Мацьвея 15 разьдзел

 

 

Потым падышлі да Ісуса кніжнікі і фарысеі з Ерузаліма, кажучы:

 

Tady pryjšli da jaho knižniki i faryzei z Jeruzalimu, kažučy:[1]

«Чаму вучні Твае пераступаюць звычаі старэйшых? Бо яны не мыюць рук сваіх, калі ядуць хлеб».

 

Čamu twaje wučni pierastupajuć ustanowu staršych? Bo nie abmywajuć ruk swaich, kali jaduć chleb.[2]

А Ён, адказваючы, гаворыць ім: «Чаму і вы пераступаеце прыказанні Божыя дзеля вашай традыцыі? Бо Бог сказаў:

 

Jon-ža adkazwajučy skazaŭ im: Čamu i wy pierastupajecie prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy? Bo skazaŭ Boh:[3]

“Шануй бацьку твайго і маці”, і таксама: “Хто зняважыць бацьку або маці — хай будзе смерцю пакараны”.

 

"Pawažaj baćku i matku" (Wychad. 20, 12), i: "Chto-b naruhaŭsia baćku abo matcy, niachaj śmierciaj pamre" (Wychad. 21, 17).

Вы ж кажаце: “Той, хто скажа бацьку або маці: “Дар ёсць тое, у чым табе ад мяне была б карысць”,

 

A wy kažacie: Chto-b skazaŭ baćku abo matcy: "achwiaraj jość toje, što tabie ad mianie naležycca",[4]

той можа не шанаваць бацькі свайго ці маці сваю”. Так скасавалі вы слова Божае дзеля вашай традыцыі.

 

toj nia budzie pawažać baćku swajho abo matki swajej. I skasawali wy prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy.

Крывадушнікі! Добра пра вас праракаваў Ісая, кажучы:

 

Krywadušniki, dobra praročyŭ ab was Izaij (29, 13), kažučy:

“Гэты народ набліжаецца да Мяне вуснамі сваімі і шануе Мяне языком, але сэрца іх далёка ад Мяне;

 

"Narod hety pawažaje mianie wusnami, ale serca ich daloka ad mianie;

ды дарэмна ўшаноўваюць Мяне, выкладаючы вучэнні і прыказанні людскія”».

 

daremna-ž jany pakłaniajucca mnie, wučačy nawuk i čaławiečych prykazańniaŭ".

І, склікаўшы людзей, казаў ім: «Слухайце і разумейце:

 

I paklikaŭšy da siabie hramady, skazaŭ im: Słuchajcie i zrazumiejcie.

не тое, што ўваходзіць у вусны, апаганьвае чалавека, але тое, што з вуснаў выходзіць, тое апаганьвае чалавека».

 

Nia toje apahańwaje čaławieka, što ŭwachodzić u rot, ale toje apahańwaje čaławieka, što z rota wychodzić.[5]

Тады падышлі вучні Яго і кажуць Яму: «Ці ведаеш, што фарысеі, пачуўшы гэтае слова, абурыліся?»

 

Tady wučni jahony, padyjšoŭšy, skazali jamu: Ci wiedaješ, što faryzei, pačuŭšy hetaje słowa, zhoršylisia?

А Ён, адказваючы, гаворыць ім: «Усякая расліна, якой не пасадзіў Айцец Мой Нябесны, выкарчавана будзе.

 

Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Usiakaja raślina, jakuju nie pasadziŭ Ajciec moj niabiesny, budzie wyrwana z koraniem.

Пакіньце іх: яны сляпыя правадыры сляпых; а калі сляпы сляпога наперадзе вядзе, дык абодва ўваляцца ў яму».

 

Pakińcie ich! Jany ślapyja i pawadyry ślapych. Kali-ž ślapy ślapoha wiadzie, to abodwa ŭwalacca ŭ jamu.

А Пётра, адказваючы, сказаў Яму: «Растлумач нам гэтую прыпавесць».

 

A Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Rastłumač nam hetuju prypowieść.

А Ён сказаў: «І вы таксама яшчэ без розуму?

 

Jon-ža skazaŭ: Niaŭžo i wy jašče biez zrazumieńnia?

Не разумееце, што ўсё, што ў вусны ўваходзіць, ідзе ў чэрава і выкідаецца вонкі?

 

Ci-ž wy nie razumiejecie, što ŭsio, što ŭwachodzić u rot, idzie ŭ žywot i wykidajecca won?

А што з вуснаў выходзіць, паходзіць ад сэрца, і гэта апаганьвае чалавека.

 

A toje, što wychodzić z rota, z serca idzie — i heta apahańwaje čaławieka.

Бо з сэрца паходзяць благія думкі, забойства, чужаложства, распуста, рабункі, фальшывыя сведчанні, блюзненні.

 

Bo z serca iduć błahija dumki, zabojstwy, čužałostwy, raspustwy, zładziejstwy, falšywyja świedčańni, bluźnierstwy.[6]

Гэта тое, што апаганьвае чалавека. А есці нямытымі рукамі не апаганьвае чалавека».

 

Woś heta apahańwaje čaławieka, ale jeści nieabmytymi rukami nie apahańwaje čaławieka.

І, выйшаўшы адтуль, Ісус накіраваўся ў межы Тыра і Сідона.

 

I Jezus, wyjšaŭšy adtul, pajšoŭ u starony Tyru i Sydonu.

