Мацьвея 21 разьдзел

Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Рeraklad V. Hadleuski

 
 

І, калі набліжаліся да Ерузаліма і падышлі да Бэтфагэ на Аліўнай гары, тады Ісус паслаў двух вучняў,
 
I kali prybližalisia da Jeruzalimu i pryjšli da Betfahe pry Aliŭnaj hare, tady jezus pasłaŭ dwuch wučniaŭ,[1]

кажучы ім: «Ідзіце ў сяло, якое перад вамі, і адразу знойдзеце асліцу прывязаную і асляня з ёю. Адвяжыце і прывядзіце да Мяне.
 
kažučy im: Idziecie ŭ siało, jakoje naproć was, i zaraz znojdziecie prywiazanuju aślicu i z joj aślanio: adwiažecie i prywiadziecie da mianie.

І, калі вам хтосьці нешта скажа, скажыце: “Госпад мае ў іх патрэбу”, і адразу ж той адпусціць іх».
 
A kali-b wam chto što hawaryŭ, skažecie, što jany patrebny Panu i jon zaraz puścić ich.

Усё гэта сталася, каб збылося тое, што было сказана прарокам, які казаў:
 
A heta ŭsio stałasia, kab spoŭniłasia skazanaje praz praroka (Zachar, 9-9), jaki kaža:

«Скажыце дачцы Сіёна: “Вось, ідзе да цябе Валадар твой, ціхмяны, седзячы на асліцы і на асляняці, сыне пад’ярэмнай”».
 
Skažecie dačce Syjonskaj: "Woś karol twoj idzie da ciabie cichi, siedziačy na aślicy i aślaci, synie padjaremnaj".[2]

Пайшоўшы, вучні зрабілі, як загадаў ім Ісус.
 
Wučni-ž, pajšoŭšy, zrabili tak, jak im zahadaŭ Jezus.

І прывялі асліцу з аслянём, і ўсклалі на іх адзенне сваё, і Ён сеў на іх.
 
I prywiali aślicu i aślanio, i ŭzłažyli na ich swaje wopratki i pasadzili jaho na wierch.[3]

А многія людзі пасцілалі сваю вопратку на дарозе, а іншыя сціналі галінкі з дрэў і пасцілалі на дарозе.
 
A wializarnaja hramada słała swaje wopratki na darozie, druhija-ž zrazali halinki z dzierawaŭ i słali ich na darozie.[4]

І натоўпы, што наперадзе і за Ім ішлі, усклікалі, кажучы: «Гасана Сыну Давіда! Дабраславёны, Хто прыходзіць у імя Госпада. Гасана на вышынях!»
 
A hramady, katoryja išli napieradzie i išli zzadu, kryčali, kažučy: Hosanna synu Dawida, bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana! Hosanna na wyšynach![5]

І, калі ўвайшоў у Ерузалім, узварухнуўся ўвесь горад, кажучы: «Хто гэта?»
 
I kali ŭjechaŭ u Jeruzalim, parušyŭsia ŭwieś horad, kažučy: Chto heta taki?

А народ казаў: «Гэта Ісус, прарок з Назарэта Галілейскага».
 
Narod-ža adkazaŭ: heta Jezus, prarok z Nazaretu Halilejskaha.

І ўвайшоў Ісус у святыню Божую, і павыганяў усіх, што прадавалі і куплялі ў святыні, а сталы мянялаў і лаўкі прадаўцоў галубоў перакуліў.
 
I ŭwajšoŭ Jezus u światyniu Božuju i wyhnaŭ usich pradajučych i kuplajučych u światyni i abiarnuŭ stały mianialnikaŭ i stoliki pradajučych hałuby;[6]

І кажа: «Напісана: “Дом Мой домам малітвы будзе названы”, а вы зрабілі яго пячорай разбойнікаў».
 
i skazaŭ im: Jość napisana: "dom moj budzie nazwany domam malitwy, a wy jaho zrabili piačeraj razbojnikaŭ" (Iz. 56, 7; Jer. 7, 11).[7]

І падышлі да Яго ў святыні сляпыя і кульгавыя, і Ён аздаравіў іх.
 
I prystupili da jaho ślapyja i kulhawyja ŭ światyni i jon azdarawiŭ ich.

А першасвятары і кніжнікі, бачачы цуды, якія Ён учыніў, ды дзяцей, што ўсклікалі ў святыні, кажучы: «Гасана Сыну Давідаву!», злаваліся
 
A staršyja światary i knižniki, bačučy dziwy, jakija čyniŭ, i dziaciej, wykrykiwajučych u światyni i kažučych: "Hosanna synu Dawida"! — aburylisia

і сказалі Яму: «Ці чуеш, што яны кажуць?» А Ісус кажа ім: «Так; хіба вы не чыталі: “З вуснаў дзяцей і немаўлят учыніў Ты хвалу”»?
 
i skazali jamu: Ci čuješ, što jany kažuć? Jezus-ža skazaŭ im: Tak. Ci-ž wy nikoli nia čytali, što "z wusnaŭ dzietak i sysunkoŭ Ty ŭčyniŭ chwału"? (Ps. 8, 3).

