Мацьвея 21 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
І як дабліжыліся да Ерузаліму, і прышлі да Віффаґі, у кірунку гары Аліўнае, тады Ісус паслаў двух вучанікаў,
I kali prybližalisia da Jeruzalimu i pryjšli da Betfahe pry Aliŭnaj hare, tady jezus pasłaŭ dwuch wučniaŭ,[1]
Кажучы ім: «Пайдзіце да сяла, што проста перад вамі; і зараз знойдзеце асьліцу прывязаную і асьлянё зь ею; адвязаўшы, прывядзіце да Мяне.
kažučy im: Idziecie ŭ siało, jakoje naproć was, i zaraz znojdziecie prywiazanuju aślicu i z joj aślanio: adwiažecie i prywiadziecie da mianie.
І калі хто скажа вам што-лень, скажыце: ’Спадар патрабуе іх’, і як стой пашлець іх».
A kali-b wam chto što hawaryŭ, skažecie, što jany patrebny Panu i jon zaraz puścić ich.
А сталася гэта, каб спаўнілася сказанае прарокам, каторы кажа:
A heta ŭsio stałasia, kab spoŭniłasia skazanaje praz praroka (Zachar, 9-9), jaki kaža:
«Скажыце дачцэ Сыёнскай: гля, Кароль твой ідзець да цябе, лагодны й сеўшы на асьліцы а на асьляняці, сыну пад ігом будучай».
Skažecie dačce Syjonskaj: "Woś karol twoj idzie da ciabie cichi, siedziačy na aślicy i aślaci, synie padjaremnaj".[2]
Вучанікі пайшлі й зрабілі так, як расказаў ім Ісус:
Wučni-ž, pajšoŭšy, zrabili tak, jak im zahadaŭ Jezus.
Прывялі асьліцу а асьлянё, і паклалі на іх адзецьці свае, і Ён сеў на іх.
I prywiali aślicu i aślanio, i ŭzłažyli na ich swaje wopratki i pasadzili jaho na wierch.[3]
І бальшыня груду слала адзецьці свае на дарозе, а іншыя сьціналі галузкі зь дзерваў і слалі на дарозе.
A wializarnaja hramada słała swaje wopratki na darozie, druhija-ž zrazali halinki z dzierawaŭ i słali ich na darozie.[4]
А груды, што йшлі сьпераду й адзаду за Ім, гукалі: «Госанна Сыну Давідаваму! Дабраславёны Йдучы ў імя Спадарова! Гасанна ў вышах!»
A hramady, katoryja išli napieradzie i išli zzadu, kryčali, kažučy: Hosanna synu Dawida, bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana! Hosanna na wyšynach![5]
І як уступіў Ён у Ерузалім, усе места ўзрушылася, кажучы: «Хто гэта?»
I kali ŭjechaŭ u Jeruzalim, parušyŭsia ŭwieś horad, kažučy: Chto heta taki?
І груд казаў: «Гэта прарока Ісус із Назарэту Ґалілейскага».
Narod-ža adkazaŭ: heta Jezus, prarok z Nazaretu Halilejskaha.
І ўвыйшоў Ісус у сьвятьгаю, і выгнаў усіх прадаючых і купляючых у сьвятыні, і сталы пенезяменаў абярнуў, і ўслоны прадаўнікоў галубоў.
I ŭwajšoŭ Jezus u światyniu Božuju i wyhnaŭ usich pradajučych i kuplajučych u światyni i abiarnuŭ stały mianialnikaŭ i stoliki pradajučych hałuby;[6]
І кажа ім: «Напісана: ’Дом Мой домам малітвы будзе названы’, вы ж яго робіце пячораю грабежнікаў».
i skazaŭ im: Jość napisana: "dom moj budzie nazwany domam malitwy, a wy jaho zrabili piačeraj razbojnikaŭ" (Iz. 56, 7; Jer. 7, 11).[7]
І дабліжыліся да Яго ў сьвятыні нявісныя а кульгавыя, і Ён уздаравіў іх.
I prystupili da jaho ślapyja i kulhawyja ŭ światyni i jon azdarawiŭ ich.
Найвышшыя сьвятары а кніжнікі, абачыўшы чудосы, што Ён учыніў, і дзеці каторыя гукалі ў сьвятыні й казалі: «Госанна Сыну Давідаваму!» абурыліся.
A staršyja światary i knižniki, bačučy dziwy, jakija čyniŭ, i dziaciej, wykrykiwajučych u światyni i kažučych: "Hosanna synu Dawida"! — aburylisia
І сказалі Яму: «Ці чуеш, што яны кажуць?» Ісус жа кажа ім: «Але! хіба вы ніколі ня чыталі: "З вуснаў дзяцей а сыноў Ты ўладзіў хвалу’».
i skazali jamu: Ci čuješ, što jany kažuć? Jezus-ža skazaŭ im: Tak. Ci-ž wy nikoli nia čytali, što "z wusnaŭ dzietak i sysunkoŭ Ty ŭčyniŭ chwału"? (Ps. 8, 3).
