Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

 

І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

 

Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

 

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

 

Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

 

Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

 

другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

 

Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

 

Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

 

Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

 

Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

 

Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую, там будзе плач і скрыгот зубоў.

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

 

Многа бо пакліканых, да мала выбраных.

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

 

Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

 

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

 

дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

 

Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

 

Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

 

У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

 

кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: «Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату» (Паўт. Пр. 25:5).

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

 

Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

 

Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

 

А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

 

Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

 

Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

 

Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

 

Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

 

«Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Выйсь. 3:6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

 

І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

 

Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

 

і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

 

Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

 

Сказаў яму Езус: «Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:5).

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

 

Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

 

Другое-ж — гэтаму падобнае: «Любі твайго бліжняга, як сябе самога» (Лев. 19:18).

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

 

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

 

Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

 

кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

 

«Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1)?

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

 

Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца.