Мацьвея 26 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
І сталася, калі Ісус скончыў усе́ гэтыя словы, то сказаў да вучняў Сваіх:
I stałasia, kali skončyŭ Jezus usie hetyja mowy, skazaŭ swaim wučniam:
вы ве́даеце, што праз два дні будзе Пасха, і Сын Чалаве́чы вы́даны будзе на раскрыжава́ньне.
Wy wiedajecie, što za dwa dni budzie Pascha, i Syn čaławiečy budzie wydany, kab być ukryžawanym.[1]
Тады сабраліся архірэі і кніжнікі і старшыя з народу на падворак архірэя іме́ньнем Кайяфа.
Tady sabralisia wyšejšyja światary i staršyja narodu ŭ dwor archiświatara, jaki zwaŭsia Kaifaš,[2]
І ўмовіліся схапіць Ісуса хітрасьцяй і забіць.
i zrabili naradu, kab Jezusa ŭziać chitraściaj i zabić.
Але казалі: толькі ня ў сьвята, каб не ўзьнялося абурэньне ў народзе.
Ale kazali: Nia ŭ dzień światočny, kab časam zabureńnia nia było ŭ narodzie.
Калі-ж Ісус быў у Віфаніі, у доме Сымона пракажонага,
Kali-ž Jezus byŭ u Betanii ŭ domie Symona Prakažanaha,[3]
прыступілася да Яго жанчына з аляба́страваю судзінаю з але́ем мнагацэнным і паліла Яму на галаву, як ляжаў.
prystupiła da jaho žančyna, majučy alabastrawuju pasudzinu z darahim alejkam i wyliła na haławu jaho, kali siadzieŭ za stałom.[4]
Углде́зіўшы гэтае, вучні Яго гне́валіся, кажучы: на што гэткае марнава́ньне?
Wučni-ž, bačačy, zahniewalisia i kazali: Našto hetaje marnatraŭstwa?
Бо можна было-б прадаць гэты але́й за добрую цану і даць убогім.
Bo možna było hetaje pradać za darahuju canu i dać ubohim.[5]
Але Ісус, ве́даючы гэтае, сказаў ім: на што́ робіце прыкрасьць жанчы́не? яна добры ўчынак учыніла для Мяне́.
A Jezus wiedajučy, skazaŭ im: Našto robicie prykraść hetaj žančynie? Jana-ž dobry ŭčynak učyniła dla mianie.
Бо ўбогіх заўсёды ма́еце з сабою, а Мяне́ не заўсёды ма́еце.
Ubohich wy zaŭsiody majecie z saboju, a mianie nie zaŭsiody majecie.
Паліўшы але́ем гэным це́ла Маё, яна ўчыніла на пахаваньне Маё.
Bo jana, wyliŭšy hety alejak na majo cieła, učyniła na pachawańnie majo.
Запраўды́ кажу вам: дзе́ будзе абвяшчацца Эвангельле гэтае па ўсім сьве́це, сказана будзе і аб тым, што́ яна зрабіла, на ўспамін аб ёй.
Sapraŭdy kažu wam, dzie-tolki budzie abwiaščacca heta ewanelija pa ŭsim świecie, i što jana ŭčyniła, budzie skazana na pamiać ab joj.
Тады адзін з дванаццацёх, называны Юда Іскарыёт, пайшоўшы да архірэяў,
Tady pajšoŭ adzin z dwanaccacioch, katory nazywaŭsia Judaš Iskaryjot da staršych świataraŭ[6]
сказаў: што́ хочаце даць мне́, і я вам вы́дам Яго? Яны вы́значылі ему трыццаць срыбнякоў.
i skazaŭ im: Što chočacie mnie dać i ja jaho wam wydam? Jany-ž naznačyli jamu tryccać siarebranikaŭ.[7]
І з таго часу ён шукаў наго́ды, каб выдаць Яго.
I ad taje pary šukaŭ zručnaje časiny, kab jaho wydać.
У пе́ршы-ж дзе́нь праснакоў прыйшлі вучні Ісуса і сказалі Яму: дзе́ хочаш прыгатаваць Табе́ е́сьці пасху?
U pieršy-ž dzień Prasnakoŭ prystupili wučni da Jezusa, kažučy: Dzie chočaš pryhatawać tabie jeści Paschu?
Ён жа сказаў: пайдзе́це ў ме́ста да такога-і-такога і скажэце яму: Вучыцель кажа: час Мой блізкі; у цябе́ зро́блю пасху з вучнямі Маімі.