І, пакінуўшы іх, вышаў вонкі зь места да Віфані, і пераначаваў там.
I pakinuŭšy ich, wyjšaŭ proč z horadu da Betanii i tam astaŭsia.
Нараніцы ж, ідучы да места, запрагнуў.
A naranicy, waročajučysia ŭ horad, zachacieŭ jeści.
І абачыўшы ля дарогі адну фіґу, падышоў да яе і, нічога не знайшоўшы на ёй, апрача адных лістоў, кажа ёй: «Хай і наперад ня будзе ад цябе плоду на векі!» І фіґа якга ссохла.
I ŭhledzieŭšy pry darozie adno fihawaje drewa, padyjšoŭ da jaho i, ničoha nie znajšoŭšy na im aproč tolki liścia, skazaŭ da jaho: Niachaj-ža z ciabie nikoli nia rodzicca płod na wieki! I zsochła zaraz-ža fiha.[8]
Абачыўшы гэта, вучанікі дзіваваліся, кажучы: «Як гэта якга ссохла фіґа?»
A wučni, ubačyŭšy, dziwilisia, kažučy: Jak jana zaraz-ža zsochła!
Ісус жа, адказуючы, сказаў ім: «Запраўды кажу вам: калі будзеце мець веру і не суміцеся, ня толькі зробіце тое, што зь фіґаю, але калі й гары гэтай скажаце: ’Падыйміся й кінься ў мора’, — будзе;
A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam: kali b wy mieli wieru i nie sumniewalisia, nia tolki zrobicie z fihawym drewam, ale kali-b i hetaj hare skazali: "Uźnimisia i kińsia ŭ mora", staniecca.
І ўсе, чаго папросіце ў малітве, верачы, адзяржыце».
I ŭsio, čaho tolki budziecie prasić u malitwie wieručy, atrymajecie.
І як прышоў Ён да сьвятыні й вучыў, дабліжыліся да Яго найвышшыя сьвятары а старцы народу і сказалі: «Якой уладаю Ты гэта робіш? і хто Табе даў гэтую ўладу?»
I kali pryjšoŭ u światyniu, prystupili da jaho, kali jon nawučaŭ, wyšejšyja światary i staršyja narodu, kažučy: Jakoju ŭładaju ty heta robiš? I chto tabie daŭ hetuju ŭładu?
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Папытаюся й Я ў вас праз адно; калі праз тое скажаце Імне, то й Я вам скажу, якой уладаю гэта раблю.
Adkazwajučy, Jezus skazaŭ im: Spytajusia i ja ŭ was adnaho słowa, kali wy mnie jaho skažacie, to i ja wam skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.
Хрэст Яанаў скуль быў: зь нябёсаў ці ад людзёў?» Яны ж разважалі мяжсобку: «Калі скажам: ’Зь нябёсаў’, то Ён скажа: ’Чаму вы не паверылі яму?’
Chrost Jana skul byŭ, z nieba ci z ludziej? Jany-ž razwažali pamiž sajuoju, kažučy:[9]
А калі сказаць: ’Ад людзёў’, — баімся груду, бо ўсі ўважаюць Яана за прароку».
Kali skažam: "Z nieba", to jon nam skaža: Čamu-ž wy nie pawieryli jamu? Kali-ž skažam: "Z ludziej", baimosia hramady, bo ŭsie mieli Jana za praroka.
І, адказуючы Ісусу, яны сказалі: «Ня ведаем». Сказаў ім і Ён: «І Я вам не скажу, якой уладаю гэта раблю.
I adkazwajučy Jezusu, skazali: Nia wiedajem. Skazaŭ im tak-ža jon: I ja wam nie skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.[10]
«А як вам здаецца? Якісь чалавек меў двое дзяцей; і ён, прыступіўшы да першага, сказаў: ’Дзяцё! пайдзі, сядні рабі на вінішчу маім’.
A jak wam zdajecca? Adzin čaławiek mieŭ dwuch synoŭ i, padyjšoŭšy da pieršaha, skazaŭ: Synie, idzi siahońnia, papracuj u maim winahradniku.
Але яно, адказуючы, сказала: ’Не хачу’; а потым, пакаяўшыся, пайшло.
Ale toj, adkazwajučy, skazaŭ: Nie chaču. Potym adnak, raskajaŭšysia, pajšoŭ.
І падышоўшы да другога, ён сказаў тое самае. Гэта, адказуючы, сказала: "Іду, спадару’; і не пайшло.
I padyjšoŭšy da druhoha, skazaŭ taksama. Hety-ž adkazwajučy, skazaŭ: Idu, panie — i nie pajšoŭ.