І вось, жанчына хананейка, выйшаўшы з тых мясцін, крычала Ісусу, кажучы: «Злітуйся нада мной, Госпадзе, Сыне Давіда! Дачка мая моцна ад дэмана пакутуе».

 

I woś žančyna Kanaanskaja, wyjšaŭšy z tych wakolic, kryčała, kažučy jamu: Zžalsia nada mnoju, Panie, Synie Dawida! Dačku maju ciažka mučyć niačysty!

А Ён не адказаў ёй ані слова. А вучні Яго, падышоўшы, прасілі Яго, кажучы: «Адпусці яе, бо яна крычыць нам услед».

 

Jon nie adkazaŭ joj ni słowa. I padyjšoŭšy wučni jahony prasili jaho: Adpuści jaje, bo kryčyć za nami.

Але Ён, адказваючы, гаворыць: «Пасланы Я толькі да авец, якія пакінулі дом Ізраэля».

 

Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Ja pasłany tolki da awiec, jakija zhinuli z domu Izraila.[7]

А яна падышла і пакланілася Яму, кажучы: «Госпадзе, дапамажы мне!»

 

Ale jana pryjšła i pakłaniłasia jamu, kažučy: Panie, pamažy mnie.

Ён, адказваючы, гаворыць: «Не добра забіраць хлеб ад дзяцей і кідаць шчанятам».

 

Jon adkazaŭšy skazaŭ: Nia dobra brać chleb dziaciej i kidać sabakam.[8]

А яна сказала: «Так, Госпадзе, але і шчаняты ядуць ад крошак, якія падаюць са стала гаспадароў іх».

 

Ale jana skazała: Tak, Panie! Ale i ščaniaty jaduć z krošak, jakija padajuć z stała ichnych haspadaroŭ.[9]

Тады, адказваючы, Ісус гаворыць ёй: «О жанчына! Вялікая вера твая, няхай станецца табе, як ты хочаш». І ў тую ж гадзіну дачка яе была аздароўлена.

 

Tady Jezus u adkaz skazaŭ jej: O žančyna, wialikaja twaja wiera, niachaj tabie staniecca, jak ty chočaš! I azdarawieła dačka jaje ad taje hadziny.

І, калі выйшаў адтуль Ісус, прыйшоў Ён на бераг мора Галілейскага і, узышоўшы на гару, сядзеў там.

 

I kali Jezus adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ da Halilejskaha mora i , uzyjšoŭšy na haru, siadzieŭ tam.

І падышлі да Яго шматлікія натоўпы, маючы з сабой кульгавых, сляпых, нямоглых, нямых ды многа іншых, і клалі іх да ног Ісуса, і Ён аздаравіў іх,

 

I padyjšło da jaho mnoha hramadaŭ, majučy z saboj niamych, ślapych, kulhawych, kalekich i mnoha inšych; i kłali ich la noh jahonych i azdarawiŭ ich,

так што людзі дзівіліся, бачачы, што нямыя гавораць, нямоглыя аздараўляюцца, і кульгавыя ходзяць, і сляпыя бачаць. І ўслаўлялі Бога Ізраэля.

 

tak što dziwilisia hramady, bačačy niamych haworačy, kulhawych chodziačy, ślapych widziačy i wialičali Boha Izrailskaha.

Ісус жа, паклікаўшы вучняў Сваіх, казаў: «Шкада мне людзей, бо ўжо тры дні знаходзяцца пры Мне і не маюць чаго есці. А Я не хачу адправіць іх галодных, каб не аслабелі ў дарозе».

 

Jezus-ža, paklikaŭšy swaich wučniaŭ, skazaŭ: Škada mnie hramady, bo ŭžo try dni trywajuć pry mnie i nia majuć čaho jeści, a nie chaču ich adpuścić hałodnych, kab nie asłabieli ŭ darozie.

І кажуць Яму вучні Яго: «Адкуль у нас у пустыні столькі хлеба, каб накарміць гэткі натоўп?»

 

I skazali jamu wučni: Skul-ža nam uziać u pustyni hetulki chleba, kab nakarmić takuju wialikuju hramadu?

І гаворыць ім Ісус: «Колькі маеце хлябоў?» Яны ж сказалі: «Сем, і крыху рыбы».

 

I skazaŭ im Jezus: Kolki majecie chlaboŭ? Jany-ž adkazali: Siem i niekalki rybak.

І загадаў Ісус людзям узлегчы на зямлі.

 

I zahadaŭ hramadzie pasieści na ziamli.

І, узяўшы сем хлябоў і рыбу і падзяку складаючы, разламаў і даў вучням Сваім, а вучні людзям.

 

I ŭziaŭy siem chlaboŭ i ryby i ŭčyniŭšy padziaku, łamaŭ i dawaŭ swaim wučniam, a wučni dawali narodu.

І елі ўсе, і наеліся. А таго, што засталося з кавалкаў, назбіралі сем поўных кашоў.

 

I jeli ŭsie i najelisia. A što astałosia z kawałkaŭ, nabrali siem poŭnych kašoŭ.

А тых, што елі, было чатыры тысячы чалавек, апрача дзяцей і жанчын.

 

Było-ž tych, što jeli, čatyry tysiačy čaławiek, aprača dziaciej i žančyn.

І, адпусціўшы людзей, Ён увайшоў у лодку і прыплыў у межы Магдаліна.

 

I adpuściŭšy hramadu, uwajšoŭ u łodku i prybyŭ u wakolicy Mehedanu.