Jezus-ža skazaŭ: Idziecie ŭ horad da adnaho čaławieka i skažecie jamu: "Wučyciel kaža: čas moj blizki, u ciabie rablu Paschu z wučniami maimi".
Вучні зрабілі, як загадаў ім Ісус; і прыгатавалі пасху.
I wučni zrabili tak, jak im zahadaŭ Jezus i pryhatawali Paschu.
Калі-ж настаў ве́чар, Ён узьлёг з дванаццацьма вучнямі.
Kali-ž nastaŭ wiečar, jon siadzieŭ z dwanacaćma swaimi wučniami.
І, калі яны е́лі, сказаў: запраўды́ кажу вам, што адзін з вас вы́дасьць Мяне́.
I kali jany jeli, skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, što adzin z was mianie wydaść.[8]
І, крэпка засумаваўшы, пачалі гаварыць Яму кожны з іх: ці ня я, Госпадзе?
I mocna pasmutnieŭšy, jany kožny adzin pačali hawaryć: Ci heta ja, Panie?
Ён жа сказаў у адказ: той, хто памачыў са Мною руку ў місе, гэты вы́дасьць Мяне́.
Jon-ža, adkazwajučy, skazaŭ: Chto mačaje sa mnoju ruku ŭ misu, toj mianie wydaść.
Бо Сын Чалаве́чы прыходзе, як напісана аб Ім: але го́ра таму чалаве́ку, праз якога Сын Чалаве́чы прадае́цца; ляпе́й было-б гэтаму чалаве́ку не радзіцца.
Syn-to čaławiečy idzie, jak napisana ab im, ale hora tamu čaławieku, praz katoraha Syn čaławiečy budzie wydany, lepš było-b jamu, kab nie naradziŭsia toj čaławiek.[9]
Пры гэтым і Юда, што прада́ў Яго, сказаў: ці ня, я Равві? Ісус кажа яму: ты сказаў.
Adkazwajučy-ž Judaš, katory jaho wydaŭ, skazaŭ: Ci heta ja, wučyciel? Kaža jamu: Ty skazaŭ.
І, калі яны е́лі, Ісус, узяўшы хле́б і пабагаславіўшы, паламаў і даваў вучням ды сказаў: прыме́це, е́шце; гэта ёсьць це́ла Маё.
A kali jany wiačerali, Jezus uziaŭ chleb, i bahasławiŭ, i łamaŭ, i daŭ wučniam swaim, i skazaŭ: Biarecie i ješcie: hetaje jość cieła majo.
І, узяўшы ча́ру і аддаўшы хвалу́, падаў ім і сказаў: піце з яе́ ўсе́;
I ŭziaŭšy kielich, učyniŭ padziaku i daŭ im, kažučy: Piecie z hetaha ŭsie;
бо гэта ёсьць кроў Мая новага запаве́ту, якая ліе́цца за многіх дзеля дараваньня грахоў.
bo hetaja jość kroŭ maja nowaha zakonu, jakaja za mnohich budzie pralita na adpuščeńnie hrachoŭ.[10]
Кажу-ж вам, што адгэтуль ня буду піць ад пло́ду гэтага вінаграднага да таго дня, калі буду піць з вамі новае віно ў Царстве Айца Майго.
Kažu-ž wam: Nia budu pić ad hetaj pary z hetaha winahradnaha płodu až da taho dnia, kali jaho budu pić z wami nowy ŭ karaleŭstwie Ajca majho.[11]
І, запяяўшы, пайшлі на гару Аліўную.
I adprawiŭšy himn, wyjšli na haru Aliŭnuju.[12]
Тады кажа ім Ісус: усе́ вы спаку́сіцеся дзеля Мяне́ ў гэту ноч, бо напісана: паражу́ пастуха́, і расьсе́юцца аве́чкі стада (Захарія 13:7).
Tady skazaŭ im Jezus: Usie wy zhoršyciesia z mianie ŭ hetu noč. Bo jość napisana: "Uderu pastyra i razsiejucca awiečki stady".
Па ўваскрасе́ньні-ж Маім спаткаю вас у Галіле́і.
Ale potym jak uwaskresnu, pajdu pierad wami ŭ Halileju.
А Пётр сказаў Яму ў адказ: калі і ўсе́ спаку́сяцца дзеля Цябе́, я ніколі не паддамся спаку́се.
Adkazwajučy-ž Piotr skazaŭ jamu: I kali-b usie zhoršylisia z ciabie, ja nikoli nia zhoršusia.[13]
Ісус сказаў яму: запраўды́ кажу табе́, што ў гэту ноч, пе́рш, чымся прапяе́ пе́вень, тройчы адрачэшся ад Мяне́.
Skazaŭ jamu Jezus: Sapraŭdy kažu tabie, što ŭ hetu noč, pierš čym zapiaje piewień, ty trejčy adračeśsia ad mianie.
Кажа Яму Пётр: хаця-б прышлося мне́ і паме́рці з Табою, не адраку́ся ад Цябе́. Падобнае гаварылі і ўсе́ вучні.
Skazaŭ jamu Piotr: Kali-b nawat mnie treba było pamierci z taboju, ja ad ciabie nie adrakusia. Taksama hawaryli i ŭsie wučni.
Тады йдзе з імі Ісус на ме́сца, званае Гефсіманія, і кажа вучням: пасядзе́це тут, пакуль Я пайду памалюся там.
Tady pryjšoŭ Jezus z imi da sialiby, jakaja zawiecca Hetsemani i skazaŭ swaim wučniam: Pasiadziecie tut, pakul ja pajdu tudy i pamalusia.
І, узяўшы з Сабою Пятра і абодвух сыноў Завядзе́явых, зачаў тужыць і сумаваць.
I ŭziašy Piatra i dwuch synoŭ Zebedejawych, pačaŭ sumawać i tužyć.
Тады кажа ім Ісус: тужыць душа Мая аж да сьме́рці: пабудзьце тут і ня сьпіце са Мною.
Tady skazaŭ im: Sumnaja duša maja až da śmierci. Pabudźcie tut i čujcie za mnoju.
І, адыйшоўшыся трохі, упаў на аблічча Сваё, маліўся і гаварыў: Аце́ц Мой! Калі магчыма, няхай абміне́ Мяне́ ча́ра гэтая; аднак, не́ як Я хачу, але як Ты.
I adyjšoŭšy trochi, upaŭ na twar swoj i maliŭsia, kažučy: Ojča moj! Kali mahčyma, niachaj adyjdzie ad mianie hety kielich, adnak-ž nie jak ja chaču, ale jak Ty.[14]
І прыходзіць да вучняў і знаходзіць іх у сьне́, дый кажа Пятру: гэтак не маглі вы і аднае́ гадзіны ня спаць са Мною?
I pryjšoŭ da swaich wučniaŭ i znajšoŭ ich splučych. I skazaŭ Piatru: Tak wy nie mahli adnej hadziny čuć za mnoju?
Ня сьпіце і маліцеся, каб ня ўпасьці ў спаку́су. Дух бадзёры, це́ла-ж нядужае.
Čujcie i maleciesia, kab nia ŭpaści ŭ pakusu. Duch-to achwočy, ale cieła niadužaje.
І зноў, адыйшоўшыся другі раз, маліўся, кажучы: Аце́ц Мой! калі ня можа ча́ра гэтая абмінуць Мяне́, каб Мне́ ня піць яе́, няхай ста́нецца воля Твая!
Iznoŭ druhi raz adyjšoŭ i maliŭsia, kažučy: Ojča moj! Kali nia moža hety kielich prajści, kab mnie jaho nia pić, niachaj staniecca wola twaja.
І, прыйшоўшы, знаходзіць іх ізноў у сьне́; бо ў іх вочы абцяжэлі.
I pryjšoŭ iznoŭ i znajšoŭ ich splučych, bo wočy ich byli abciažeŭšy.
І, пакінуўшы іх, адыйшоўся ізноў і маліўся трэці раз, мовіўшы тое-ж слова.
I pakinuŭšy ich, iznoŭ adyjšoŭ i treci raz maliŭsia, kažučy tyja samyja słowy.
Тады прыходзіць да вучняў Сваіх і кажа ім: вы ўсё яшчэ сьпіцё і спачываеце; вось настаў час, і Сын Чалаве́чы выдае́цца ў рукі грэшнікаў.
Tady pryjšoŭ da wučniaŭ swaich i skazaŭ im: Spiecie ŭžo i adpačywajcie! Woś nadyjšła časina i Syn čaławiečy budzie wydany ŭ ruki hrešnikaŭ.
Устаньце, пойдзем: вось прыходзе той, што прадае́ Мяне́.
Ustańcie, pojdziem, woś prybližyŭsia toj, što mianie wydaść.
