Мацьвея 18 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
У той час вучні прыступіліся да Ісуса, кажучы: хто большы ў царстве нябе́сным?
U tuju časinu wučni prystupili da Jezusa, kažučy: Chto, dumaje, jość bolšym u karaleŭstwie niabiesnym?[1]
Ісус, прыклікаўшы дзіця́тка, паставіў яго пасярод іх і сказаў:
A Jezus, paklikaŭšy dzicia, pastawiŭ pasiarod ich
Запраўды́ кажу вам: калі не наве́рнецеся і ня будзеце, як дзе́ці, ня ўвойдзеце ў Царства Нябе́снае.
i skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, kali wy nie nawiernieciesia i nia staniecie jak dzieci, nia ŭwojdziecie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[2]
Дык вось, хто ўма́ліцца, як гэтае дзіцятка, той і большы ў Царстве Нябе́сным.
Dyk chto-b panižyŭ siabie, jak hetaje dzicia, toj bolšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym.
І хто прыйме адно гэткае дзіцятка ў імя Маё, той Мяне́ прыймае.
I chto-b pryniaŭ adno hetakaje dzicia ŭ imia majo, mianie pryjmaje.[3]
А хто спакусіць аднаго з малых гэтых, ве́руючых у Мяне́, таму лепей было-б, калі-б паве́сілі Яму млы́навы ка́мень на шыю і ўтапілі яго ў глыбіні марской.
A chto-b zhoršyŭ adnaho z hetych małych, katoryja ŭ mianie wierać, lepš jamu, kab młynawy kamień začapić jamu za šyju i ŭtapić u hłybini mora.[4]
Го́ра сьве́ту ад спакусаў: бо спакусы мусяць прыйсьці; але го́ра таму чалаве́ку, праз якога спакуса прыходзіць.
Hora świetu dziela zharšeńniaŭ. Bo choć treba, kab pryjšli zharšeńni, adnak-ža hora tamu čaławieku, praz katoraha prychodzić zharšeńnie.[5]
Калі-ж рука́ твая ці нага́ твая спакушае цябе́, адсякі іх і кінь ад сябе́: ляпе́й табе́ ўвайсьці ў жыцьцё бяз рукі ці без нагі, чым з дзьве́ма рукамі і з дзьве́ма нагамі быць укíненым у вагонь ве́чны.
Kali-ž ruka twaja abo naha twaja horšyć ciabie, adatni jaje i adkiń ad siabie: lepš tabie ŭwajści ŭ žyćcio kalekim abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo abiedźwie nahi być ukinutym u wahoń wiečny.
І калі вока тваё спакушае цябе́, вырві яго і кінь ад сябе́: ляпе́й табе́ аднавокім увайсьці ў жыцьцё, чымся з дзьвема вачыма быць укíненым у гее́нну вогненую.
I kali woka twajo horšyć ciabie, wyrwi jaho i adkiń ad siabie: lepš tabie z adnym wokam uwajści ŭ žyćcio, čym majučy dwoje wačej być ukinutym u piekła ahniu.[6]
Глядзіце, не пагарджайце ні адным з малы́х гэтых, бо кажу вам, што Ангелы іх на не́бе заўсёды бачаць аблічча Айца Майго нябе́снага.
Hladziecie, kab nie pahardžać niwodnym z hetych małych, bo ja wam kažu, što anioły ich u niebie zaŭsiody bačać woblik Ajca majho, katory jość u niebie.[7]
Бо Сын Чалаве́чы прыйшоў спасаць загінуўшае.
Bo Syn čaławiečy pryjšoŭ zbawić, što było zhinuŭšy.
Як вам здаецца? Калі-б у каго было сто аве́ц, і адна з іх заблудзілася, то ці не пакіне ён дзевяцьдзесят дзе́вяць у гара́х і ці ня пойдзе шукаць заблудзіўшуюся?
Jak wam zdajecca? Kali-b u kaho było sto awiec i adna z ich zabłudziła, to ci nie pakinie jon dziewiaćdziesiat dziewiać u horach i nia pojdzie šukać taje, što zabłudziła?[8]
І, калі ста́нецца, што знойдзе яе́, то запраўды́ кажу вам: ён це́шыцца з яе́ бале́й, чымся з дзевяцьдзесяцёх дзевяцёх няблудзіўшых.
I kali ŭdasca jamu znajści jaje, sapraŭdy kažu wam, što jon bolš ciešycca z jaje, čym z dziewiaćdziesiat dziewiaci, jakija nie zabłudzili.[9]
Гэтак няма́ волі Айца вашага Нябе́снага, каб загінуў адзін з малы́х гэтых.
Tak nia jość wola Ajca wašaha, katory jość u niebie, kab zhinuŭ adzin z hetych małych.
Калі-ж саграшы́ць проці цябе́ брат твой, пайдзі й дакары́ яго між табою і ім адным; калі паслу́хаецца цябе́, то ты здабыў брата твайго.
A kali-b sahrašyŭ prociŭ ciabie brat twoj, idzi i napaminaj jaho pamiž taboju i im adnym; kali pasłuchaje ciabie, zdabudzieš brata twajho.[10]
Калі-ж не паслу́хаецца, вазьмі з сабою яшчэ аднаго ці двох, каб вуснамі двох ці трох сьве́дак змацава́лася ўсякае слова.
A kali nie pasłuchaje ciabie, waźmi z saboju jašče adnaho abo dwuch, kab wusnami dwuch abo troch świedkaŭ śćwierdziłasia kožnaje słowa.
Калі-ж не паслу́хаецца, скажы царкве́, а калі і царквы́ не паслухаецца, то няхай будзе ён табе́, як паганін і мытнік.