І, пакінуўшы іх, выйшаў за горад у Бэтанію, і там застаўся.
 
I pakinuŭšy ich, wyjšaŭ proč z horadu da Betanii i tam astaŭsia.

А раніцай, вяртаючыся ў горад, адчуў голад.
 
A naranicy, waročajučysia ŭ horad, zachacieŭ jeści.

І, убачыўшы пры дарозе адно дрэва фігавае, падышоў да яго, але не знайшоў на ім нічога, апрача лісця, і сказаў яму: «Няхай не родзіцца з цябе плод навекі». І адразу дрэва фігавае ссохла.
 
I ŭhledzieŭšy pry darozie adno fihawaje drewa, padyjšoŭ da jaho i, ničoha nie znajšoŭšy na im aproč tolki liścia, skazaŭ da jaho: Niachaj-ža z ciabie nikoli nia rodzicca płod na wieki! I zsochła zaraz-ža fiha.[8]

І, бачачы гэта, вучні дзівіліся, кажучы: «Якім чынам адразу ссохла дрэва фігавае?»
 
A wučni, ubačyŭšy, dziwilisia, kažučy: Jak jana zaraz-ža zsochła!

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Сапраўды кажу вам: калі вы будзеце мець веру і не будзеце сумнявацца, вы зробіце не толькі тое, што з дрэвам фігавым, але нават калі гэтай гары скажаце: “Падыміся і кінься ў мора”, — станецца.
 
A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam: kali b wy mieli wieru i nie sumniewalisia, nia tolki zrobicie z fihawym drewam, ale kali-b i hetaj hare skazali: "Uźnimisia i kińsia ŭ mora", staniecca.

І ўсё, пра што будзеце прасіць у малітве з вераю, атрымаеце».
 
I ŭsio, čaho tolki budziecie prasić u malitwie wieručy, atrymajecie.

І, калі Ісус увайшоў у святыню, падышлі да Яго, калі Ён вучыў, першасвятары і старэйшыны народа і казалі: «Якою ўладаю Ты гэта робіш, і хто Табе даў такую ўладу?»
 
I kali pryjšoŭ u światyniu, prystupili da jaho, kali jon nawučaŭ, wyšejšyja światary i staršyja narodu, kažučy: Jakoju ŭładaju ty heta robiš? I chto tabie daŭ hetuju ŭładu?

І Ісус, адказваючы, сказаў ім: «І Я задам вам адно пытанне, і, калі вы адкажаце Мне, то і Я адкажу вам, якою ўладаю Я гэта раблю:
 
Adkazwajučy, Jezus skazaŭ im: Spytajusia i ja ŭ was adnaho słowa, kali wy mnie jaho skažacie, to i ja wam skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.

хрост Янаў адкуль быў? З неба ці ад людзей?» А яны разважалі паміж сабой, кажучы: «Калі мы скажам: “З неба”, Ён скажа: “Дык чаму вы не паверылі яму?”
 
Chrost Jana skul byŭ, z nieba ci z ludziej? Jany-ž razwažali pamiž sajuoju, kažučy:[9]

А калі мы скажам: “Ад людзей”, баімся натоўпа, бо ўсе Яна лічаць прарокам».
 
Kali skažam: "Z nieba", to jon nam skaža: Čamu-ž wy nie pawieryli jamu? Kali-ž skažam: "Z ludziej", baimosia hramady, bo ŭsie mieli Jana za praroka.

І, адказваючы, яны сказалі Ісусу: «Не ведаем», а Ён сказаў: «Дык і Я вам не скажу, якою ўладаю Я гэта раблю.
 
I adkazwajučy Jezusu, skazali: Nia wiedajem. Skazaŭ im tak-ža jon: I ja wam nie skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.[10]

А як вам здаецца? Адзін чалавек меў двух сыноў. І, прыходзячы да першага, сказаў: “Сыне, ідзі папрацуй сёння ў маім вінаградніку”.
 
A jak wam zdajecca? Adzin čaławiek mieŭ dwuch synoŭ i, padyjšoŭšy da pieršaha, skazaŭ: Synie, idzi siahońnia, papracuj u maim winahradniku.

А ён, адказваючы, гаворыць: “Не хачу”. А потым, узрушаны навяртаннем, выйшаў і пайшоў.
 
Ale toj, adkazwajučy, skazaŭ: Nie chaču. Potym adnak, raskajaŭšysia, pajšoŭ.

Звяртаючыся да другога, сказаў яму падобна. А той, адказваючы, гаворыць: “Іду, гаспадару”, — але не пайшоў.
 
I padyjšoŭšy da druhoha, skazaŭ taksama. Hety-ž adkazwajučy, skazaŭ: Idu, panie — i nie pajšoŭ.

