Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

 

I adkazwajučy Jezus hawaryŭ im iznoŭ u prypowieściach, kažučy:

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

 

Padobnym stałasia karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka karala, katory sprawiŭ wiasielle swajmu synu.

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

 

I pasłaŭ słuh swaich klikać zaprošanych na wiasielle, i nie chacieli pryjści.

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

 

Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, kažučy: Skažecie zaprošanym: "Woś ja pryhatowiŭ abied moj, wały maje i kormniki pabity i ŭsio hatowa; prychodźcie na wiasielle".[1]

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

 

Ale jany nia dbali i pajšli, chto da swaje sialiby, a chto da swajho handlu,

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

 

druhija-ž schapili słuh jahonych i naźdzkawaŭšysia, pazabiwali.[2]

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

 

Kali-ž pačuŭ karol, zahniewaŭsia i pasłaŭšy swajo wojska, wyhubiŭ henych zabojcaŭ i spaliŭ ichny horad.[3]

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

 

Tady skazaŭ swaim słuham: Wiasielle-to hatowa, ale prošanyja nia byli dastojny.

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

 

Dyk idziecie na skryžawańni daroh i kaho-tolki spatkajecie, kličcie na wiasielle.

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

I słuhi jahony, wyjšaŭšy na darohi, sabrali ŭsich, kaho znajšli, błahich i dobrych — i wiasielle było poŭnaje haściej.

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

 

A karol uwajšoŭ, kab pahladzieć na haściej, i ŭbačyŭ tam čaławieka nieadzietaha ŭ wiasielnuju woprtaku.[4]

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

 

I skazaŭ jamu: Druža, jak ty siudy ŭwajšoŭ, nia majučy wiasielnaj wopratki? Ale toj maŭčaŭ.[5]

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Tady skazaŭ karol słuham: Źwiazaŭšy ruki i nohi jaho, kińcie jaho ŭ wonkawuju ciemru, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.[6]

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

 

Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.[7]

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

 

Tady faryzei, adyjšoŭšy, zrabili naradu, jak-by jaho zławić u mowie.[8]

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

 

I pasłali da jaho swaich wučniaŭ z Heradyjanami, kažučy: Wučyciel, my wiedajem, što ty praŭdamoŭny i darohi Božaj papraŭdzie nawučaješ i nie zwažaješ na nikoha, bo nie ahladajeśsia na asobu ludzkuju,[9]

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

 

dyk skažy nam, jak tabie zdajecca, možna dawać padatak cezaru, ci nie?[10]

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

A Jezus, paznaŭšy ichnuju niahodnaść, skazaŭ: Čamu spakušajecie mianie, krywadušniki?

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

 

Pakažecie mnie padatkowuju manetu. Jany-ž pryniasli jamu dynara.

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

 

I skazaŭ im Jezus: Čyj heta woblik i nadpis?

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

 

Kažuć jamu: Cezaraŭ. Tady skazaŭ im: Dyk addajcie što cezarawa, cezaru, a što Božaje, Bohu.[11]

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

I pačuŭšy, jany ździwilisia i pakinuŭšy jaho, adyjšli.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

 

U toj dzień prystupili da jaho sadukiei, katoryja kažuć, što niama ŭskrašeńnia, i spytalisia ŭ jaho,

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

 

kažučy: Wučyciel, Majsiej skazaŭ: "Kalib chto pamior, nia majučy syna, to brat jahony woźmie jaho žonku i ŭskrasić patomstwa bratu swajmu" (Paŭł. Pr. 25, 5).

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

 

Było-ž u nas siem bratoŭ: pieršy, ažaniŭšysia, pamior i, nia majučy patomstwa, pakinuŭ žonku swaju bratu swajmu.

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

 

Taksama druhi i treci až da siomaha.

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

 

A ŭkancy paśla ŭsich pamiarła i žonka.

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

 

Dyu u ŭskrašieńni čyjoj z siamioch budzie jana žonkaj? Bo ŭsie mieli jaje.[12]

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

 

A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Wy mylajeciesia, nia wiedajučy Pisańniaŭ ani mocy Božaj.

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

 

Bo ŭ uskrašeńni ani ženiacca, ani iduć zamuž, ale buduć jak anioły Božyja ŭ niebie.

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

 

A ab uskrašeńni ŭmierłych ci wy nia čytali, što było skazana Boham, katory wam kaža:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

 

"Ja jość Boh Abrahama, i Boh Izaaka, i Boh Jakuba"? (Wych. 3, 6). Nia jość-ža Boh umierłych, ale žywych.[13]

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

 

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

 

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

 

i spytaŭsia jaho adzin z ich, wučony ŭ zakonie, prabujučy jaho:

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

 

Wučyciel, jakoje jość wialikaje prykazańnie ŭ zakonie?[14]

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

 

Skazaŭ jamu Jezus: "Lubi Pana Boha twajho ŭsim sercam swaim, i ŭsiej dušoju twajeju, i ŭsiej myślaj twajeju" (Paŭł. Pr. 6, 5).

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

 

Heta jość najbolšaje i pieršaje prykazańnie.

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

 

Druhoje-ž jość hetamu padobnaje: "Lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie" (Lew. 19, 18).

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

 

Na hetych dwuch prykazańniach apirajecca ŭwieś zakon i praroki.[15]

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

 

Kali-ž sabralisia faryzei, spytaŭsia ŭ ich Jezus,

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

 

kažučy: Što wy dumajecie ab Chrystusie? Čyj jon syn? Kažuć jamu: Dawidaŭ.

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Dyk jak-ža Dawid u duchu zawie jaho Panam, kažučy:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

 

"Skazaŭ Pan Panu majmu, siadzi prawaruč mianie, pakul pałažu worhaŭ twaich padnožžam noh twaich?" (Ps. 109, 1).[16]

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

 

Dyk kali Dawid zawie jaho Panam, jak-ža jość synam jahonym?

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.

 

I nichto nia moh adkazać jamu słowa i nichto nia śmieŭ ad taho dnia bolej u jaho pytacca.