Kali-b ich nie pasłuchaŭ, skažy Kasciołu, a kali-b Kaścioła nie pasłuchaŭ, niachaj budzie dla ciabie jak pahanin i mytnik.
Запраўды́ кажу вам: што вы зьвя́жаце на зямлі, тое будзе зьвя́зана на не́бе, і што разьвя́жаце на зямлі, тое будзе разьвя́зана на не́бе.
Sapraŭdy kažu wam, što-tolki źwiažacie na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie.[11]
Запраўды́ таксама кажу вам, што, калі-б двое з вас на зямлі згодна аб кожную рэч прасілі, дык ста́нецца ім ад Айца Майго, што ў Нябёсах.
Jašče kažu wam, što kali-b dwuch z was zhadzilisia na ziamli adnosna kožnaj rečy, jakuju-tolki paprosiać, staniecca im ad Ajca majho, katory jość u niebie.[12]
Бо, дзе́ двое ці трое зыйшліся ў імя Маё, там Я сярод іх.
Bo dzie dwuch abo troch jość sabraŭšysia ŭ imia twajo, tam ja jość pasiarod ich.[13]
Тады Пётр прыступіўся да Яго і сказаў: Госпадзе! колькі разоў дароўваць брату майму, калі ён саграшы́ць су́праць мяне́? Да сямёх разоў?
Tady Piotr, prystupiŭšy da jaho, skazaŭ: Panie, skolki razoŭ sahrašyć prociŭ mianie brat moj i ja maju jamu darawać? Ci až da siami razoŭ?
Ісус кажа яму: не кажу табе́: да сямёх, але да сямёх разоў па семдзесят.
Skazaŭ jamu Jezus: Nie kažu tabie: až da siami razoŭ, ale až da siamidziesci siami razoŭ.[14]
Вось чаму Царства Нябе́снае падобна да цара́, які захаце́ў разрахава́цца з слу́гамі сваімі.
Dziela hetaha karaleŭstwa niabiesnaje padobnaje jość da čaławieka karala, jaki chacieŭ zrabić rachunak sa swaimi słuhami.
Калі пачаў ён рахавацца, прывялі да яго аднаго, што вінен быў яму дзе́сяць тысячаў тале́нтаў.
I kali pačaŭ rabić rachunak, prywiali jamu adnaho, katory byŭ jamu winien dziesiać tysiač talentaŭ.[15]
А як ня ме́ў чым заплаціць, то валадар яго загадаў прадаць яго, і жонку, і дзяце́й, і ўсё, што ён ме́ў, і заплаціць.
Kali-ž jon nia mieŭ skul addać, zahadaŭ pan jahony pradać jaho, i žonku jahonu, i dziaciej, i ŭsio, što mieŭ i addać.[16]
Тады слуга той паваліўся і малíў яго, кажучы: валадару! пацярпі мне́, і ўсё табе́ заплачу.
A heny słuha, upaŭšy, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam.
Валадар, зьлітаваўшыся над гэным слугою, пусьціў яго і дарава́ў яму доўг.
I zžaliŭsia pan nad henym słuhoju, adpuściŭ jaho i darawaŭ jamu doŭh.
Слуга-ж гэны, вы́йшаўшы, знайшоў аднаго з сябро́ў сваіх, які вінен быў яму сто дынараў, і, схапіўшы яго, душыў, кажучы: аддай мне́, што вінен.
Heny-ž słuha, wyjšaŭšy, spatkaŭ adnaho z swaich tawaryšaŭ, katory byŭ jamu winien sto dynaraŭ, i schapiŭšy, dušyŭ jaho, kažučy: addaj, što winawat.[17]
Тады ся́бра яго ўпаў да ног яго ды маліў яго, кажучы: пацярпі мне́, і ўсё вярну табе́.
I ŭpaŭšy tawaryš jahony, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam.
Але той на захаце́ў, а пайшоў і пасадзіў яго ў вязьніцу, пакуль не аддасьць доўгу.
Adnak toj nie zachacieŭ, ale pajšoŭ i pasadziŭ jaho ŭ wastroh, až pakul nie addaść doŭhu.
Сябры́ яго, ба́чачы ста́ўшаеся, ве́льмі засмуціліся і, прыйшоўшы, расказалі валадару́ свайму ўсё, што сталася.
A tawaryšy jahony, uwidzieŭšy, što stałasia, zasmucilisia wielmi i pryjšli i raskazali swajmu panu ŭsio, što było stałasia.
Тады валада́р яго паклікаў яго ды кажа: нягодны нявольніку! Уве́сь твой доўг я дараваў табе́, калі ты папрасіў мяне́;
Tady jahony pan paklikaŭ jaho i skazaŭ jamu: Słuha niahodny! Ja tabie ŭwieś doŭh darawaŭ, zatym što ty prasiŭ mianie,
ці-ж не нале́жала й табе́ зьмілава́цца над ся́брам тваім, як і я зьмілава́ўся над табою?
dyk ci-ž nia treba było i tabie pažaleć swajho tawaryša, tak jak ja pažaleŭ ciabie.
І, разгне́ваўшыся, валадар ягоны аддасьць яго ка́там, пакуль ня ве́рне яму ўсяго доўгу.
I zahniewaŭsia pan jahony addaŭ jaho katam, pakul nia wiernie ŭsiaho doŭhu.
Так і Аце́ц Мой Нябе́сны зробіць вам, калі кожны з вас ад сэрца свайго не даруе брату свайму праступкаў ягоных.
Tak i Ajciec moj niabiesny zrobić wam, kali nie adpuścicie kožny bratu swajmu z sercaŭ wašych.
