Мацьвея 22 разьдзел

Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна

 
 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:
 
І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў з імі ў прыповесьцях, кажучы:

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.
 
«Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека валадара, які справіў вясельле для сына свайго.

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.
 
І ён паслаў слугаў сваіх клікаць пакліканых на вясельле; і тыя не хацелі прыйсьці.

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”
 
Зноў паслаў ён іншых слугаў, кажучы: “Скажыце пакліканым: Вось, я падрыхтаваў бяседу маю, валы мае і, што ўкормлена, зарэзаны, і ўсё падрыхтавана. Прыходзьце на вясельле”.

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;
 
А яны, ня дбаючы пра тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.
 
А іншыя, узяўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.
 
Пачуўшы пра гэтае, валадар загневаўся і, паслаўшы жаўнераў сваіх, выгубіў забойцаў тых, і горад іхні спаліў.

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.
 
Тады кажа ён слугам сваім: “Сапраўды, вясельле падрыхтаванае, але пакліканыя не былі вартыя.

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.
 
Дык пайдзіце на ростані дарог і ўсіх, каго знойдзеце, клічце на вясельле”.

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.
 
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, злых і добрых; і на вясельлі было поўна гасьцей.

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.
 
Увайшоўшы ж пабачыць тых, што ўзьлягалі, валадар убачыў там чалавека, не апранутага ў вясельнае адзеньне,

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.
 
і кажа яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнага адзеньня?” Той жа маўчаў.

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.
 
Тады сказаў валадар слугам: “Зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьміце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».
 
Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”».

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.
 
Тады, пайшоўшы, фарысэі зрабілі нараду, як злавіць Яго ў словах.

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.
 
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты праўдзівы і пра шлях Божы паводле праўды навучаеш, і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на аблічча людзей.

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»
 
Дык скажы нам, як Ты думаеш, ці належыцца даваць даніну цэзару, ці не?»

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?
 
А Ісус, разумеючы зласьлівасьць іхнюю, сказаў: «Чаму спакушаеце Мяне, крывадушнікі?

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.
 
Пакажыце Мне манэту для даніны». Яны ж прынесьлі Яму дынар.

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»
 
І кажа ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?»

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».
 
Кажуць Яму: «Цэзара». Тады кажа ім: «Дык аддавайце тое, што цэзара, цэзару, а тое, што Божае, — Богу».

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.
 
І, пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,
 
У той дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго:

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.
 
«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, брат ягоны няхай возьме жонку ягоную і адновіць насеньне брату свайму”.

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.
 
Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы насеньня, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.
 
Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.
 
Пасьля ўсіх памерла і жонка.

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».
 
Дык пры ўваскрасеньні якога з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе мелі яе».

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.
 
Адказваючы, Ісус сказаў ім: «Вы памыляецеся, ня ведаючы ані Пісаньня, ані моцы Божае.

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.
 
Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца і замуж не выходзяць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:
 
А наконт уваскрасеньня мёртвых, ці не чыталі вы сказанага вам Богам, Які кажа:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».
 
“Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба!” Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых».

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.
 
І, пачуўшы, натоўпы дзівіліся з вучэньня Ягонага.

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.
 
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся супраць Яго.

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:
 
І спытаўся адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго і кажучы:

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»
 
«Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў Законе?»

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;
 
А Ісус сказаў яму: «“Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім”.

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.
 
Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.
 
Другое ж падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго, як самога сябе”.

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».
 
На гэтых двух прыказаньнях трымаецца ўвесь Закон і Прарокі».

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,
 
А ў фарысэяў, якія сабраліся, Ісус спытаўся,

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».
 
кажучы: «Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць Яму: «Давіда».

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:
 
Кажа ім: «Як жа Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?
 
“Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх”.

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»
 
Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?»

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.
 
І ніхто ня змог адказаць Яму ані слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся пытацца ў Яго.