плоду вінаграднага аж да таго дня, калі буду яго піць з вамі новае ў Валадарстве Айца Майго».
Kažu-ž wam: Nia budu pić ad hetaj pary z hetaha winahradnaha płodu až da taho dnia, kali jaho budu pić z wami nowy ŭ karaleŭstwie Ajca majho.[11]
І, засьпяваўшы, яны пайшлі на гару Аліўную.
I adprawiŭšy himn, wyjšli na haru Aliŭnuju.[12]
Тады кажа ім Ісус: «Усе вы згоршыцеся праз Мяне ў гэтую ноч, бо напісана: “Удару пастуха, і будуць расьцярушаныя авечкі статку”.
Tady skazaŭ im Jezus: Usie wy zhoršyciesia z mianie ŭ hetu noč. Bo jość napisana: "Uderu pastyra i razsiejucca awiečki stady".
Але пасьля ўваскрасеньня Майго прыйду перад вамі ў Галілею».
Ale potym jak uwaskresnu, pajdu pierad wami ŭ Halileju.
Адказваючы, Пётар сказаў Яму: «Калі і ўсе згоршацца праз Цябе, я ніколі ня згоршуся».
Adkazwajučy-ž Piotr skazaŭ jamu: I kali-b usie zhoršylisia z ciabie, ja nikoli nia zhoršusia.[13]
Сказаў яму Ісус: «Сапраўды кажу табе, што ў гэтую ноч, перш, чым певень запяе, тройчы адрачэшся ад Мяне».
Skazaŭ jamu Jezus: Sapraŭdy kažu tabie, što ŭ hetu noč, pierš čym zapiaje piewień, ty trejčy adračeśsia ad mianie.
Кажа Яму Пётар: «Калі б мусіў і памерці з Табою, не адракуся ад Цябе». Таксама гаварылі і ўсе вучні.
Skazaŭ jamu Piotr: Kali-b nawat mnie treba było pamierci z taboju, ja ad ciabie nie adrakusia. Taksama hawaryli i ŭsie wučni.
Тады ідзе з імі Ісус у месца, званае Гетсэманія, і кажа вучням: «Пасядзіце тут, пакуль Я, адыйшоўшы, памалюся там».
Tady pryjšoŭ Jezus z imi da sialiby, jakaja zawiecca Hetsemani i skazaŭ swaim wučniam: Pasiadziecie tut, pakul ja pajdu tudy i pamalusia.
І, узяўшы Пятра і абодвух сыноў Заўдыя, пачаў тужыць і сумаваць.
I ŭziašy Piatra i dwuch synoŭ Zebedejawych, pačaŭ sumawać i tužyć.
Тады кажа ім: «Смутная душа Мая аж да сьмерці, застаньцеся тут і чувайце са Мною».
Tady skazaŭ im: Sumnaja duša maja až da śmierci. Pabudźcie tut i čujcie za mnoju.
І, адыйшоўшыся трохі, упаў на аблічча Сваё, молячыся і кажучы: «Ойча Мой! Калі магчыма, няхай абміне Мяне келіх гэты; аднак не як Я хачу, але як Ты».
I adyjšoŭšy trochi, upaŭ na twar swoj i maliŭsia, kažučy: Ojča moj! Kali mahčyma, niachaj adyjdzie ad mianie hety kielich, adnak-ž nie jak ja chaču, ale jak Ty.[14]
І прыходзіць да вучняў, і знаходзіць іх у сьне, і кажа Пятру: «Гэтак не маглі вы і аднае гадзіны чуваць са Мною?
I pryjšoŭ da swaich wučniaŭ i znajšoŭ ich splučych. I skazaŭ Piatru: Tak wy nie mahli adnej hadziny čuć za mnoju?
Чувайце і маліцеся, каб не ўвайсьці ў спакусу. Сапраўды, дух ахвочы, а цела кволае».
Čujcie i maleciesia, kab nia ŭpaści ŭ pakusu. Duch-to achwočy, ale cieła niadužaje.
Ізноў, другі раз адыйшоўшы, маліўся, кажучы: «Ойча Мой! Калі ня можа келіх гэты абмінуць Мяне, каб Мне ня піць яго, няхай станецца воля Твая!»
Iznoŭ druhi raz adyjšoŭ i maliŭsia, kažučy: Ojča moj! Kali nia moža hety kielich prajści, kab mnie jaho nia pić, niachaj staniecca wola twaja.
І, прыйшоўшы, знаходзіць іх ізноў у сьне; бо вочы іхнія абцяжэлі.
I pryjšoŭ iznoŭ i znajšoŭ ich splučych, bo wočy ich byli abciažeŭšy.
І, пакінуўшы іх, адыйшоўшы, маліўся трэці раз, кажучы тое самае слова.
I pakinuŭšy ich, iznoŭ adyjšoŭ i treci raz maliŭsia, kažučy tyja samyja słowy.
