Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

 

І адказваючы Езус гаварыў ім ізноў у прыповесьцях, кажучы:

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

 

Падобным сталася каралеўства нябеснае да чалавека караля, каторы справіў вясельле свайму сыну.

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

 

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

 

Ізноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатовіў абед мой, валы мае і кормнікі пабіты і ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

 

Але яны ня дбалі і пайшлі, хто да свае сялібы, а хто да свайго гандлю,

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

 

другія-ж схапілі слуг ягоных і назьдзкаваўшыся, пазабівалі.

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

 

Калі-ж пачуў кароль, загневаўся і паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў і спаліў іхны горад.

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

 

Тады сказаў сваім слугам: Вясельле-то гатова, але прошаныя ня былі дастойны.

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

 

Дык ідзеце на скрыжаваньні дарог і каго-толькі спаткаеце, клічце на вясельле.

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І слугі ягоны, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, благіх і добрых — і вясельле было поўнае гасьцей.

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

 

А кароль увайшоў, каб паглядзець на гасьцей, і ўбачыў там чалавека неадзетага ў вясельную вопртаку.

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

 

І сказаў яму: Дружа, як ты сюды ўвайшоў, ня маючы вясельнай вопраткі? Але той маўчаў.

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Тады сказаў кароль слугам: Зьвязаўшы рукі і ногі яго, кіньце яго ў вонкавую цемру, там будзе плач і скрыгот зубоў.

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

 

Бо многа пакліканых, але мала выбраных.

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

 

Тады фарызэі, адыйшоўшы, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць у мове.

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

 

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрадыянамі, кажучы: Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і дарогі Божай папраўдзе навучаеш і не зважаеш на нікога, бо не аглядаесься на асобу людзкую,

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

 

дык скажы нам, як табе здаецца, можна даваць падатак цэзару, ці не?

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

А Езус, пазнаўшы іхную нягоднасьць, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падатковую манэту. Яны-ж прыняслі яму дынара.

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

 

І сказаў ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

 

Кажуць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце што цэзарава, цэзару, а што Божае, Богу.

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

І пачуўшы, яны зьдзівіліся і пакінуўшы яго, адыйшлі.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

 

У той дзень прыступілі да яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрашэньня, і спыталіся ў яго,

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

 

кажучы: Вучыцель, Майсей сказаў: «Каліб хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны возьме яго жонку і ўскрасіць патомства брату свайму» (Паўл. Пр. 25:5).

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

 

Таксама другі і трэці аж да сёмага.

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

 

А ўканцы пасьля ўсіх памярла і жонка.

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

 

Дыу у ўскрашеньні чыёй з сямёх будзе яна жонкай? Бо ўсе мелі яе.

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

 

А Езус, адказваючы, сказаў ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісаньняў ані моцы Божай.

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

 

Бо ў ускрашэньні ані жэняцца, ані ідуць замуж, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

 

А аб ускрашэньні ўмерлых ці вы ня чыталі, што было сказана Богам, каторы вам кажа:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

 

«Я ёсьць Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Вых. 3:6). Ня ёсьць-жа Бог умерлых, але жывых.

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

 

І, пачуўшы, грамады дзівіліся з навукі яго.

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

 

А фарызэі, пачуўшы, што прымусіў садукеяў замаўчаць, сабраліся разам

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

 

і спытаўся яго адзін з іх, вучоны ў законе, прабуючы яго:

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

 

Вучыцель, якое ёсьць вялікае прыказаньне ў законе?

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

 

Сказаў яму Езус: «Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам сваім, і ўсей душою тваею, і ўсей мысьляй тваею» (Паўл. Пр. 6:5).

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

 

Гэта ёсьць найбольшае і першае прыказаньне.

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

 

Другое-ж ёсьць гэтаму падобнае: «Любі бліжняга свайго, як самога сябе» (Лев. 19:18).

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

 

На гэтых двух прыказаньнях апіраецца ўвесь закон і прарокі.

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

 

Калі-ж сабраліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

 

кажучы: Што вы думаеце аб Хрыстусе? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Дык як-жа Давід у духу заве яго Панам, кажучы:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

 

«Сказаў Пан Пану майму, сядзі праваруч мяне, пакуль палажу воргаў тваіх падножжам ног тваіх?» (Пс. 109:1).

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

 

Дык калі Давід заве яго Панам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог адказаць яму слова і ніхто ня сьмеў ад таго дня болей у яго пытацца.