Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

 

Сказаў Госпад гэткую прыповесьць:

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

 

Нябеснае Валадарства падобнае да чалавека цара, каторы справіў вясельле свайму сыну

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

 

і паслаў сваіх слугаў клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

 

І зноў паслаў іншых слугаў наказваючы: скажэце запрошаным: Вось я прыгатаваў мой абед, мае валы і што ўкормлена, зарэзаны ды ўсё гатова: прыходзьце на вясельле.

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

 

Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

 

Другія-ж схапіўшы ягоных слугаў, незьдзекаваліся і забілі іх.

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

 

Калі-ж цар пачуў аб гэтым, узлаваўся і паслаў сваё войскі вынішчыць тых забойцаў і спаліць іхняе места.

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

 

Тады кажа ён сваім слугам: вясельле гатовае, але закліканыя ня былі дастойныя,

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

 

дык ідзеце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі; благіх і добрых — і святліца напоўнілася гастямі.

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

 

Увайшоў-жа цар паглядзець на банкетуючых і ўбачыў там чалавека ня ўбранага ў вясельную вопратку.

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

 

І кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі і ногі і ўкіньце яго ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

 

Бо многа запрошаных, але мала выбраных.

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

 

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як-бы ўлавіць Яго на словах.

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

 

І паслалі да Яго сваіх вучняў з ірадзіянамі, кажучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдамоўны і справядліва навучаеш аб Божым шляху ды на нікога не зважаеш, бо не глядзін на людзкую асобу.

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

 

Дык скажы нам, як Табе здаецца: ці дазволена даваць падатак кесару, ці не?

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Але Ісус, бачучы іхнюю злосную хітрасьць, сказаў: што спакушаеце Мяне, крывадушныя?

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

 

Пакажэце Мне манэту, якою плоціце падатак. Яны прынесьлі Яму дынар.

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

 

І кажа ім: чый абраз тут і надпіс? Кажуць Яму: кесараў. Тады сказаў ім: дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу.

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

 

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

 

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

 

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

 

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

 

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

 

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

 

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

 

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

 

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

 

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

 

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

 

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

 

Калі фарысэі пачулі, што Ісус прымусіў садукеяў змоўкнуць, сабраліся разам

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

 

і адзін законьнік, прыступіўся да Ісуса, выпрабоўваючы Яго і спытаўся:

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

 

Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў законе?

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

 

Ісус-жа сказаў яму: Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваею, і ўсім разуменьнем тваім.

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

 

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

 

Другое-ж падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

 

На гэтых двох прыказаньнях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

 

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

 

што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Кажа ім: як-жа Давід у духу заве Яго Госпадам, кажучы:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

 

Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч Мяне, дакуль палажу ворагаў тваіх да падножжа ног тваіх.

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

 

Дык калі Давід заве Яго Госпадам, як-жа Ён ягоны сын? І ніхто ня мог адказаць Яму на слова.

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.

 

І з таго дня ніхто ўжо не адважваўся задаваць Яму пытаньні.