Тады прыходзіць да вучняў Сваіх і кажа ім: «Сьпіцё яшчэ і адпачываеце? Вось, наблізілася гадзіна, і Сын Чалавечы будзе выдадзены ў рукі грэшнікаў.
Tady pryjšoŭ da wučniaŭ swaich i skazaŭ im: Spiecie ŭžo i adpačywajcie! Woś nadyjšła časina i Syn čaławiečy budzie wydany ŭ ruki hrešnikaŭ.
Уставайце, хадзем! Вось, наблізіўся той, хто Мяне выдае».
Ustańcie, pojdziem, woś prybližyŭsia toj, što mianie wydaść.
І калі Ён яшчэ гаварыў, вось, прыйшоў Юда, адзін з Дванаццаці, і з ім шматлікі натоўп з мячамі і каламі ад першасьвятароў і старшыняў народу.
Kali jon jašče hawaryŭ, woś Judaš, adzin z dwanaccacioch, pryjšoŭ, i z im wialikaja hramada z miachami i kijami, pasłanyja archiświatarami i staršymi narodu.
А той, што выдаваў Яго, даў ім знак, кажучы: «Каго я пацалую, гэта Ён; бярыце Яго».
A toj, što wydaŭ jaho, daŭ im znak, kažučy: Kaho ja pacałuju, heta jon, biarecie jaho.[15]
І адразу, падыйшоўшы да Ісуса, сказаў: «Радуйся, Раббі!», і пацалаваў Яго.
I zaraz padyjšoŭšy da Jezusa, skazaŭ: Prywitany budź, wučyciel! I pacaławaŭ jaho.
А Ісус сказаў яму: «Дружа, дзеля чаго ты прыйшоў?» Тады тыя, што прыйшлі, усклалі рукі на Ісуса і ўзялі Яго.
A Jezus skazaŭ jamu: Druža, pašto ty pryjšoŭ? Tady prystupili i nałažyli ruki na Jezusa i ŭziali jaho.
І вось, адзін з тых, што былі з Ісусам, выцягнуўшы руку, выхапіў меч свой і, ударыўшы слугу першасьвятара, адсек яму вуха.
I woś adzin, što byli z Jezusam, praciahnuŭšy ruku, wyniaŭ mieč swoj i, ŭdaryŭšy słuhu archiświatara, adsiek jamu wucha.[16]
Тады кажа яму Ісус: «Вярні меч твой на месца ягонае; бо ўсе, што ўзялі меч, ад мяча загінуць.
Tady skazaŭ jamu Jezus: Wiarni twoj mieč za swajo miesca, bo ŭsie, što biaruć mieč, ad miača pahinuć.
Ці ты думаеш, што Я ня маю сілы цяпер упрасіць Айца Майго, і Ён паставіць побач Мяне больш за дванаццаць легіёнаў анёлаў?
Niaŭžo dumaješ, što ja nie mahu paprasić Ajca majho i jon daŭ-by mnie ciapier bolej jak dwanaccać lehijonaŭ aniołaŭ?
Як жа споўніцца Пісаньне, што гэта мусіць стацца?»
Dy jak-ža spoŭniacca Pisańni, što hetak musić stacca?
У тую гадзіну сказаў Ісус натоўпу: «Быццам на разбойніка выйшлі вы з мячамі і каламі схапіць Мяне. Кожны дзень сядзеў Я з вамі, навучаючы ў сьвятыні, і вы не хапалі Мяне.
U tuju časinu skazaŭ Jezus hramadam: Tak jak na razbojnika wy wyjšli z miačami i kijami ŭziać mianie.
А гэта ўсё сталася, каб споўніліся Пісаньні прарокаў». Тады ўсе вучні, пакінуўшы Яго, паўцякалі.
Hetaje-ž usio stałasia, kab spoŭnilisia Pisańni prarokaŭ. Tady ŭsie wučni, pakinuŭšy jaho, paŭciekali.
А тыя, што схапілі Ісуса, завялі [Яго] да першасьвятара Каяфы, дзе былі сабраныя кніжнікі і старшыні.
Jany-ž, uziaŭšy Jezusa, pawiali da Kaifaša, archiświatara, dzie byli sabraŭšysia knižniki i staršyja.
Пётар жа ішоў за Ім здалёк аж да панадворку першасьвятара; і, увайшоўшы ў сярэдзіну, сеў з паслугачамі, каб бачыць канец.
A Piotr išoŭ za im zdalok až da dwara archiświatara i, uwajšoŭšy ŭ siaredzinu, siadzieŭ za słuhami, kab bačyć kaniec.
