Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

 

І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

 

Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

 

і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

 

Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

 

Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

 

Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

 

І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

 

Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

 

Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

 

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

 

і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

 

Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

 

Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

 

І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

 

Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

 

Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

 

І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

 

Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

 

У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

 

Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

 

Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

 

Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

 

А пасля ўсіх паме́рла і жонка.

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

 

Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

 

Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

 

Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

 

А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

 

«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

 

І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

 

А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

 

І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

 

Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

 

Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

 

Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

 

А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

 

На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

 

Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

 

што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

 

«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

 

Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.

 

І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.