Мацьвея 18 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
У тым часе вучанікі прыступіліся да Ісуса, кажучы: «Хто найвялікшы ў гаспадарстве нябёсным?»
U tuju časinu wučni prystupili da Jezusa, kažučy: Chto, dumaje, jość bolšym u karaleŭstwie niabiesnym?[1]
Ісус, прыгукаўшы дзецянё, пастанавіў яго сярод іх
A Jezus, paklikaŭšy dzicia, pastawiŭ pasiarod ich
І сказаў: «Запраўды кажу вам, калі не навернецеся й ня будзеце як дзеці, ніякім парадкам ня ўвыйдзеце да гаспадарства нябёснага;
i skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, kali wy nie nawiernieciesia i nia staniecie jak dzieci, nia ŭwojdziecie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[2]
Дык, хто паніжыцца, як гэта дзецянё, тый найвялікшы ў гаспадарстве нябёсным;
Dyk chto-b panižyŭ siabie, jak hetaje dzicia, toj bolšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym.
І хто прыйме адно такое дзецяне ў імя Мае, тый Мяне прыймае;
I chto-b pryniaŭ adno hetakaje dzicia ŭ imia majo, mianie pryjmaje.[3]
А хто спадманець аднаго з малых гэтых, што вераць у Мяне, валей, каб таму павесілі млынавы жоран на шыі і ўтапілі яго ў глыбіні морскай.
A chto-b zhoršyŭ adnaho z hetych małych, katoryja ŭ mianie wierać, lepš jamu, kab młynawy kamień začapić jamu za šyju i ŭtapić u hłybini mora.[4]
Бяда сьвету ад спадманоў, бо мусяць спадманы прыходзіць; адылі бяда людзіне, ад каторае спадман прыходзе.
Hora świetu dziela zharšeńniaŭ. Bo choć treba, kab pryjšli zharšeńni, adnak-ža hora tamu čaławieku, praz katoraha prychodzić zharšeńnie.[5]
Калі ж рука твая альбо нага твая спадмануе цябе, адатні іх а кінь ад сябе: валей табе ўвыйсьці ў жыцьцё бяз рукі альбо без нагі, чымся зь дзьвюма рукамі і зь дзьвюма нагамі быць укіненым у вагонь вечны;
Kali-ž ruka twaja abo naha twaja horšyć ciabie, adatni jaje i adkiń ad siabie: lepš tabie ŭwajści ŭ žyćcio kalekim abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo abiedźwie nahi być ukinutym u wahoń wiečny.
А калі вока твае спадмануе цябе, вырві яго а кінь ад сябе: валей табе з адным вокам увыйсьці ў жыцьцё, чымся з двума ачыма быць укіненым у ґегенну агняную.
I kali woka twajo horšyć ciabie, wyrwi jaho i adkiń ad siabie: lepš tabie z adnym wokam uwajści ŭ žyćcio, čym majučy dwoje wačej być ukinutym u piekła ahniu.[6]
Глядзіце, ня грэбуйце ніводным із малых гэтых, бо кажу вам, што ангілы іхныя на нябёсах заўсёды бачаць від Айца Майго, што ў нябёсах.
Hladziecie, kab nie pahardžać niwodnym z hetych małych, bo ja wam kažu, što anioły ich u niebie zaŭsiody bačać woblik Ajca majho, katory jość u niebie.[7]
Бо Сын Людзкі прышоў спасьці загінулае.
Bo Syn čaławiečy pryjšoŭ zbawić, što było zhinuŭšy.
«Як вам здаецца? Калі б у каго было сто авец, і адна зь іх заблудзіла, то ці не пакіне ён дзевяцьдзясят дзевяць у гарах і ці ня пойдзе шукаць заблуднае?
Jak wam zdajecca? Kali-b u kaho było sto awiec i adna z ich zabłudziła, to ci nie pakinie jon dziewiaćdziesiat dziewiać u horach i nia pojdzie šukać taje, što zabłudziła?[8]
І калі прылучыцца знайсьці яе, то, запраўды кажу вам, ён цешыцца зь яе балей, чымся зь дзевяцьдзясят дзевяцёх не заблудных.
I kali ŭdasca jamu znajści jaje, sapraŭdy kažu wam, što jon bolš ciešycca z jaje, čym z dziewiaćdziesiat dziewiaci, jakija nie zabłudzili.[9]
Дык няма волі Айца вашага нябёснага, каб загінуў адзін із малых гэтых.
Tak nia jość wola Ajca wašaha, katory jość u niebie, kab zhinuŭ adzin z hetych małych.
«Калі ж ізгрэша супроці цябе брат твой, пайдзі й выкажы яму віну ягоную памеж сябе й яго аднаго; калі ён паслухае цябе, ты прыдбаў брата свайго.
A kali-b sahrašyŭ prociŭ ciabie brat twoj, idzi i napaminaj jaho pamiž taboju i im adnym; kali pasłuchaje ciabie, zdabudzieš brata twajho.[10]
Калі ж не паслухае, вазьмі із сабою яшчэ аднаго або двух, каб вуснамі дзьвюх альбо трох сьветак пацьвердзілася кажнае слова.
A kali nie pasłuchaje ciabie, waźmi z saboju jašče adnaho abo dwuch, kab wusnami dwuch abo troch świedkaŭ śćwierdziłasia kožnaje słowa.
Калі ж не паслухае іх, скажы царкве; а калі й царквы не паслухае, то хай будзе ён табе, як паганін а мытнік.