І, калі яшчэ гаварыў Ён, вось прыйшоў Юда, адзін з дванаццацёх, і з ім множства народу з мяча́мі ды кала́мі, ад архірэяў і старшых народных.
Kali jon jašče hawaryŭ, woś Judaš, adzin z dwanaccacioch, pryjšoŭ, i z im wialikaja hramada z miachami i kijami, pasłanyja archiświatarami i staršymi narodu.
Прадаючы-ж Яго, даў ім знак, сказаўшы: каго я пацалую, той і ёсьць; бярэ́це Яго.
A toj, što wydaŭ jaho, daŭ im znak, kažučy: Kaho ja pacałuju, heta jon, biarecie jaho.[15]
І ўраз, падыйшоўшы да Ісуса, сказаў: радуйся, Равві! і пацалаваў Яго.
I zaraz padyjšoŭšy da Jezusa, skazaŭ: Prywitany budź, wučyciel! I pacaławaŭ jaho.
А Ісус сказаў яму: дру́жа, чаго ты прыйшоў? Тады падыйшлі і ўзлажылі рукі на Ісуса і ўзялі Яго.
A Jezus skazaŭ jamu: Druža, pašto ty pryjšoŭ? Tady prystupili i nałažyli ruki na Jezusa i ŭziali jaho.
І вось, адзін з быўшых з Ісусам, выцягнуўшы руку, дастаў ме́ч свой і, ударыўшы слугу архірэявага, адсе́к яму вуха.
I woś adzin, što byli z Jezusam, praciahnuŭšy ruku, wyniaŭ mieč swoj i, ŭdaryŭšy słuhu archiświatara, adsiek jamu wucha.[16]
Тады кажа яму Ісус: вярні ме́ч твой на яго ме́сца; бо ўсе́, узяўшыя ме́ч, ад мяча загінуць.
Tady skazaŭ jamu Jezus: Wiarni twoj mieč za swajo miesca, bo ŭsie, što biaruć mieč, ad miača pahinuć.
Ці думаеш, што Я не магу цяпе́р упрасіць Айца Майго, і Ён ня дасьць Мне́ бале́й дванаццацёх легіонаў Ангелаў?
Niaŭžo dumaješ, što ja nie mahu paprasić Ajca majho i jon daŭ-by mnie ciapier bolej jak dwanaccać lehijonaŭ aniołaŭ?
Ды як жа збудзецца напíсанае, што гэта мусіць стацца?
Dy jak-ža spoŭniacca Pisańni, što hetak musić stacca?
У той час сказаў Ісус народу: быццам на разбойніка выйшлі вы з мяча́мі ды кала́мі браць Мяне́; кожны дзе́нь сядзе́ў я з вамі, навучаючы ў сьвятыні, і вы ня бралі Мяне.
U tuju časinu skazaŭ Jezus hramadam: Tak jak na razbojnika wy wyjšli z miačami i kijami ŭziać mianie.
Гэтае-ж усё сталася, каб збыліся пісаньні прарокаў. Тады ўсе́ вучні, пакінуўшы Яго, паўцякалі.
Hetaje-ž usio stałasia, kab spoŭnilisia Pisańni prarokaŭ. Tady ŭsie wučni, pakinuŭšy jaho, paŭciekali.
А ўзяўшыя Ісуса, завялі Яго да Кайяфы, архірэя, куды сабраліся кніжнікі і старшыні.
Jany-ž, uziaŭšy Jezusa, pawiali da Kaifaša, archiświatara, dzie byli sabraŭšysia knižniki i staršyja.
Пётр жа сьле́даваў за Ім здалёк да падворка архірэйскага; і, увайшоўшы ў сярэдзіну, се́ў з слугамі, каб бачыць кане́ц.
A Piotr išoŭ za im zdalok až da dwara archiświatara i, uwajšoŭšy ŭ siaredzinu, siadzieŭ za słuhami, kab bačyć kaniec.
Архірэі і старэйшыны ды ўве́сь сынэдрыон шукалі фальшывых сьвядоцтваў проці Ісуса, каб забіць Яго.
A archiświatar i ŭsia Rada šukali falšywyja świedčańni prociŭ Jezusa, kab jamu śmierć zrabić,
І не знайшлі; і, хаця многа фальшывых сьве́дкаў прыходзіла, не знайшлі. Уканцы прыйшлі два фальшывыя сьве́дкі
i nie znajšli, choć mnoha prychodziła falšywych świedkaŭ. Ukancy-ž pryjšli dwa falšywyja świedki
і сказалі: Ён казаў: магу зруйнаваць царкву Божую і ў тры дні збудаваць яе́.
i skazali: Hety kazaŭ: "Ja mahu zrujnawać światyniu Božuju i paśla troch dzion jaje adbudawać".[17]
І, устаўшы, архірэй сказаў Яму: Ты нічога не адка́зваеш? Што яны проці Цябе́ сьве́дчаць?