А першасьвятары і старшыні, і ўвесь сынэдрыён шукалі фальшывага сьведчаньня супраць Ісуса, каб забіць Яго,
A archiświatar i ŭsia Rada šukali falšywyja świedčańni prociŭ Jezusa, kab jamu śmierć zrabić,
і не знаходзілі. І многія фальшывыя сьведкі, што прыходзілі, не знайшлі. Нарэшце, два фальшывыя сьведкі, якія прыйшлі,
i nie znajšli, choć mnoha prychodziła falšywych świedkaŭ. Ukancy-ž pryjšli dwa falšywyja świedki
сказалі: «Ён прамаўляў: “Магу зруйнаваць бажніцу Божую і ў тры дні збудаваць яе”».
i skazali: Hety kazaŭ: "Ja mahu zrujnawać światyniu Božuju i paśla troch dzion jaje adbudawać".[17]
І, устаўшы, першасьвятар сказаў Яму: «Ты нічога не адказваеш? Што яны супраць Цябе сьведчаць?»
I ŭstaŭšy, archiświatar skazaŭ jamu: Ničoha nie adkazwaješ na toje, što hetyja prociŭ ciabie świedčać?
А Ісус маўчаў. І, адказваючы, першасьвятар сказаў Яму: «Заклінаю Цябе Богам Жывым, каб Ты сказаў нам, ці Ты — Хрыстос, Сын Божы?»
Ale Jezus maŭčaŭ. I archiświatar skazaŭ jamu: Zaprysiahaju ciabie Boham žywym, kab ty nam skazaŭ, ci ty jość Chrystus, Syn Božy?
Кажа яму Ісус: «Ты сказаў. Да таго кажу вам: адгэтуль угледзіце Сына Чалавечага, Які сядзіць праваруч Моцы і ідзе на аблоках нябесных».
Kaža jamu Jezus: Ty skazaŭ. Adnaka-ž kažu wam: adciapier ubačycie Syna čaławiečaha, siadziačaha prawaruč mocy Božaj i prychodziačaha ŭ wobłakach niabiesnych.[18]
Тады першасьвятар разьдзёр шаты свае, кажучы: «Ён блюзьніць! Якую яшчэ маем патрэбу ў сьведках? Вось, цяпер вы пачулі блюзьнерства Ягонае.
Tady archiświatar razarwaŭ adzieńnie swajo, kažučy: Jon zbluźniŭ! Našto nam jašče patrebny świedki? Woś ciapier wy čuli bluźnierstwa.[19]
Што вы думаеце?» Яны ж, адказваючы, сказалі: «Ён варты сьмерці».
Što wam zdajecca? Jany-ž adkazwajučy, skazali: Jon padlehły śmierci.
Тады плявалі Яму ў аблічча і білі Яго; а іншыя білі Яго па шчоках,
Tady plawali na twar jahony i bili jaho kułakami, druhija-ž bili jaho pa ščokach, kažučy:[20]
кажучы: «Прароч нам, Хрыстос, хто ўдарыў Цябе?»
Praroč nam Chryscie, chto heta ciabie ŭdaryŭ?
А Пётар сядзеў звонку, на панадворку, і падыйшла да яго адна служка, кажучы: «І ты быў з Ісусам Галілейцам».
A Piotr siadzieŭ wonkach na dware. I prystupiła da jaho adna słužka, kažučy: I ty byŭ z Jezusam Halilejskim.
Ён жа адрокся перад усімі, кажучы: «Ня ведаю, што ты кажаш».
Ale jon adroksia pierad usimi, kažučy: Nia wiedaju, što ty haworyš.
Калі ж ён выходзіў за браму, убачыла яго другая і кажа тым, якія былі там: «І гэты быў з Ісусам з Назарэту».
Kali-ž jon wychodziŭ za dźwiery, ubačyła jaho druhaja słužka i skazała tym, što tam byli: I hety byŭ z Jezusam Nazarejskim.
І ён ізноў адрокся з прысягаю, што ня ведае Чалавека Гэтага.
I ŭznoŭ adroksia pad prysiahaj: Što nia znaju čaławieka.
Неўзабаве тыя, што падыйшлі і стаялі там, сказалі Пятру: «Праўда, і ты з іх, бо і гаворка твая выяўляе цябе».
I krychu potym padyjšli tyja, što stajali i skazali Piatru: Sapraŭdy i ty z ich, bo i haworka twaja ciabie wydaje.[21]
Тады ён пачаў бажыцца і прысягаць, што ня ведае Чалавека Гэтага. І адразу запяяў певень.
Tady pačaŭ klaścisia i prysiahać, što nia znaje čaławieka. I zaraz-ža zapiajaŭ piewień.[22]
І ўзгадаў Пётар слова Ісуса, сказанае яму: «Перш, чым певень запяе, тройчы адрачэшся ад Мяне». І, выйшаўшы вонкі, заплакаў горка.
I prypomniŭ Piotr słowa Jezusa, jakoje byŭ skazaŭšy: "Pierš čym zapiaje piewień, ty trejčy adračeśsia ad mianie". I wyjšaŭšy wonki, horka zapłakaŭ.[23]