Kali-b ich nie pasłuchaŭ, skažy Kasciołu, a kali-b Kaścioła nie pasłuchaŭ, niachaj budzie dla ciabie jak pahanin i mytnik.
Запраўды кажу вам: што вы зьвяжаце на зямлі, тое будзе зьвязана на небе; і што разьвяжаце на зямлі, тое будзе разьвязана на небе.
Sapraŭdy kažu wam, što-tolki źwiažacie na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie.[11]
Ізноў запраўды кажу вам, што калі двух із вас згодзяцца на зямлі прасіць якое рэчы, то чаго б папрасілі, будзе ім ад Айца Майго нябёснага.
Jašče kažu wam, što kali-b dwuch z was zhadzilisia na ziamli adnosna kožnaj rečy, jakuju-tolki paprosiać, staniecca im ad Ajca majho, katory jość u niebie.[12]
Бо, ідзе двух альбо трох зьбершыся ў імя Мае, там і Я сярод іх».
Bo dzie dwuch abo troch jość sabraŭšysia ŭ imia twajo, tam ja jość pasiarod ich.[13]
Тады Пётра прыступіўся да Яго й сказаў: «Спадару! колькі разоў дараваць брату майму, калі ён ізгрэша супроці мяне? ці да сямёх разоў?»
Tady Piotr, prystupiŭšy da jaho, skazaŭ: Panie, skolki razoŭ sahrašyć prociŭ mianie brat moj i ja maju jamu darawać? Ci až da siami razoŭ?
Ісус сказаў яму: «Не кажу табе: да сямёх, але аж да семдзясят разоў сем».
Skazaŭ jamu Jezus: Nie kažu tabie: až da siami razoŭ, ale až da siamidziesci siami razoŭ.[14]
«Затым гаспадарства нябёснае падобнае да караля, што захацеў разьлічыцца із слугамі сваімі.
Dziela hetaha karaleŭstwa niabiesnaje padobnaje jość da čaławieka karala, jaki chacieŭ zrabić rachunak sa swaimi słuhami.
Як пачаў ён разьлічацца, прывялі да яго кагось, што вінен быў яму дзесяць тысячаў таланёў;
I kali pačaŭ rabić rachunak, prywiali jamu adnaho, katory byŭ jamu winien dziesiać tysiač talentaŭ.[15]
А як ён ня меў чым заплаціць, то гаспадар ягоны загадаў прадаць яго а жонку ягоную а дзеці а ўсе, што ён меў, і заплаціць.
Kali-ž jon nia mieŭ skul addać, zahadaŭ pan jahony pradać jaho, i žonku jahonu, i dziaciej, i ŭsio, što mieŭ i addać.[16]
Тады слуга тый паў і, кланяючыся яму, казаў: "Спадару! май цярплівосьць да мяне, і я ўсе табе заплачу’.
A heny słuha, upaŭšy, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam.
Гаспадар, зжаліўшыся над слугою тым, адпусьціў яго і доўг яму дараваў.
I zžaliŭsia pan nad henym słuhoju, adpuściŭ jaho i darawaŭ jamu doŭh.
Тый жа слуга, вышаўшы, знайшоў аднаго із службовых сяброў сваіх, што вінен быў яму сто дынароў, і, схапіўшы яго, душыў, кажучы: ‘Аддай імне, што вінен’.
Heny-ž słuha, wyjšaŭšy, spatkaŭ adnaho z swaich tawaryšaŭ, katory byŭ jamu winien sto dynaraŭ, i schapiŭšy, dušyŭ jaho, kažučy: addaj, što winawat.[17]
Тады службовы сябра ягоны, паўшы ў ногі яму, маліў яго й казаў: ‘Май цярплівосьць да мяне, і ўсе табе аддам’.
I ŭpaŭšy tawaryš jahony, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam.
Тый, адылі, не захацеў, але адыйшоў і пасадзіў яго ў вязьніцу, пакуль не аддасьць доўгу.
Adnak toj nie zachacieŭ, ale pajšoŭ i pasadziŭ jaho ŭ wastroh, až pakul nie addaść doŭhu.
Службовыя сяброве ягоныя, бачыўшы сталае, вельмі зьнемарасьціліся і, прышоўшы, зьясьнілі гаспадару свайму ўсе бытае.
A tawaryšy jahony, uwidzieŭšy, što stałasia, zasmucilisia wielmi i pryjšli i raskazali swajmu panu ŭsio, što było stałasia.
Тады гаспадар ягоны гукае яго й кажа: "Нягодны слуга! увесь доўг гэны я дараваў тэ, бо ты прасіў мяне;
Tady jahony pan paklikaŭ jaho i skazaŭ jamu: Słuha niahodny! Ja tabie ŭwieś doŭh darawaŭ, zatym što ty prasiŭ mianie,
Ці не належылася й табе зьмілавацца над сябрам сваім, як і я зьмілаваўся над табою?’
dyk ci-ž nia treba było i tabie pažaleć swajho tawaryša, tak jak ja pažaleŭ ciabie.
І, угневаўшыся, гаспадар ягоны аддаў яго катам, пакуль не аддасьць яму ўсяго доўгу.
I zahniewaŭsia pan jahony addaŭ jaho katam, pakul nia wiernie ŭsiaho doŭhu.
Гэтак і Айцец Мой нябёсны ўчыне з вамі, калі кажны з вас не даруе із сэрца свайго брату свайму выступкаў ягоных».
Tak i Ajciec moj niabiesny zrobić wam, kali nie adpuścicie kožny bratu swajmu z sercaŭ wašych.