I ŭstaŭšy, archiświatar skazaŭ jamu: Ničoha nie adkazwaješ na toje, što hetyja prociŭ ciabie świedčać?
Ісус маўчаў. І архірэй сказаў Яму: заклінаю Цябе́ Богам жывым, скажы нам, ці Ты — Хрыстос, Сын Божы?
Ale Jezus maŭčaŭ. I archiświatar skazaŭ jamu: Zaprysiahaju ciabie Boham žywym, kab ty nam skazaŭ, ci ty jość Chrystus, Syn Božy?
Ісус кажа яму: ты сказаў; да таго кажу вам: адгэтуль убачыце Сына Чалаве́чага, се́дзячы з правага боку сілы і ідучы на воблаках нябе́сных.
Kaža jamu Jezus: Ty skazaŭ. Adnaka-ž kažu wam: adciapier ubačycie Syna čaławiečaha, siadziačaha prawaruč mocy Božaj i prychodziačaha ŭ wobłakach niabiesnych.[18]
Тады архірэй разьдзер адзе́жы свае́ і сказаў: Ён блюзьніць: на што нам яшчэ сьве́дкі? вось жа цяпе́р вы чулі хулу́ Яго.
Tady archiświatar razarwaŭ adzieńnie swajo, kažučy: Jon zbluźniŭ! Našto nam jašče patrebny świedki? Woś ciapier wy čuli bluźnierstwa.[19]
Як вам здае́цца? Яны-ж сказалі ў адказ: варт сьме́рці.
Što wam zdajecca? Jany-ž adkazwajučy, skazali: Jon padlehły śmierci.
Тады плява́лі Яму ў аблічча і ту́залі Яго; другія-ж білі Яго па шчо́ках
Tady plawali na twar jahony i bili jaho kułakami, druhija-ž bili jaho pa ščokach, kažučy:[20]
ды казалі: адгадай, Хрыстос, хто ўда́рыў Цябе́?
Praroč nam Chryscie, chto heta ciabie ŭdaryŭ?
А Пётр сядзе́ў вонках на падворку, і падыйшла да яго служка ды сказала: і ты быў з Ісусам Галіле́янінам.
A Piotr siadzieŭ wonkach na dware. I prystupiła da jaho adna słužka, kažučy: I ty byŭ z Jezusam Halilejskim.
Але ён адрокся перад усімі, сказаўшы: ня ве́даю, што ты гаворыш.
Ale jon adroksia pierad usimi, kažučy: Nia wiedaju, što ty haworyš.
Калі-ж ён выходзіў за вароты, уба́чыла яго другая, ды кажа быўшым там: гэты быў з Ісусам Назарэем.
Kali-ž jon wychodziŭ za dźwiery, ubačyła jaho druhaja słužka i skazała tym, što tam byli: I hety byŭ z Jezusam Nazarejskim.
І ён ізноў адрокся, прысягаючыся, што ня ве́дае чалаве́ка гэтага.
I ŭznoŭ adroksia pad prysiahaj: Što nia znaju čaławieka.
Крыху паждаўшы, падыйшлі туды стаяўшыя там і сказалі Пятру: запраўды, ты з іх, бо і гутарка твая выдае́ цябе́.
I krychu potym padyjšli tyja, što stajali i skazali Piatru: Sapraŭdy i ty z ich, bo i haworka twaja ciabie wydaje.[21]
Тады ён зачаў клясьціся і бажы́цца, што ня ве́дае гэтага чалаве́ка. І ўраз-жа запяяў пе́вень.
Tady pačaŭ klaścisia i prysiahać, što nia znaje čaławieka. I zaraz-ža zapiajaŭ piewień.[22]
І прыпомніў Пётр ска́занае яму Ісусам, як гаварыў: пе́рш, чымся пе́вень прапяе́, тройчы адрачэшся ад Мяне́. І, выйшаўшы вонкі, плакаў горка.
I prypomniŭ Piotr słowa Jezusa, jakoje byŭ skazaŭšy: "Pierš čym zapiaje piewień, ty trejčy adračeśsia ad mianie". I wyjšaŭšy wonki, horka zapłakaŭ.[23]