Хто з дваіх выканаў волю бацькі?» Яны кажуць: «Першы». Кажа ім Ісус: «Сапраўды кажу вам: наперадзе вас мытнікі і распусніцы ідуць у Валадарства Божае.
 
Katory z dwuch spoŭniŭ wolu ajca? Kažuć jamu: Pieršy. Skazaŭ im Jezus. Sapraŭdy kažu wam, što mytniki i błudnicy pojduć pierad wami ŭ karaleŭstwa Božaje.

Бо прыйшоў да вас Ян дарогай справядлівасці, і вы не паверылі яму; мытнікі ж і распусніцы паверылі яму. Вы, аднак, бачачы гэта, нават потым не навярнуліся, каб яму паверыць.
 
Bo pryjšoŭ da was Jan šlacham sprawiadliwaści i wy nie pawieryli jamu; wy-ž bačačy, ani nia mieli žalu paśla, kab pawieryć jamu.[11]

Паслухайце іншую прыпавесць. Быў чалавек гаспадар дому, які насадзіў вінаграднік, і абгарадзіў яго плотам, і выкапаў у ім выціскальню, і пабудаваў вежу, і наняў у яго вінаградараў, і аддаліўся.
 
Pasłuchajcie druhoje prypowieści: Byŭ čaławiek haspadar, katory zasadziŭ winahradnik, abharadziŭ jaho płotam, wykapaŭ u im winatoku, pabudawaŭ wiežu, addaŭ jaho ŭ arendu ziemlarobam i wyjechaŭ.[12]

А калі надышоў час пладоў, паслаў ён паслугачоў сваіх да вінаградараў, каб яны забралі яго плады.
 
Kali-ž nadyjšoŭ čas pładoŭ, pasłaŭ swaich słuh da ziemlarobaŭ, kab atrymać swaje płady.[13]

А вінаградары, схапіўшы паслугачоў яго, аднаго пабілі, другога забілі, а іншага ўкаменавалі.
 
Ale ziemlaroby, schapiŭšy jahonych słuh, inšaha pabili, inšaha zabili, a inšaha zakamienawali.

Ізноў паслаў Ён іншых паслугачоў, больш, чым раней, але і ім зрабілі падобна.
 
Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, bolej čym pieršych, i z imi zrabili taksama.

Нарэшце паслаў да іх сына свайго, кажучы: “Пасаромяцца сына майго”.
 
Ukancy-ž pasłaŭ da ich syna swajho, kažučy: Ušanujuć syna majho.

Але вінаградары, бачачы сына, гаварылі адзін аднаму: “Гэта спадкаемец. Хадземце, заб’ём яго і завалодаем яго спадчынаю”.
 
Ale ziemlaroby, ubačyŭšy syna, hawaryli pamiž saboju: Heta naślednik, pojdziem, zabjom jaho i budziem mieć jahonu spadčynu.

І, схапіўшы яго, выкінулі з вінаградніку і забілі.
 
I schapiŭšy jaho, wykinuli won z winahradnika i zabili.

Дык калі прыйдзе гаспадар вінаградніку, што ён зробіць тым вінаградарам?»
 
Dyk kali pryjdzie haspadar winahradnika, što zrobić z tymi ziemlarobami?

Яны гавораць Яму: «Ліхіх ён сурова заб’е, а вінаграднік аддасць іншым вінаградарам, якія будуць аддаваць плод у вызначаны час».
 
Kažuć jamu. Złydniaŭ pazłomu wyhubić, a winahradnik swoj addaść u arendu inšym ziemlarobam, katoryja buduć addawać jamu płod u swaim časie.[14]

Кажа ім Ісус: «Ці ж ніколі не чыталі вы ў Пісанні: “Камень, які адкінулі будаўнікі, ён стаўся галавою вугла. Ад Госпада гэта сталася, і дзіўна ў вачах нашых”?
 
Skazaŭ im Jezus: Ci-ž wy nikoli nia čytali ŭ Pisańni (Ps. 117, 22): "Kamień, jaki adkinuli budaŭničyja, staŭsia haławoju wuhła? Ad Pana heta stałasia i jość dziŭnym u wačoch našych".[15]

Дзеля таго кажу вам, што будзе аднята ад вас Валадарства Божае, а дадзена народу, які творыць плады яго.
 
Dziela hetaha kažu wam, što budzie adniata ad was karaleŭstwa Božaje i budzie dadziena narodu, jaki tworyć płady jaho.

І хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе, таго раздавіць».
 
A chto ŭpadzie na hety kamień, razabjecca, a na kaho jon upadzie, satre jaho.[16]

І, калі пачулі першасвятары і фарысеі Яго прыпавесць, зразумелі, што пра іх Ён гаварыў.
 
I kali pačuli jaho prypowieści staršyja światary i faryzei, zrazumieli, što ab ich hawaryŭ.

І намагаліся Яго ўзяць, але баяліся людзей, бо яны лічылі Яго прарокам.
 
I chočučy jaho ŭziać, bajalisia hramadaŭ, bo jany mieli jaho za praroka.