Каторае з дваіх спаўніла волю айцову?» Кажуць Яму: «Першае». Ісус кажа ім: «Запраўды кажу вам, што мытнікі а бязулі йдуць сьпераду вас да гаспадарства Божага.
Katory z dwuch spoŭniŭ wolu ajca? Kažuć jamu: Pieršy. Skazaŭ im Jezus. Sapraŭdy kažu wam, što mytniki i błudnicy pojduć pierad wami ŭ karaleŭstwa Božaje.
Бо прышоў да вас Яан дарогаю справядлівасьці, і вы не паверылі яму; але мытнікі а бязулі паверылі яму; вы ж, і бачыўшы гэта, не пакаяліся потым, каб паверыць яму.
Bo pryjšoŭ da was Jan šlacham sprawiadliwaści i wy nie pawieryli jamu; wy-ž bačačy, ani nia mieli žalu paśla, kab pawieryć jamu.[11]
«Паслухайце другую прыпавесьць. Быў адзін гаспадар дамовы, каторы засадзіў вінішча, агарадзіў яго навокал і выкапаў таўчэльню, пастанавіў вежу і, паручыўшы яго вінаром, адышоў.
Pasłuchajcie druhoje prypowieści: Byŭ čaławiek haspadar, katory zasadziŭ winahradnik, abharadziŭ jaho płotam, wykapaŭ u im winatoku, pabudawaŭ wiežu, addaŭ jaho ŭ arendu ziemlarobam i wyjechaŭ.[12]
І як дабліжыўся час пладоў, ён паслаў служцоў сваіх да вінароў узяць плады свае.
Kali-ž nadyjšoŭ čas pładoŭ, pasłaŭ swaich słuh da ziemlarobaŭ, kab atrymać swaje płady.[13]
Вінары, схаліўшы служцоў ягоных, аднаго набілі, другога забілі а іншага ўкаменавалі.
Ale ziemlaroby, schapiŭšy jahonych słuh, inšaha pabili, inšaha zabili, a inšaha zakamienawali.
Ізноў паслаў ён іншых служцоў, балей за першых; і яны зрабілі ім тое самае.
Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, bolej čym pieršych, i z imi zrabili taksama.
Наапошку, паслаў ён ім сына свайго, кажучы: "Будуць мець павагу да сына майго’.
Ukancy-ž pasłaŭ da ich syna swajho, kažučy: Ušanujuć syna majho.
Але вінары, абачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: "Гэта спадкаемца; пайдзіма, забіма яго, і нам спадзець спадак’.
Ale ziemlaroby, ubačyŭšy syna, hawaryli pamiž saboju: Heta naślednik, pojdziem, zabjom jaho i budziem mieć jahonu spadčynu.
І, узяўшы яго, выкінулі зь вінішча й забілі,
I schapiŭšy jaho, wykinuli won z winahradnika i zabili.
Дык, як гаспадар вінішча прыйдзе, што зробе ён гэным вінаром?»
Dyk kali pryjdzie haspadar winahradnika, što zrobić z tymi ziemlarobami?
Кажуць яму: «Ён неміласьціўна выгубе гэных нягоднікаў, а вінішча сваё паруча іншым вінаром, што будуць плады аддаваць яму ўпару».
Kažuć jamu. Złydniaŭ pazłomu wyhubić, a winahradnik swoj addaść u arendu inšym ziemlarobam, katoryja buduć addawać jamu płod u swaim časie.[14]
Ісус кажа ім: «Хіба вы ніколі ня чыталі ў Пісьме: ’Камень, што адкінулі будаўнічыя, тый самы стаў галавою вугла; ад Спадара гэта, і дзіўна ў вачох нашых’?
Skazaŭ im Jezus: Ci-ž wy nikoli nia čytali ŭ Pisańni (Ps. 117, 22): "Kamień, jaki adkinuli budaŭničyja, staŭsia haławoju wuhła? Ad Pana heta stałasia i jość dziŭnym u wačoch našych".[15]
Дык кажу вам: гаспадарства Божае будзе аднята ў вас і дана народу, плады даючаму.
Dziela hetaha kažu wam, što budzie adniata ad was karaleŭstwa Božaje i budzie dadziena narodu, jaki tworyć płady jaho.
І тыя, што зваляцца на гэты камень, разаб’юцца; а на каго ён зваліцца, таго зьмяжджуле».
A chto ŭpadzie na hety kamień, razabjecca, a na kaho jon upadzie, satre jaho.[16]
І чуўшы прыпавесьці Ягоныя, найвышшыя сьвятары а фарысэі ўцямілі, што Ён празь іх гукае,
I kali pačuli jaho prypowieści staršyja światary i faryzei, zrazumieli, što ab ich hawaryŭ.
І як стараліся схапіць Яго, баяліся груду, бо мелі Яго за прароку.
I chočučy jaho ŭziać, bajalisia hramadaŭ, bo jany mieli jaho za praroka.
